Verder dansen met stoelen

Nee, echte bankhangers zijn we niet. Deze stoelen kwamen mee uit Italië en vormen nu samen het zithoekje waar we tv kijken. Het zijn ouderwetse Windsorstoelen die nog bij mijn schoonouders vandaan komen. Ze kregen een zogenaamde up-cycle door wat nieuwe kussen en we zitten weer prima.

Deze leukerd van de kringloop kreeg een nieuw stofje. Ook weer klaar. We hadden ze als buraustoel in gebruik maar dat vonden onze ruggen niet echt een succes. Dus…

…trakteerden we ons zelf op twee echte bureaustoelen. Wat een feest. Nu nog wat aan de snoerentroep doen en twee andere stoelen afvoeren. Over dat laatste een andere keer meer.

Routine

DSC_0017-001

Zo’n dag vóór Kerstmis kent zijn vaste routine. Peertjes schillen en stoven, ragout maken en zilver poetsen. Bij onze verloving kregen we van mijn schoonouders een negendelig zilveren cassette. Voor dagelijks gebruik hebben we gewoon bestek, bij etentjes gebruiken we het zilveren. En tja, dat moet gepoetst en dat is al jaren rond Kerstmis het klusje van de wijnboer. We zetten er een rustig muziekje bij op, de pianomuziek van Einoudi, een CD die we kochten in Napels. Toepasselijk nu we daar geestelijk vertoeven in onze boeken. De foto’s werden vanmorgen gemaakt. De polderwandeling hoort tenslotte ook bij de zondag en we doorbreken de routine niet graag.

DSC_0016-001

Gebroken glas

DSC_0008

In een fotolijstje dat ik aan het ontmantelen was, kwam ik een verborgen onderliggende foto tegen. Het is een familieportret van ongeveer 38 jaar geleden. De ouders, broer en zus van de wijnboer met hun partners en kinderen en wijzelf met ons jonge gezin waren naar de fotostudio van Max Koot gegaan. Het was de laatste keer dat we in deze samenstelling bij elkaar waren. Niet heel lang erna werd mijn schoonmoeder ziek en overleed. De zus woont met onze zwager in Australië en kreeg twee jaar later nog een dochter. De broer trouwde met een andere vrouw die inmiddels ook al meer dan 25 jaar in de familie is. Onze zoon zit bij zijn opa op schoot, onze dochter bij haar vader. Ik zelf sta daar weer achter. Er vielen mensen weg, er kwamen er weer heel veel bij want de jonge kinderen hebben nu zelf nakomelingen. Voor ons is het een foto om heel lang en uitvoerig te bekijken. Gevonden achter gebroken glas.

Schoonmoeder

DSC_0002

Op 13 september 1942 verloofden mijn schoonouders zich. Ik kwam het kleine foto-album daarvan onlangs tegen. Gelukkig heb ik beiden gekend en bij het zien van deze plaatjes, hóór ik hun stemmen weer. Jammer genoeg hebben onze kinderen aan hun oma geen herinneringen, ze waren twee en vier toen zij al op 62 jarige leeftijd overleed. Vandaag is de geboortedag van Catharina Grift, zoals ze heette. Het doet me deugd om haar als jonge en stralende vrouw zo gelukkig te zien.

DSC_0003