De eerste keer

foto van het www

Zaten we toch zomaar gisteravond in het theater. Wat een feest ! 7 maart 2020 zagen we voor het laatst een voorstelling (klik), toen in Delft. Nu waren we met vrienden in de Naald in Naaldwijk bij Diederik van Vleuten. Wat een begenadigd verhalenverteller en pianist is die man. De voorstelling vertelde het levensverhaal van zijn moeder en zijn relatie met haar. ‘Erkenning’ was uiteindelijk het sleutelwoord waar het allemaal om draaide. Het laat zich hier niet nader uitleggen maar écht, ik kan iedereen aanraden hem te gaan zien. Na het slotapplaus hield hij nog een vlammend betoog om toch vooral de theaters weer te bezoeken. Ons beviel deze eerste keer na lange tijd weer heel goed, gaan we zeker vaker doen.

Nieuw en oud

Vanmorgen liep ik over het Bastiaansplein. Dit winkelgebied was een bouwput toen wij twintig jaar geleden in Delft kwamen wonen. Theater de Veste en een enorme Pathé Bioscoop zitten hier vlakbij. Ik was op weg naar de tandarts maar eigenlijk kom ik weinig in dit nieuwe deel van het centrum.

Ik passeerde deze gracht met woonboten, heel in de verte zie je de torens van de Oostpoort. Ik ben altijd blij als ik dit soort herkenningspunten zie, daar oriënteer ik me beter op dan bij nieuwbouw.

Vanmiddag opnieuw de zonnige stad in, nu liep ik samen met de wijnboer in het oude centrum. Wat boodschappen gedaan en de laatste kerstpost in de brievenbus gestopt. Het stadhuis met de mooie kerstboom ervoor wordt aan het oog onttrokken door de marktkramen. Dus binnenkort bij schemer de verlichte Oostpoort en het stadhuis nog maar eens in volle glorie fotograferen.

Het meisje met de baard

De foto is snel even gemaakt uit de bijlage van de krant bij mijn moeder aan tafel. Maar toch te leuk om niet even te laten zien. Saman Amini is een theatermaker van Iranese afkomst. Zijn solovoorstelling is, zoals alle theaterstukken, voorlopig stop gezet.

Dit meisje kwam ik tegen in de beeldenkas. Hier kan ik eerlijk gezegd minder om glimlachen.

Deze serie ligt in een Delftse etalage. Hier is het meisje met de parel omgeven door andere iconische afbeeldingen van Vermeers schilderijen. Ik heb mezelf op een chocolade rantsoen gezet en ik spaar geen fysieke afbeeldingen meer, alleen nog maar foto’s. Komt dat even goed uit, anders zou ik die hele etalage leeg willen kopen.

Cabaret

Het allerfijnst is het om een voorstelling in het theater te zien. Maar ook de tv laat zich deze dagen niet onbetuigd. We hebben genoten van de oudejaarsconference van Claudia de Breij. Ze was scherp en geestig en had rake analyses. Ook Freek de Jonge gisteravond was weer als vanouds met zijn oprechte boosheid en zijn zelfspot. Dan was er een paar dagen eerder Lenette van Dongen op tv met een show uit 2017 die voor mij nieuw was en reuze geestig. Gisteravond viel ik pardoes in een (oude) show van Alex Klaasen waarvan ik zelfs in herhaling erg genoten heb.

Deze foto’s uit de Koninklijke Schouwburg in Den Haag maakten we eind december toen we De Alex Klaasen Revue Showponies 2 bijwoonden. Ik ben al jaren fan van deze man, die prachtig zingt, een goed acteur is, mooie teksten maakt en het uit de kast komen tot kunst heeft verheven. Ja, cabaret is aan mij wel besteed

Boerhaave Museum

P1240416

Nou, daar staan we dan, door onze lichaamswarmte ontstond dit beeld. Kleurrijk maar niet erg flatteus. We zaten er ook op de banken van het vierhonderd jaar oude anatomisch theater. Op de plaats waar ooit misdadigers en arme drommels werden ontleed, keken wij nu via een lichtpresentatie in het menselijk lichaam.

P1240402

Dochter Fleur legde haar rechter arm op een tafel en ook zij werd ontleed. Op een fraaie manier werden we interactief door meer dan vier eeuwen wetenschap geloodst inclusief de dilemma’s die zich in de nabije toekomst voordoen zoals het manipuleren in ons DNA. We waren echt onder de indruk van dit Leidse museum.

P1240413

Gummetjesmuseum

P1220794

Maak iets in de stijl van Joseph Cornell, was de opdracht die mijn zus kreeg aan de Kunst Academie in Leiden.  De Amerikaan Cornell verzamelde van alles en maakte er kijkdozen van. Hij noemde het ‘kleine theaters van herinneringen’. De schoonvader van mijn zusje was ook een verwoed verzamelaar en zij kon putten uit een reservoir van kleine, tamelijk onooglijke spulletjes. Door ze fraai te rangschikken ontstaan er mooie composities waar het alledaagse een andere dimensie krijgt. P1220793

Ik kan geen keuze maken welke van de twee kasten die mijn zus maakte, mij het meest aanspreekt. Beide zijn inspirerend en een plezier om naar te kijken. Ik ben vergeten te vragen of de bovenste ook een titel heeft.

Lepeltje lepeltje

P1200683

P1200682

P1200686

P1200687

Ergens las ik dat in NL per jaar meer dan zevenhonderd evenementen en festivals worden georganiseerd. Gemiddeld dus ongeveer twee per dag. Wij waren vandaag in een Dordrechts park en de ondertitel van Lepeltje Lepeltje  (klik) is eten-cultuur-markt. Eten koop je in dit soort gevallen bij een foodtruck en betalen doe je met speciaal aan te schaffen muntjes. Voor kinderen is er theater, schmink en knutselgedoe. De beker schaf je eenmalig aan en wordt door een nieuwe vervangen bij de volgende bestelling. Gevolg is dat het terrein niet bezaaid ligt met plastic wegwerpspul. Koffie haal je bij de man met bolhoed en baard. Geen kleffe snacks maar verantwoord happen. Het prachtige zomerse weer en de aanpalende speeltuin maakten dat we ons met het gezin van dochter en schoonzoon een middag uitstekend hebben vermaakt.