Eenoog

Ze zijn nogal invloedrijk geweest, de Graaf van Montefeltro en zijn echtgenote Battista Sforza. Je komt hun portretten, geschilderd door Pierro della Francesca, hier in de buurt voortdurend tegen. De graaf verloor ooit in de strijd zijn rechter oog en is altijd en profiel afgebeeld. Zoals het Melkmeisje en het Meisje met de parel van Vermeer vaak al dan niet gestileerd worden ingezet in reclames, zo worden ook de graaf en zijn gemalin voortdurend gebruikt bij activiteiten die iets Middeleeuws moeten uitstralen. Ik had ze nog nooit in deze vorm voorbij zien komen. Leuk! Op deze manier kunnen ze wat mij betreft wel weer een tijdje mee.

Middeleeuwse toestanden

Toen ik gisteren mijn foto-archief indook, stuitte ik ook op deze beelden. Ze zijn van mei 2015. Het jaarlijkse kruisboogschietfestijn in de stad wordt geheel in stijl gevierd. En hoe gaat het dan als je een camera in je hand hebt? Je blijft foto’s maken waarvan er uiteindelijk maar een paar het blog halen. De rest bewaarde ik omdat ik moeilijk foto’s weg kan gooien.

Ik vind het prachtig om te zien met hoeveel zorg de deelnemers zich als echte middeleeuwers hebben gekleed. Als fééstvierende middeleeuwers zelfs. De komende dagen is er in Gubbio een middeleeuwse markt. Ik hoop dan wat ‘werkvolk’ te zien en beschouw dit maar als een opwarmertje.

Veranderingen

Sinds vorig jaar is het betaald parkeren op het grote terrein vlakbij het Teatro Romano. Twee betaalautomaten deden het niet, er stond een wachtrij bij de derde. Enfin, haast hadden we niet. We doken een terras op voor de zondagse pranzo want dat hadden we na het harde werken de laatste twee dagen wel verdiend. We verdienen het sowieso elke zondag, we moeten even onder de mensen, of bedenken een andere reden.

Bij het restaurant van onze keuze is een nieuwe eigenaar en er zijn veel andere mensen werkzaam in de bediening. We missen de vertrouwde familiaire sfeer een beetje met het persoonlijke babbeltje van de vorige eigenaar. Het eten was prima, de menukaart wat kleiner en de prijzen zijn gestegen.

Het zijn kleine en vaak ook logische veranderingen. Van een toeristentreintje door de stad hadden de middeleeuwers van destijds vreemd opgekeken. Ik bedoel maar, leven brengt verandering met zich mee al is dat op het eerste gezicht aan de gebouwen in Gubbio niet direct te zien. Of zien jullie ook de bewakingscamera hangen?

Van onder mijn doorkijkplu

Voor een paar boodschappen ging ik welgemoed op stap. Plu mee en worstelend met tas, camera en regen toch de oliebollenkraam op de foto gezet. Er stonden drie mannen een paar bepoederde oliebollen naar binnen te werken. Ik kon vanaf de overkant zien dat ze ervan genoten. Verder was het stil op straat, wat moet een mens ook in die miezer. Via Pluympot liep ik terug naar huis. Ja, echt, zo heet deze autoloze straat.

Een ‘plumassier’ of vederman zorgde in de middeleeuwen voor de veren op de hoeden. De Delftse plumassier woonde op de hoek van de straat bij het Rietveld. Hij had waarschijnlijk een uithangteken of gevelsteen boven zijn huis waarop een vaas of pot met veren te zien was, een pluympot dus. En dus was het net zo makkelijk om gelijk de gehele straat Pluympot te noemen. Weten we dat ook weer.

bron: Delft in de buurt

Sfeerbeelden

Er is hier altijd veel fotogenieks te zien. De afgelopen periode heb ik alles met mijn mobieltje gefotografeerd omdat ik een verbindingskabel in Delft achterliet. Het werd een ingewikkelde toestand om foto’s toch op het blog te krijgen aangezien ik de meeste toch nog even nabewerk. Ons tripje door Toscane leverde, geheel in tegenspraak tot wat ik met mijzelf afsprak, een fors aantal foto’s op. Als je gewend bent door een camera te kijken, is het vrijwel ondoenlijk om niet overal een foto in te zien.

Als ik dan zo terug kijk, zie ik dat ik net wat vaker gebouwen en stedelijke omgevingen fotografeer dan landschappen. En kijk eens wat een verschillen. Van grof middeleeuws tot uiterst verfijnd en kostbaar. Van prachtig stucwerk in mediterrane kleuren geschilderd tot ietwat vervallen maar zeker zo charmant. Alles heeft zijn eigen sfeer en ik vind alles mooi, vooral ook ons eigen huis waarvan we weer voor een tijd afscheid namen.

Tufstenen stad

In Pitigliano (klik) zijn vrijwel alle oude huizen en bouwwerken van tufsteen gemaakt. Een materiaal dat uit asresten en lava van vulkanen bestaat. Ik liet van dit Toscaanse stadje al een foto zien die ik maakte vanuit de rijdende auto. Deze stad wordt ook wel Klein Jeruzalem genoemd vanwege het feit dat het de grootste Joodse nederzetting was in Italië gedurende de middeleeuwen. Wij stopten er voor een eenvoudige en snelle lunch en vervolgden onze weg naar het derde reisdoel die dag. Achteraf gezien niet zo verstandig want dit stadje was uiterst sfeervol en we hadden er bijvoorbeeld wel de oude synagoge willen bezoeken maar dat lukt natuurlijk niet gedurende pranzo tijd. Pitigliano is zeker de moeite waard om nog eens naar terug te keren. Vertel ik morgen wel waar we die dag uiteindelijk eindigden.

Middeleeuwse tunnel

Wij wonen vlakbij de Huybrechtstoren die is gebouwd rond 1500. De toren herbergt de Roeivereniging DDS. Onder de weg ligt een monumentale tunnel uit de 15e eeuw. Bij onderhoud aan de weg is het dak van de tunnel deels ingestort. We zijn door de gemeente netjes ingelicht over alle procedures die nu volgen. Het blijkt om een unieke situatie te gaan; de Huybrechtstoren ligt tegen een aarden verhoging en dat is het laatste restant van de doorlopende aarden binnenwal die in de late middeleeuwen als hoge wal de complete stad omgordde. Lang verhaal kort: gemeente, monumentenzorg en roeivereniging overleggen over de juiste aanpak. Het kan wel tot augustus duren voor de tunnel hersteld is en de rijbaan weer toegankelijk is. Tot die tijd rijden wij om.

Voetstappen van Vermeer

Als er nou iets tegenwoordig een karakteristiek beeld van het oude Delft geeft, is het de Oostpoort wel. Het beeld doet me altijd direct denken aan dit beroemde schilderij van Johannes Vermeer. Maar daarop zien we de Schiedampoort en de Rotterdampoort, die beide niet meer bestaan. De Oostpoort is als enige overgebleven van de zes stadspoorten die Delft kende.

De Oostpoort heeft een landbrug en een waterbrug en is inclusief ophaalbrug een Rijksmonument. Op deze plaats vóel je de middeleeuwen en ik denk altijd dat ik de voetstappen van Vermeer nog hoor.

Festivalletje

DSC_0036-001

Op de binnenplaats van het klooster horend bij de sint Fransiscuskerk in Gubbio was dit weekend een Middeleeuws festival.  Het was op zéér bescheiden schaal dat men wat oude ambachten presenteerde. Deze dame zag me met mijn camera en deed een paar passen achteruit om ongevraagd voor me te poseren.

DSC_0038

De omgeving leent zich natuurlijk uitstekend voor zo’n presentatie want er zijn geen moderne storende elementen. Maar het zijn vooral de mensen die mij zo frapperen. Ze spelen de rol van middeleeuwse burger met grote overtuiging.

DSC_0039

DSC_0040

DSC_0041

En voor ons, buitenstaanders, voelt het alsof we op een filmset terecht zijn gekomen. Waar we eerbiedig op de achtergrond horen te blijven.

Lezen

images (1)

Gedurende de treinreis naar Puglia las ik De ommegang. Een dikke pil van meer dan zeshonderd bladzijden en boeiend vanaf de eerste. Ik lees graag Nederlandse literatuur zeker als dat een roman is in een historische context. En dit was er weer zo een waar ik van genoten heb.  ‘In de vroege lente van 1415, op de stoffige wegen van Italië, heeft de ambitieuze heelmeester en architect Isidorus van Rillington een ontmoeting die zijn leven totaal verandert’, zegt Google Books. Omdat de Middeleeuwen hier nog tastbaar aanwezig zijn, was het niet moeilijk om in gedachten mee te reizen met de hoofdpersoon. Maar alle diepere lagen in dit boek maken het pas echt prachtig. Jan van Aken, van hem wil ik wel meer gaan lezen.