Pak van mijn hart

Na longproblemen vorig jaar had mijn hart wat schade opgelopen. Er volgden gedurende dat jaar zo nu en dan onderzoeken en vanmiddag zat ik weer bij de cardioloog. Hij kon mij tot mijn grote genoegen vertellen dat de schade is hersteld. Dat heeft mijn lijf op eigen kracht gedaan. Mooi hoor. Als nou binnenkort de wijnboer ook zijn onderzoeken heeft afgerond, trekken we de deur van het Delftse ziekenhuis voorlopig maar eens achter ons dicht, zo nemen we ons voor.

Revisie

Noodgedwongen waren we de afgelopen periode vaker in het ziekenhuis dan ons lief is. Maar als het dan tóch moet, is het wel fijn als de omgeving prettig oogt. Nog aangenamer als de zorg goed is en daar hebben we werkelijk geen klagen over. In tegendeel. Je krijgt alle gelegenheid om zelf ook mee te denken, men belt na en schuift met afspraken om ons te helpen. Dat alles op een uiterst vriendelijk manier. .

Dat een Delfts ziekenhuis op deze manier je bedtafel dekt, vind ik wel passend. En dat er op veel muren foto’s uit Delft te zien zijn, oogt ook al vrolijk. Vandaag gaat mijn laptop in de revisie, want die is traag en schakelt zich zelf om de haverklap uit. Ik hoop dat de laptop net zo opknapt van het bezoekje aan de IT-ziekenboeg, als de wijnboer dat deed tijdens zijn verblijf in het Reinier de Graaf.

Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..

Het liep anders

De wijnboer is weer thuis. Heerlijk. Hij vertrok ruim twee weken geleden samen met een vriend naar Caldese om daar eens lekker aan het werk te gaan. Voelde zich niet helemaal fit, maar dat zou snel overgaan. Dacht hij. Dat viel tegen. Na twee bezoeken aan de Italiaanse huisarts en een bloedonderzoek, kwam hij vorige week vervroegd naar huis. We modderden nog wat aan, bezochten twee keer de Nederlandse huisarts en tenslotte werd hij donderdag met spoed opgenomen in het Delftse Reinier de Graaf Ziekenhuis. Oorzaak van de ellende waren darmabcessen. Na de aanleg van een drain en een infuus met antibiotica, knapte hij op en kon ik hem vanmorgen weer ophalen. Pfff…het waren roerige weken. We moeten er samen even van bijkomen.

Roken in Reinier

P1240263

Dit is de centrale hal van het Reinier de Graaf Gasthuis. De ambiance doet denken aan een vliegveld; groot, licht, winkels, restaurant en incheckzuilen. Het ziet er  aangenaam uit maar niemand komt hier voor zijn lol. Ik ook niet, al draai ik even door een medische molen. Deze realiteit kan ik hier niet voortdurend onbenoemd laten maar is verder niet interessant.

P1240264

P1240265

P1240266

De manier waarop moderne ziekenhuizen tegenwoordig met rokers omgaan heeft mijn absolute instemming. Er is een van matglas voorziene abri met zijn rug naar de ingang van het ziekenhuis. Bezoekers worden nu niet meer geconfronteerd met rokers en de bijbehorende overlast.  Goed geregeld. Enne…maken jullie je geen zorgen over mijn gezondheid, dat doe ik zelf ook niet.

Italië en Servië

P1220856-001

We zijn weer terug in de actualiteit met het blog. Hoewel? Ik laat even ons uitzicht van afgelopen donderdag zien. Herkennen jullie onze Italiaanse tuin? We gingen een weekje snoeien. Nou, weinig snoeien in de sneeuw, hoor. Maar twee dagen later lag het huis er weer zó bij en werkten we er lustig op los.

P1220898

Mijn blogberichten waren vooruit gepland, vaste volgers kregen er geen melding meer van. Enfin, volgens mij gaat alles van nu af aan weer normaal. Waar het in mijn ogen niet normaal gaat, althans niet volgens onze maatstaven, is de gang van zaken in een Servisch ziekenhuis. Cisca schreef me er over en je kunt het lezen onder haar button in de menubalk. Val niet van je stoel van verbazing.

 

Club van acht

DSC_0018

We werkten allemaal in hetzelfde ziekenhuis en kennen elkaar inmiddels een kleine dertig jaar. Elk jaar komen we een avond bij elkaar en dat voelt zó heerlijk en dierbaar. Praten, lachen, lief en leed. Vooral dat laatste is momenteel ook ruim aanwezig en jammer genoeg was één van de club vanwege griep verhinderd. Aan haar stuurden we snel een groepsfoto toe en de nieuwe datum voor volgend jaar. Met dat fijne saamhorige gevoel van gisteravond nog in mijn kop, liep ik vanmorgen in de zon een alternatieve bruggenloop. Vlak bij de Reineveldbrug worden de kademuren vervangen en dat levert dit soort beelden op.

DSC_0015DSC_0010

In de verte rijdt een felgekleurde tram over de brug. Mijn blogkopfoto is aan de zonnige weersomstandigeheden aangepast.

Welkom bij de club

dsc_0013-001

De kamer stond vol met bloemen dus ik was blij dat ik een ander cadeautje meenam voor de gastvrouw. Vorige week nam ze afscheid van ‘ons’ ziekenhuis en nu hoort ze dus ook bij de gepensioneerden. Om dat laatste kan ze hartelijk lachen want wie had nou ooit gedacht dat we als een stel gepensioneerden bij elkaar zouden komen? Die ‘zij’ werd een vriendin nadat we samen met nog twee andere collega’s de Nijmeegse Vierdaagse liepen. Sindsdien hebben we elk jaar een eetafspraak met de andere lopers en hun partners. Ik prijs mezelf gelukkig met dit soort gezellige vriendenclubs. We lachen heel wat af en ik kan eigenlijk wel stellen dat vooral deze vriendin dat vaak en heel aanstekelijk doet.

Gepensioneerd

dsc_0043

Vooral de gedachte dat je zorgt voor elkaar, je bekommert om wie gewond is of het anderszins ongemakkelijk heeft, spreekt me aan. Dat wordt uitgebeeld in het verhaal en dus ook in dit beeld van de barmhartige Samaritaan. Het staat vóór het ziekenhuis waarin ik heb gewerkt. Het is gemaakt door Albert Termote (klik) en voor mij onlosmakelijk verbonden met het Leidschendams-Voorburgse ziekenhuis. Er vond vanmiddag een bijeenkomst plaats van gepensioneerde medewerkers, een groep waar ik, nog steeds tot mijn eigen verbazing, ook deel van uit maak. Het was een heerlijk moment om met velen bij te praten. Helaas waren er nogal veel verdrietige verhalen uit te wisselen. Ik wens die oud-collega’s Samaritanen toe met uitgestoken armen.

Mystiek

p1210490

Met de beelden van Penoza en de schietscène in een ziekenhuis nog op het zojuist gerepareerde netvlies, keken we wel even raar op. Dit pistool lag op een stoel in de wachtkamer van het ospedale. Speelgoed dingetje van een scheel jongetje. Toen we gisteren een enorme rol verpakkingsmateriaal weg kiepten in een container, leek het wel of we een lijk dumpten. Zo’n serie maakt wat los in een mens. Enfin. De heuvels zien er op herfstige dagen soms mysterieus uit. Dat past wel bij het ietwat sinistere sfeertje dat ik zojuist schetste. Maar alles is hier pais en vree en inmiddels zonnig bovendien.

p1210457