Veer met sfeer

DSC_0003.JPG

Een nogal groezelig wasje, een beetje slordig opgehangen.

DSC_0031

Een pui waarin zich wat groen genesteld heeft en een deur met zoveel spinrag dat de veer er houvast vond.

DSC_0030

Achteraf straten en stegen hebben veel opmerkelijks te bieden. Zelfs in Urbino. Al moet je wel goed opletten waar je loopt.

DSC_0020

Advertenties

Hoogstaand

DSC_0012

DSC_0014

Urbino is echt een pláátje. De stad, in het noorden van Le Marche, staat op de wereldranglijst van Unesco. Dat vergt veel onderhoud. Er waren vakmensen aan het werk die heel secuur aan het restaureren waren. Onze handige hulpvriend wreef liefdevol over het houtwerk van een andere deur. Het kon zijn goedkeuring meer dan wegdragen.

DSC_0015

DSC_0026

Dit is de zijkant van het Palazzo Ducale, dat de stad zijn karakteristieke uitstraling en faam geeft. En hier zien we een deel van de gevel van de kathedraal.

DSC_0008

De schilder Rafael werd in Urbino geboren en het schilderij, La Muta, is in het  museum van het Palazzo te bewonderen. Sla deze fraaie stad nooit over als je in de buurt bent.

Raffael_043

 

Op de pier van Fano

DSC_0055

DSC_0056

We waren vandaag een dag naar Urbino en Fano. Over Urbino morgen meer. In Fano liepen we over een pier een stukje de zee in toen ik dit paar levende voeten ontdekte. Kan daar nou iemand comfortabel liggen? Nou ja, kennelijk wel.

DSC_0057

Ineens sprong er tussen de rotsen nog een persoon te voorschijn. Het leek wel of het in scène was gezet.

DSC_0058

Al met al een verrassende rotspartij met mannen die net als wij genoten van de milde zon, de aangename temperatuur en een zwoele wind. Halverwege de pier was nog een man. Die zat, zoals zo vaak, geduldig op me te wachten.

DSC_0059

Gevonden voorwerp

P1220615-001

Misschien heeft ze haar pasfoto’s uit haar tas gehaald en nog een keer bekeken terwijl ze haar appel at. Moest ze die foto’s inleveren bij de Universiteit voor haar collegekaart. Is ze afgeleid geweest omdat er ineens wat medestudenten langs kwamen die haar vroegen om koffie te gaan drinken. Waarop ze natuurlijk direct ‘ja’ antwoordde want ze kent eigenlijk nog niemand in Urbino en wil graag vrienden maken. En toen haar mapje met foto’s heeft laten liggen. Feit is dat ik ze vond terwijl ik wachtte op de anderen die een ijsje haalden. Ik heb het mapje zorgvuldig teruggelegd in de hoop dat ze na een half uur besefte waar ze het had laten liggen. De ijsjes waren tegen die tijd op en wij op de terugweg naar Gubbio.

P1220617

Uren in Urbino

P1220607

Hier sta ik. Weerspiegeld in een modern kunstwerk op de binnenplaats van het Palazzo Ducale in Urbino. We vonden het heerlijk om er na een jaar of vijf weer eens terug te zijn en onze overzeese familie te laten genieten van deze mooie stad. Geïnspireerd door de portretten die ik twee dagen geleden zag, heb ik een serie foto’s gemaakt van koppen. In steen, van hout, op doek, als fresco of in een wandtapijt.

P1220594P1220601P1220588P1220587P1220586P1220584P1220582P1220579

Het allerbelangrijkste portret, gemaakt door de schilder Rafaël, kreeg ik niet goed op de foto, waarschijnlijk door de belichting en het beschermende glas. Ik had op z’n minst een ansichtkaart kunnen kopen van het fraaie portret. Maar dat deed ik dus niet. In plaats daarvan laat ik deze engel zien. Waarmee iets opmerkelijks is. Hij heeft namelijk een keurig onderbroekje aan.

P1220583