Dag 2: vierkant

In haar middagpauze, ja er wordt volgens schooltijden gewerkt thuis, maakte Isabel haar dagfoto. ‘Al klaar!! Maar nu echt klaar’ appte ze me om 11.58 u. De opdracht vandaag is Vierkant. Die is ze in heel wat objecten tegen gekomen in hun woonkamer.

Zelf combineerden wij ochtendwandeling met boodschappen doen. Ik ervaar het toch als een soort expeditie, dat boodschappen doen. Er waren nu tamelijk veel mensen in de winkelstraat. Deze tekst kwam ik tegen op de winkelruit van de toko waar we misschien eind van de week wel een lekker maaltje ophalen. Ineens bedacht ik dat ik nog twee foto’s van Vierkanten met tekst in mijn fotomap heb staan. Die sluiten wat mij betreft mooi bij het dagthema aan.

Thuis. De uitdaging

Elk jaar doe ik mee met de fotozevendaagse. Dit jaar is er een extra # stayathome editie aan toegevoegd die in het teken staat van de huidige crisis en bedoeld is ter verstrooiing. Het onderwerp van vandaag is ‘thuis’. Op deze foto zie je mijn uitzicht vanaf mijn werkplek, de jaloezieën zijn scherp, het uitzicht vaag. Enigszins gekooid ook. Kleindochter Isabel doet met me mee. Deze foto stuurde ze vanmorgen. ‘Klaar’ stond erbij.

foto’s Isabel, 9 jaar

‘Even opnieuw, iets betere plek doen’ kwam er achteraan. Dat is haar thuis. Haar veilige warme plek. Ik vind dat ze de eerste opdracht mooi heeft uitgevoerd en zie meteen de buitenwereld ook weer scherp.

Sneeuw

De Koepoortbrug ging juist open toen we er vanmorgen overheen wilden wandelen, dus we veranderden onze route. Vervolgens kwamen we achter een Avalex vuilniswagen terecht en opnieuw sloegen we een andere weg in. Zo kwamen we uiteindelijk op het Doelenplein terecht, waar alle rododendrons in bloei staan. Een waar feestje.

Van onze buren in Gubbio kregen we rond die zelfde tijd bovenstaande foto toegestuurd. Niet ons huis maar het hunne. Een ongerept dik pak sneeuw van een centimeter of twintig! Mooi hoor, daar niet van, Maar het verzoent ons wel heel gemakkelijk met het feit dat we nu in Delft zijn.

Om niet te vergeten

Gebak en felicitaties via het scherm afgelopen maandag. Het geplande feestje voor de jarige kleinzoon gaat zondag niet door en dus zongen we hem op zijn verjaardag via meerdere verbindingen met de familie gezamenlijk toe. Ze waren op alles voorbereid, de grapjassen. Zó je verjaardag vieren vergeet je nooit meer. Het leven verandert momenteel ingrijpend. We stonden gisteravond bij een geopend raam te applaudisseren voor de mensen in de frontlinie tegen het virus. En we waren lang de enigen niet. Het saamhorigheidsgevoel dat dit teweeg brengt valt niet te onderschatten. Een half uurtje later keek ik naar Jeroen Krabbé die een serie maakt over het leven en werk van Marc Chagall. Zijn bevlogen manier van vertellen en de locaties die hij bezoekt, zorgen dat ik de komende weken op dinsdagavond ga kijken. Juist nu moeten we op zoek naar schoonheid en verbinding.

Harry, Gijs, Dick en Frank

Het afgelopen jaar luisterde ik naar de Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman. Met groot plezier want die Harry heeft meer dan drieduizend fantastische melodieën gecomponeerd. Gijs ging op bezoek bij mensen die met en voor Bannink hadden gewerkt en wisselde die gesprekken af met de muziek. Menig nummer heb ik meegezongen maar vaker nog was ik verrast door liedjes die weinig bekend zijn geworden omdat ze maar eenmalig uitgevoerd zijn. Er is een voorstelling gemaakt die gebaseerd is op deze podcast met Dick van der Stoep op vleugel en Frank Groothof als vertolker. De Volkskrant schreef erover: een charmant, laagdrempelig theatercollege, gegeven door drie apostelen van de componist Bannink. Wij zagen de voorstelling afgelopen week in het intieme Rietveld Theater hier om de hoek. Wie nog naar deze voorstelling wil, moet snel zijn. Wij vonden het een heerlijke theateravond. En die Harry Bannink was een waar genie.

Vogels in blauw

Een mus kan ik nog nét onderscheiden van een merel maar veel verder gaat mijn vogelkennis niet. Dat is jammer want ik héb wel wat met vogels. Ze vormen zelfs ons beeldmerk van Caldese. Maar goed. Het blauwe vogeltje kreeg ik onlangs en mag mee naar Italië waar hij ’s avonds als minilampje buiten mag staan. Het blikje eronder kon ik niet weerstaan toen het uitgestald stond op een kraampje met rommelmarkt spul. Er zit een kaars met drie lonten in. En dan heb ik nóg een vogel in de aanbieding vandaag. De ijsvogel. Ik heb hem van internet geplukt. Wat zou ik deze vogel graag eens in het echt zien. En reken maar dat ik zijn naam wel kan onthouden.

Nooit meer

Op aanraden van een vriend en na een paar recensies door bloggers besloot ik dit boek te kopen en te lezen. En daar heb ik geen seconde spijt van. Zodra de wijnboer het ook uit heeft, geef ik het door aan onze kinderen. Juist deze dagen, waarin we herdenken dat het 75 jaar geleden is dat het vernietigingskamp Auschwitz bevrijd werd, is het opnieuw tot je laten doordringen hoe onvoorstelbaar de nazi’s tekeer zijn gegaan, bijna verplicht. Het woord vernietigingskamp alleen al! De twee hoofdpersonen in dit boek, de zussen Brilleslijper, overleven Westerbork en Auschwitz. Hun mede lotgenoten, de zussen Anne en Margot Frank niet. Op de achterkant van het boek staat: ’t Hooge Nest is een verhaal over moed, verraad en menselijkheid in barbaarse tijden en brengt een ongekende geschiedenis met kracht tot leven. Ik kan het lezen ervan iedereen aanraden.