De grot van de engel

Achter deze muur zit een overdekt terras verstopt. Het hoort bij Hotel Grotta dell’ Angelo en wij komen er elk jaar wel een keer. Men kent ons: hé jullie zijn toch die Nederlanders die op de Monteluiano wonen? Ken je dan ook.. en toen volgde de naam van een Zwitser. Die wij evengoed niet kennen maar onze berg heeft dan ook vele toegangswegen en we zijn al blij als we de mensen van onze eigen weg kennen.

Het is er eenvoudig ingericht en de kaart heeft alleen maar traditionele gerechten. Hier geen lif-laf en hocus pocus in de keuken maar wel een kok die even zijn moestuin in loopt voor wat extra verse kruiden. In de wintermaanden is het er ook goed toeven en eet je er heerlijke worstjes van de grill.

Het is een beetje uit de loop van het centrum en toeristen waaien er niet vaak aan, tenzij ze hotelgasten zijn. Het mag duidelijk zijn, eens in het jaar op zondagmiddag zitten we te genieten in dit engelengrotje.

Ruilen in de minibieb en meer gezelligheid

Zes boeken brengen en één boek meenemen, dat is een voordelige ruil voor de minibieb die hier om de hoek staat. Ik had dit biebje kort geleden ontdekt en er stonden tamelijk veel kinderboeken in. Dat bracht me op het idee hier met de leesgrage kleindochters eens langs te gaan. Eerst selecteerden we samen wat kinderachtige boeken die bij ons in het kleinkinderkastje staan. Het Sinterklaas uitklapboek mocht weg maar niet eerder dan we nog even vluchtig de leuke illustraties bekeken hadden.

We hadden net een pranzo achter de kiezen en maakten quatro passi na de maaltijd. Voor één middag waren we weer even de Italiaanse familie, waar drie generaties op zondagmiddag met elkaar gaan eten.

Beeldig

‘We zullen jullie ook eens een leuke plek in Zwijndrecht laten zien’, hadden de kleindochters gezegd na een rondwandeling in Delft. ‘Er is een beeldentuin, dat is echt iets voor jullie.’ En zo kwam het dat we zaterdagmiddag in het beeldenpark Drechtoevers liepen. Aanvankelijk had de jongste er niet zo’n zin in maar na afloop zei ze uit zichzelf blij te zijn dat we gegaan waren. Ach, zo gaat het het bij jonge kinderen nogal eens. Ben je lekker thuis aan het spelen, moet je met je opa en oma uit wandelen! Als kind had ik er een bloedhekel aan om op zondagmiddag met mijn ouders een verplichte wandeling te maken. Het werd gisteren een leuk uitstapje waarbij we over en weer foto’s maakten. De echte kunstzinnige beelden en de oevers waaraan dit park gelegen is, laat ik een andere keer nog zien.

Zondagse traditie

Aan de oude weg naar Perugia liggen wat restaurants waarvan wij dachten dat ze minder druk beklant zouden zijn nu er verderop een snellere tweebaansweg is aangelegd. Er dentert inderdaad beduidend minder vrachtverkeer maar we waren blij dat we vanmiddag gereserveerd hadden bij dit restaurant. Op zondagmiddag heeft men een heerlijk vismenu op de kaart staan en daar komt heel veel volk op af, inclusief enorme groepen motorrijders.

Umbria grenst nergens aan zee, visrestaurants zijn hier spaarzaam. Bovendien willen veel mensen, net als wij in deze Coronatijd, het liefst buiten te eten. Dat verklaart voor een deel de drukte. Of komt het gewoon door de geleverde kwaliteit en de snelle en aardige bediening die we hier aantreffen? Hoe dan ook, wij eten vanavond alleen nog een cracker en wat fruit want onze hoofdmaaltijd hebben we al genoten.

Corona/kroon

Onze kroonjaren vieren we meestal tamelijk uitgebreid maar dit keer werd het dus een Coronafeestje en dat wil zeggen dat we met ons eigen gezin een pranzo hadden. Het viel sowieso niet mee om met tien personen uit drie huishoudens op een zondagmiddag ergens aan tafel te schuiven maar bij het Art Centre Delft was men bereid met ons mee te denken en te organiseren. Alle hulde voor hen. Ik kreeg van kinderen en kleinkinderen lieve cadeautjes die zorgvuldig waren uitgezocht. Toch is mijn grootste cadeau het samenzijn als gezin, daar kan wat mij betreft niets tegenop. En dat we heerlijk buiten konden zitten was ook al een bonus. Na afloop wandelden we door het park, de beeldentuin en de moestuin. Er werden nog heel veel foto’s gemaakt maar die laat ik morgen wel zien.

De eeuwige strijd

P1240310

De afdeling Ede van onze wandelclub, bestaande uit twee personen, was vandaag weer aanwezig in de Delftse Hout. Dat verhoogt de gezelligheid zeer want van het weer moeten we het niet hebben.

P1240308

P1240292

We gebruikten een deel van deze regenachtige zondagmiddag om met z’n vieren het Delftse Museum Prinsenhof te bezoeken. Daar is momenteel een mooie tentoonstelling te zien over Willem van Oranje. Ik nam er weinig foto’s maar wel dit van mee: hij streed voor vrijheid van godsdienst en geweten. Laten we dat na meer dan vierhonderd jaar nou eindelijk eens in de praktijk gaan brengen met z’n allen.

Terug in Gubbio

DSC_0030

Zaten we vorige week nog met onze vrienden vis te eten in Sant’ Isodoro, vandaag zochten we de rust van Gubbio weer op. En dat voelt zeker niet verkeerd. Het restaurant Picchio Verde (de Groene Specht) bezoeken we meestal in de koude periode. Midden in de zaak is een knapperend vuur waarop het vlees gegrild wordt. Maar vandaag niet hoor, de gril was niet aan. We zaten en aten onder de koele gewelven in een eeuwenoud pand. Daarna slenterden we nog even door wat straten om direct erna terug te keren naar huis voor het verplichte zondagmiddagslaapje.

DSC_0032

DSC_0042

Koelte

DSC_0027

Laten we tijdens de pranzo op het beschaduwde terras gaan zitten van het Antieke Fornuis, zeiden we tegen elkaar. Dat overigens All’ Antico Frantoio heet ( Bij de antieke pers) maar in ons spraakgebruik tot fornuis is getransformeerd. Dit terzijde.

DSC_0029

Daar zat geen kip. Logisch. Veel te warm. De bezoekers van dit etablissement worden zó naar binnen gelokt. Vertalen is niet nodig, toch?

DSC_0030

Dus schoven we de koele kelder in. Waar het eten altijd goed is, de bediening uiterst vriendelijk, de eigenaar altijd een praatje met ons maakt en de stoelen behoorlijk belabberd zijn. Maar ja, je kan niet alles hebben.

DSC_0028

Vriendschapseten

DSC_0007-003

Wat is het toch super gezellig om ook hier vrienden te hebben. Een afspraak voor de zondagmiddagpranzo was snel gemaakt. We ontmoetten elkaar in Gubbio waar we een tafel voor vier hadden gereserveerd in één van onze favoriete restaurants. En hoe gaat dat met goede vrienden? Je bent verheugd elkaar te zien, pakt de draad weer snel op, babbelt bij en wisselt uit. En dat dan ook nog tijdens een smakelijke maaltijd. Een ideale combinatie. Vanmorgen hadden de wijnboer en ik eerst nog wat tuinwerk gedaan. Dat maakt de dag zowel prettig nuttig als zéér aangenaam.

DSC_0012-002

DSC_0015-002

De gisteren aangekondigde ‘moderne mens in middeleeuwse stad’ houden jullie van me tegoed.

Aanschuiven

DSC_0011
We blijven heerlijk thuis vandaag. Na alle restaurantjes die we in Napels bezochten is het fijn om weer eens zelf in de potten te roeren. Nog leuker als er ook vrienden aanschuiven. Vrienden die we ons hele Italiaanse leven al kennen. Met wie we verhalen en ervaringen delen uit de eerste periode en met wie we ons zeer vertrouwd voelen. Tot laat in het middagzonnetje zaten we aan de tuintafel mooie gesprekken te voeren. Ach zo’n zondagmiddag, zoals we ze zo graag hebben. Niets bijzonders om over te schrijven, wel heel speciaal voor ons vieren.