Wie heeft de sleutel?

Nadat ik gisteren een beeld van een Voorburgse kunstenaar liet zien, blijf ik even in in de beelden sfeer. Voor het HMC Antoniushove in Leidschendam staat dit beeld, getiteld de Barmhartige Samaritaan (klik) van de eveneens Voorburgse kunstenaar Albert Termote. Dit beeld kent een geschiedenis van verplaatsingen. Het werd geschonken door omliggende gemeenten toen het ziekenhuis 25 jaar bestond en nog in Voorburg was gevestigd. In de oorlogsjaren verstopte men het, bang als men was dat dit bronzen beeld door de bezetter zou worden omgesmolten voor wapentuig. In 1972 kwam het beeld naar Leidschendam waar een gloednieuw ziekenhuis was gebouwd. Minstens nog twee maal werd het daarna vanwege diverse verbouwingen verplaatst. In 1998 werd de herplaatsing feestelijk gevierd door de loden kokers, die in de sokkel mee gemetseld zijn, opnieuw te voorzien van extra actuele historische informatie. Die feestelijke viering mocht ik destijds organiseren en ik was bovendien de beheerder van de sleutel van het kluisje waarin de kokers bewaard worden. Die sleutel heb ik netjes overgedragen aan mijn opvolgster maar zij is allang weer vervangen door anderen. Geen idee wie nu de sleutelbeheerder is. Ik vind het nog steeds een prachtig beeld ook al vanwege de achterliggende gedachte dat je voor elkaar zorgt, zelfs als je geen vrienden bent.

Mijn leukste baan

Aan de buitenkant is het niet echt een markant gebouw. Binnen is het, na diverse grootscheepse verbouwingen, een prachtig en goed geoutilleerd ziekenhuis. Ik werkte er twintig jaar. Tegenwoordig ken ik er de weg niet meer maar in mijn tijd verzorgde ik onder meer de rondleidingen. Elke eerste vrijdag van de maand was dat een groep van nieuwe medewerkers. Dat was echt het wegwijs maken naar bijvoorbeeld de kleding uitgifte automaat, de route naar het stiltecentrum en aan het eind van de dag in samenwerking met de brandweer, ontruimingsplannen en brandje blussen. Nog leuker was het om kleuterklassen rond te leiden in het kader van schoolprojecten Ziek zijn, Beter worden. Om de patiënten niet al te zeer lastig te vallen met een stel stuiterende kleuters, namen we ze vaak mee naar de beddenzolder op de dertiende etage. Elk bed werd daar, na ontslag van de patiënt, in een soort wasstraat gereinigd en opnieuw opgemaakt. Het tochtje met de lift naar boven, het uitzicht op de omgeving en een colonne van dertig opgemaakte ziekenhuisbedden was vaak ook figuurlijk het hoogtepunt van de rondleiding bij kleine kinderen.De meesten wilden na afloop wel in de zorg gaan werken. De kleuters van toen zijn nu de mensen die hun beroepskeuze al hebben gemaakt. Ik ben benieuwd of die beddenzolder ooit van invloed is geweest.

Zomer op het plein

Dat je zonder jas of vest naar buiten kunt. Dat er een oud-collega op de koffie komt met wie je heel wat bij te praten hebt en na de koffie thuis naar een terras wandelt voor de lunch. Zij was het die mij op de introductiedag voor nieuw personeel rondleidde in het ziekenhuis. Het was in 1988 en ik had toen geen idee dat ik later ook die rondleidingen zou gaan doen. We maakten samen bijzondere dingen mee die we nooit meer zullen vergeten. Al die jaren hielden we contact, niet met een hoge frequentie maar wel altijd tot wederzijds genoegen. Dat je samen zo’n heerlijke zomerse dag beleeft daar houden we beiden een uitzonderlijk goed gevoel aan over.

Ineens valt het me op

Lang geleden: In de tram op weg naar mijn werk in het ziekenhuis, kreeg een medepassagier een enorme hoestbui. Heel akelig voor de man zelf en voor ons om aan te horen, ik kreeg het er gewoon benauwd van. Toen hij bij het ziekenhuis uitstapte hoopte ik nog even dat hij wat lucht zou krijgen tijdens een behandeling aldaar. Maar het eerste wat de man na het uitstappen deed, was een sigaret opsteken. Ik ken inmiddels niemand meer in mijn familie, vrienden- en kennissenkring die nog rookt. Dát er nog steeds gerookt wordt, bewijst de onderste foto, waar de peuken op de grond liggen naast deze tegel. Het idee voor een rookvrije generatie juich ik van harte toe. Of ik zelf heb gerookt? Ja, tot mijn vijfentwintigste.

Tic voor teksten

Waar ik ook ben, ik lees altijd teksten die op gevels. ramen, deuren zijn geplaatst. Ronduit allergisch ben ik voor A4-tjes met plakband. Dat is ontstaan toen ik nog werkte voor de afdeling Communicatie in een ziekenhuis en medewerkers vaak de neiging hadden bezoekers en patiënten op die manier op de hoogte te brengen van wat dan ook. Het staat klungelig en onprofessioneel. Italiaanse ziekenhuizen hangen van plakband aan elkaar heb ik ontdekt. Maar ik dwaal af. Taal-en spellingsfouten vallen me ook direct op. Terwijl ik er in mijn eigen teksten vaak overheen kijk. Een soort bedrijfsblindheid noem ik dat maar. Heel irritant. Bij Hotel de Plataan hier om de hoek hangt sinds kort weer een nieuw gedicht met een hoopvolle strekking. Zo levert dat bijna dwangmatige lezen van mij me toch altijd weer wat aardigs op.

Op de mat en in de touwen

Bij het ouder worden verliezen we spiermassa. Het online programma dat ik sinds een week volg, moet dat voorkomen. Marko Luksen, oefentherapeut Cesar en beweegadviseur in een ziekenhuis bij wie ik een webinar bijwoonde (ja, ik heb er zo snel geen ander woord voor) kon me overtuigen van het belang ervan. En spiermassa krijg je niet van regelmatig bewegen, al is dit ook belangrijk. Nee, die spieren moeten extra geprikkeld worden om steviger te worden. Dat voorkomt uiteindelijk het risico op vallen en houdt een mens vitaal. Ik voel dat ik de laatste jaren telkens meer inlever en wil toch graag wat kwieker zijn. Dus doe ik vier keer per week op een door mij gewenst moment mijn oefeningen met en zonder elastiek en merk nu al verbetering. Het integreren in mijn normale bestaan vind ik nog wel een dingetje maar ook dat zal wel verbeteren. Ik heb geen aandelen of commercieel belang maar ben wel enthousiast: http://www.vitaaloudworden.com

Pak van mijn hart

Na longproblemen vorig jaar had mijn hart wat schade opgelopen. Er volgden gedurende dat jaar zo nu en dan onderzoeken en vanmiddag zat ik weer bij de cardioloog. Hij kon mij tot mijn grote genoegen vertellen dat de schade is hersteld. Dat heeft mijn lijf op eigen kracht gedaan. Mooi hoor. Als nou binnenkort de wijnboer ook zijn onderzoeken heeft afgerond, trekken we de deur van het Delftse ziekenhuis voorlopig maar eens achter ons dicht, zo nemen we ons voor.

Revisie

Noodgedwongen waren we de afgelopen periode vaker in het ziekenhuis dan ons lief is. Maar als het dan tóch moet, is het wel fijn als de omgeving prettig oogt. Nog aangenamer als de zorg goed is en daar hebben we werkelijk geen klagen over. In tegendeel. Je krijgt alle gelegenheid om zelf ook mee te denken, men belt na en schuift met afspraken om ons te helpen. Dat alles op een uiterst vriendelijk manier. .

Dat een Delfts ziekenhuis op deze manier je bedtafel dekt, vind ik wel passend. En dat er op veel muren foto’s uit Delft te zien zijn, oogt ook al vrolijk. Vandaag gaat mijn laptop in de revisie, want die is traag en schakelt zich zelf om de haverklap uit. Ik hoop dat de laptop net zo opknapt van het bezoekje aan de IT-ziekenboeg, als de wijnboer dat deed tijdens zijn verblijf in het Reinier de Graaf.

Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..

Het liep anders

De wijnboer is weer thuis. Heerlijk. Hij vertrok ruim twee weken geleden samen met een vriend naar Caldese om daar eens lekker aan het werk te gaan. Voelde zich niet helemaal fit, maar dat zou snel overgaan. Dacht hij. Dat viel tegen. Na twee bezoeken aan de Italiaanse huisarts en een bloedonderzoek, kwam hij vorige week vervroegd naar huis. We modderden nog wat aan, bezochten twee keer de Nederlandse huisarts en tenslotte werd hij donderdag met spoed opgenomen in het Delftse Reinier de Graaf Ziekenhuis. Oorzaak van de ellende waren darmabcessen. Na de aanleg van een drain en een infuus met antibiotica, knapte hij op en kon ik hem vanmorgen weer ophalen. Pfff…het waren roerige weken. We moeten er samen even van bijkomen.