Firenze werd Ravenna

Laten we met elkaar afspreken dat we voortaan Firenze zeggen als we het over Florence hebben. Gewoon de Italiaanse naam. Goed, we zouden er twee dagen naar toe gaan maar het weer stuurde ons naar Ravenna. Ook mooi, minder druk, nog nooit geweest en zonnig! Bleek daar gisteren de Giro te vertrekken. Ook al leuk, vonden we.

Maar wat een circus, mensenmassa’s en herrie. Toen het peloton vertrok rond half twee zaten wij in alle rust aan de kust een visje te eten. We waren op de terugweg naar Caldese na twee fijne dagen in een mooie stad met heel wat bezienswaardigs. Kom ik morgen op terug. Hier een voorproefje.

De roep van de rollende branding

In een week die bol staat van de afspraken is het me tóch gelukt een ochtend over het strand te wandelen. En het was niet eens mijn eigen idee. Maar wel een voorstel waarop ik direct ja zei.

Wie, zoals ik, aan de kust geboren is, zal er altijd weer naar terugkeren. Nergens kom je zo lekker uitgewaaid en opgefrist van thuis als na een strandwandeling.

De horizon, een binnenmeer, de wind en de branding; ik heb er letterlijk met volle teugen van genoten. En mijn wandelgenoot ook.

Titel uit Zeekoorts van J. Slauerhoff

Zand verplaatsen

P1200259

Twee tractoren reden onnavolgbare routes om zand te verplaatsen. Omdat er nergens stond aangegeven dat het hier nog om de zandsuppletie gaat, zie ik het als een voorteken dat het badseizoen weer gaat beginnen. We moesten eerst een behoorlijk stuk door mul zand ploegen, vooraleer we op het natte zand terecht kwamen. Maar dan heb je ook wat. Het licht en de ruimte brengen mij aan de kust altijd weer in een soort jubelstemming. Dat er dan boven zee even een dreigend wolkje hangt, doet daar niets aan af. En dat we met onze schoenen een berg zand mee haar auto in brachten, vond mijn zus op haar beurt, geen punt.

P1200260

kleur bekennen 16

Zon, zee en wind

P1190530We zijn in feite gewoontedieren. Want als we een dagje kust doen, gaan we vaak naar Fano. Specifieker naar het kiezelstrand in het zuiden van deze plaats. Vandaag kozen we voor het zandstrand in het noorden. Dat voelde vreemd, want onbekend terrein en dus gezoek naar een parkeerplaats. Bovendien loopt er een spoorlijn langs het strand inclusief voorbij razende treinen, dus dat is even wennen. Maar het heeft wel een langzaam in zee aflopend strand en het was er absoluut niet overvol, zoals je in deze tijd en met dit weer kunt verwachten. Geen toeristen en natuurlijk wel een heerlijk eettentje. Eigenlijk alles wat we van een aangename stranddag verwachten.

Soortgenoten kijken

P1190476Wat doe je als blijkt dat de temperaturen tussen de 38 en 40 graden komen? Zelfs buiten in de schaduw is het dan te warm. Naar de kust dan maar. Op een ligbed, onder de parasol met een briesje is de temperatuur nog maar 35 graden. Het water in om af te koelen en er zijn lekker veel mensen om naar te kijken. De een staart wat voor zich uit over de Adriatische Zee en een ander probeert windsurfen onder de knie te krijgen. En dan heb je ook nog van die mensen die net doen of ze lezen maar ondertussen foto’s maken van bijzondere exemplaren van de menselijke soort. Voor de goede orde: dit is niet mijn echtgenoot, die heeft een veel mooiere zwembroek.

Zonzoekers

DSC_0053
De vandaag voorspelde lente laat zich nog niet helemaal zien. Dat komt me niet eens slecht uit want ik heb pas morgen tijd om daar eens echt van te gaan genieten. Laat ik dan maar even een foto plaatsen van het Scheveningse strand, toen het nog behoorlijk koud was twee weken geleden. Het zou me niet verbazen als morgen de eerste files richting de kust ontstaan. Want we hebben allemaal zin in zon en een frisse neus zonder dikke jas.

Helemaal vrij

Strandfoto
We zijn de laatste twee dagen bezig geweest met herinrichten van een stukje tuin. Daar kom ik binnenkort wel op terug. We geven onszelf nu, zoals wel vaker, een vrije dag en gaan naar de kust. En om nou helemaal vrij te zijn, neem ik zelfs mijn fotocamera niet mee. Want als die in de buurt is, kijk ik anders naar mijn omgeving en zie ik overal iets fotogenieks in. Dit plaatje maakte ik op het strand van Scheveningen toen ik begin mei op kraamvisite ging en na afloop nog een ‘boulevardje pikte’. Het ritme van het licht van de vuurtoren is om de acht en twee seconden. Dat weet ik want mijn eerste negen jaar woonde ik in Scheveningen. Deze vuurtoren werd een vertrouwd baken en staat wat mij betreft symbool voor een stranddag.