Warme gastvrijheid

In het zuiden van Umbria, ter hoogte van Narni, woont een vriendin van onze gasten. Wij mochten vandaag mee om daar in de grote villa die ze bewoont, een kookworkshop te volgen en het daarna gezamenlijk op te eten. Wat een feest. De gastvrouw had het vuur in de keuken al aan want het is opnieuw een frisse dag hier. Ze zette snel wat eetbaars op tafel.

We begonnen met het maken van de tiramisu, die daarna tot nader order in de koelkast verdween. Ik ben een slechte fotograaf op zulke momenten, want van het heerlijke eindresultaat heb ik geen foto gemaakt.

Het deeg voor de pizzola was al voorbereid en gerezen. Wij hoefden de pizza’s slechts uit te rollen. Ze deed het één keer voor en hup…aan de slag.

De pizza werd in zonnebloemolie geftrituurd en daarna afwisselend belegd met zelfgemaakte tomatensaus, vlees of parmezaan. Machtig maar heerlijk.

Onze vriendin maakte een volgend gerecht van mozzarella overgoten met een voortreffelijke room-truffelsaus. Waarna de gastvrouw kalfslapjes in witte wijn maakte waar we wat sla bij aten. Heb ik veel geleerd? Ja zeker. Maar dat Italianen gastvrij zijn én lekker kunnen koken, dat wist ik al wel. Evengoed ben ik er keer op keer over verbaasd. Wat een verrassende dag.

Aan kant

P1220005

Na al die dagen met prachtig weer, is het huishouden er een beetje bij ingeschoten. Vandaag  begint bewolkt en fris dus grijp ik mijn kans om ook binnen de boel eens glad te trekken.  Stel je geen grote schoonmaak voor, hoor.  Denk meer aan was wegwerken, tuinkussens opschudden, opruimen en alvast wat vooruit koken.  Wij hebben inmiddels een soort Paasdagenritueel dat deels parallel en deels héél anders loopt dan bij Italianen. In het stuk dat ik ooit voor Ciao Tutti schreef, is dat hier na te lezen. En terwijl ik zo aan het rommelen ben, staat een cd met de Mattheus Passion op. Mijn eigen traditie.

Ave Maria

P1200954

Ter verhoging van de feestvreugde besloten we gisteravond nog even de stad in te gaan voor een ijsje.  Heel het land vierde het feest van Maria ten Hemelopneming. Italianen doen dat graag door met de hele familie aan tafel te gaan zitten. En aangezien dat er voor ons hier niet inzit, deden we gewoon hele nuttige maandagse dingen. Onze feestvreugde bestond vooral uit het feit dat we na 48 uur ‘ineens’ weer internetverbinding blijken te hebben. De meesten storingen hier lossen zich niet vanzelf op. Deze keer dus wel. Ik denk dat Maria hierin de hand heeft gehad.

Inderdaad; warm

P1200789

Nu de zon op z’n hoogst aan de hemel staat, is het lastig fotograferen. Het licht is fel en de schaduwen zijn hard. ‘E caldo‘ roepen de Italianen om het hardst. Toegegeven het ís warm maar wat wil je hoogzomer dan?  We eten tussen de middag in onze koele keuken en vervolgens installeert Adriano zich op de bank in de woonkamer en ik strek me uit op de bank buiten onder de pergola. We lezen en doen een dutje met op de achtergrond een krekelkoor en het geluid van de bijen op de lavendel. De soezende stilte wordt alleen onderbroken door een laagvliegende helikopter. Zo rond half vijf hernemen we onze werkzaamheden.

Klimmen

DSC_0122

Gubbio, of beter gezegd het historische centrum, zou autovrij moeten zijn vinden sommige inwoners. Ik denk niet dat het er ooit van gaat komen. Italianen zetten graag de auto vlak bij de voordeur. Nederlanders trouwens ook, menig voortuin is er voor opgeofferd. Maar goed. In straten zoals deze kán het eenvoudig weg niet. Daarom zijn ze ook zo mooi. Deze trap eindigt in een straat waar wel autoverkeer kan komen. Voor de bevoorrading van restaurants en woonhuizen is dat prettig. In Nederland hebben we het alternatief van de fiets. Maar dat biedt hier geen oplossing. Wonen in het Centro Storico daar moet je wat voor over hebben.

Mest

Buurman Raoul, die onze wijngaard omploegde, wist wel een adres waar goede schapenmest te verkrijgen was. Samen met mijn wijnboer is hij dat gaan bestellen. Het is inmiddels geleverd en verspreid in de wijngaard. Maar het grote wonder was dat de mest te koop was bij een bedrijf waar ook een giga restaurant, kleinschalig hotel en een feestzaal bij hoort. Daar zijn we vanmiddag gaan eten en daar komen we vast nog eens terug. Bij mooi weer, buiten op het gras. Met zicht op Gubbio. Perfetto.

DSC_0002

De entree boven op een heuvel met in de verte Gubbio

DSC_0004

Een welvoorziene dis, zeer smakelijk

DSC_0006

Streekproducten en eigen maaksels, apart te koop

DSC_0007

Een klein deel van het enorme restaurant. Ja, Italianen hangen hun jas over de stoelleuning.

DSC_0008

De rokers. Door de laaghangende bewolking is het uitzicht verdwenen. Maar mensenlief, wat een geweldige tent.

Meer weten en zien? Klik hier:http://www.agriturismofarorosso.it/

Terug

IMG_20151004_113119
Het Delftse huis wordt weer opgeruimd, ik doe een afwasje, pak mijn koffer en keer voor de allerlaatse periode terug naar Italie. Terwijl ik uit het raam hang voor een blogfoto hoor ik op straatniveau een paar Italianen kwetteren. Ze vroegen zich af of ze wel mochten parkeren bij ons voor de deur. Gelukkig was er iemand beneden die hen wees op de mogelijkheden maar was die er niet geweest dan had ik het vanuit mijn hooggelegen positie kunnen doen. Vanavond word ik door mijn wijnmaker opgewacht in Rome. Ik kijk er naar uit.