Amusement

Er zijn langs de Adriatische kust echt wel mooiere stranden te vinden. In Rimini en Cattolica viert het massatoerisme hoogtij met parasols en ligbedjes in onafzienbare rijen op het strand en grote hotels zij en zij daar vlak achter. Als je hobby mensen kijken is, kom je hier volledig aan je trekken. De Italianen zijn uitbundige strandmensen waarbij het me altijd opvalt dat jong en oud, mooi en lelijk zich in te kleine badkleding hult.

En ’s avonds als de temperatuur naar een dragelijke 29 graden is gezakt, ga je natuurlijk met z’n allen paraderen of even bij de fontein zitten. Dan vraag je je man of hij een foto van je wil maken waarop je dan achteraf weer volop commentaar levert. Niet op de fotograaf maar op je eigen geforceerde pose.

Toch willen we nog wel eens terug. Zo eind september, begin oktober. Als de wijnoogst gedaan is, de toeristen naar huis maar de dagen nog aangenaam en je ’s avonds gewoon een vestje aandoet.

Het leven is tekort

We waren vandaag uitgenodigd bij de opening van Vitae, een exclusieve koffie- en theezaak in Gubbio. De eigenaresse is de vriendin van onze (tuin)hulp. Haar missie is het om de Italianen te leren betere koffie te drinken en daarom importeert zij vanuit Colombia, waar koffiebonen een ander soort bewerking ondergaan dan de normale manier van het branden. Haar familie komt uit Colombia dus de import ligt voor de hand.

We kochten al eens eerder een pak heerlijke koffie bij haar en ook het bekertje dat ons vandaag ten deel viel, was zalig. ‘Het leven is te kort om middelmatige koffie te drinken’ staat er op haar shirt. Daar heeft ze wel een punt. En passant leerden we een nieuw woord ‘mediocri‘. Bij nadere beschouwing vind ik het wel een pluspunt dat we ‘middelmatig’ nog niet in onze vocabulaire hadden staan. We wensen haar natuurlijk heel veel succes met haar onderneming en gaven haar een klein Hollands geschenkje.

De laatste versierselen

Een kleine kerstboom, hier en daar een kerstengel en een extra kaarsje, dat was het wel dit jaar. Als je tijdens de kerstdagen een huis vol met gasten krijgt ga je toch wat uitbundiger te werk dan wanneer je samen blijft. Althans zo verging het mij. Vanmorgen ruimde ik de spullen weer op want ik hoef van mezelf niet te wachten tot het Driekoningen is. In mijn jeugd was dat wél het geval. Bovendien werd er een ongekookte bruine boon meegebakken in een taart of verstopt in een toetje. Wie de boon trof, moest trakteren. Dan ging je rond met een door je moeder aangereikt schaaltje toffees, daarna tandenpoetsen en naar bed. Volgens de overlevering zorgde mijn oma er altijd voor dat opa de boon vond en kwam hij er niet vanaf met snoep uit eigen trommel. Ach ja, toch wel jammer dat dit soort tradities niet meer in stand gehouden worden. Of zijn er nog mensen die over twee dagen op de een of andere manier er nog iets aan doen? Dan heb ik het niet over de Italianen, want dat is een heel ander verhaal.

De lege stad

Toen we nog in NL waren, hadden we ons al voorgenomen tenminste elke week één dag de hort op te gaan. Even van het terrein af en het lijf een beetje rust gunnen. Gisteren zijn we naar Perugia, de hoofdstad van Umbria, geweest. De universiteiten zijn gesloten en er zijn geen toeristen. Dat zie en voel je direct. Vanaf het terras waarop we koffie dronken, maakte ik de bovenste twee foto’s en het was niet moeilijk om mensen buiten beeld te houden. Het voelde als een filmdecor waar de meeste figuranten nog ontbraken. In het restaurant waar we lunchten werd bij binnenkomst onze temperatuur gemeten. Handgel bij de ingang en pas wanneer je aan tafel zit, mag het mondmasker af. We moesten naam en emailadres achter laten toen we afrekenden. De Italianen nemen de veiligheidsmaatregelen zeer serieus. We voelen ons veilig, opgekikkerd en tevreden.

Warme gastvrijheid

In het zuiden van Umbria, ter hoogte van Narni, woont een vriendin van onze gasten. Wij mochten vandaag mee om daar in de grote villa die ze bewoont, een kookworkshop te volgen en het daarna gezamenlijk op te eten. Wat een feest. De gastvrouw had het vuur in de keuken al aan want het is opnieuw een frisse dag hier. Ze zette snel wat eetbaars op tafel.

We begonnen met het maken van de tiramisu, die daarna tot nader order in de koelkast verdween. Ik ben een slechte fotograaf op zulke momenten, want van het heerlijke eindresultaat heb ik geen foto gemaakt.

Het deeg voor de pizzola was al voorbereid en gerezen. Wij hoefden de pizza’s slechts uit te rollen. Ze deed het één keer voor en hup…aan de slag.

De pizza werd in zonnebloemolie geftrituurd en daarna afwisselend belegd met zelfgemaakte tomatensaus, vlees of parmezaan. Machtig maar heerlijk.

Onze vriendin maakte een volgend gerecht van mozzarella overgoten met een voortreffelijke room-truffelsaus. Waarna de gastvrouw kalfslapjes in witte wijn maakte waar we wat sla bij aten. Heb ik veel geleerd? Ja zeker. Maar dat Italianen gastvrij zijn én lekker kunnen koken, dat wist ik al wel. Evengoed ben ik er keer op keer over verbaasd. Wat een verrassende dag.

Aan kant

P1220005

Na al die dagen met prachtig weer, is het huishouden er een beetje bij ingeschoten. Vandaag  begint bewolkt en fris dus grijp ik mijn kans om ook binnen de boel eens glad te trekken.  Stel je geen grote schoonmaak voor, hoor.  Denk meer aan was wegwerken, tuinkussens opschudden, opruimen en alvast wat vooruit koken.  Wij hebben inmiddels een soort Paasdagenritueel dat deels parallel en deels héél anders loopt dan bij Italianen. In het stuk dat ik ooit voor Ciao Tutti schreef, is dat hier na te lezen. En terwijl ik zo aan het rommelen ben, staat een cd met de Mattheus Passion op. Mijn eigen traditie.

Ave Maria

P1200954

Ter verhoging van de feestvreugde besloten we gisteravond nog even de stad in te gaan voor een ijsje.  Heel het land vierde het feest van Maria ten Hemelopneming. Italianen doen dat graag door met de hele familie aan tafel te gaan zitten. En aangezien dat er voor ons hier niet inzit, deden we gewoon hele nuttige maandagse dingen. Onze feestvreugde bestond vooral uit het feit dat we na 48 uur ‘ineens’ weer internetverbinding blijken te hebben. De meesten storingen hier lossen zich niet vanzelf op. Deze keer dus wel. Ik denk dat Maria hierin de hand heeft gehad.

Inderdaad; warm

P1200789

Nu de zon op z’n hoogst aan de hemel staat, is het lastig fotograferen. Het licht is fel en de schaduwen zijn hard. ‘E caldo‘ roepen de Italianen om het hardst. Toegegeven het ís warm maar wat wil je hoogzomer dan?  We eten tussen de middag in onze koele keuken en vervolgens installeert Adriano zich op de bank in de woonkamer en ik strek me uit op de bank buiten onder de pergola. We lezen en doen een dutje met op de achtergrond een krekelkoor en het geluid van de bijen op de lavendel. De soezende stilte wordt alleen onderbroken door een laagvliegende helikopter. Zo rond half vijf hernemen we onze werkzaamheden.

Klimmen

DSC_0122

Gubbio, of beter gezegd het historische centrum, zou autovrij moeten zijn vinden sommige inwoners. Ik denk niet dat het er ooit van gaat komen. Italianen zetten graag de auto vlak bij de voordeur. Nederlanders trouwens ook, menig voortuin is er voor opgeofferd. Maar goed. In straten zoals deze kán het eenvoudig weg niet. Daarom zijn ze ook zo mooi. Deze trap eindigt in een straat waar wel autoverkeer kan komen. Voor de bevoorrading van restaurants en woonhuizen is dat prettig. In Nederland hebben we het alternatief van de fiets. Maar dat biedt hier geen oplossing. Wonen in het Centro Storico daar moet je wat voor over hebben.

Mest

Buurman Raoul, die onze wijngaard omploegde, wist wel een adres waar goede schapenmest te verkrijgen was. Samen met mijn wijnboer is hij dat gaan bestellen. Het is inmiddels geleverd en verspreid in de wijngaard. Maar het grote wonder was dat de mest te koop was bij een bedrijf waar ook een giga restaurant, kleinschalig hotel en een feestzaal bij hoort. Daar zijn we vanmiddag gaan eten en daar komen we vast nog eens terug. Bij mooi weer, buiten op het gras. Met zicht op Gubbio. Perfetto.

DSC_0002

De entree boven op een heuvel met in de verte Gubbio

DSC_0004

Een welvoorziene dis, zeer smakelijk

DSC_0006

Streekproducten en eigen maaksels, apart te koop

DSC_0007

Een klein deel van het enorme restaurant. Ja, Italianen hangen hun jas over de stoelleuning.

DSC_0008

De rokers. Door de laaghangende bewolking is het uitzicht verdwenen. Maar mensenlief, wat een geweldige tent.

Meer weten en zien? Klik hier:http://www.agriturismofarorosso.it/