Italië en Servië

P1220856-001

We zijn weer terug in de actualiteit met het blog. Hoewel? Ik laat even ons uitzicht van afgelopen donderdag zien. Herkennen jullie onze Italiaanse tuin? We gingen een weekje snoeien. Nou, weinig snoeien in de sneeuw, hoor. Maar twee dagen later lag het huis er weer zó bij en werkten we er lustig op los.

P1220898

Mijn blogberichten waren vooruit gepland, vaste volgers kregen er geen melding meer van. Enfin, volgens mij gaat alles van nu af aan weer normaal. Waar het in mijn ogen niet normaal gaat, althans niet volgens onze maatstaven, is de gang van zaken in een Servisch ziekenhuis. Cisca schreef me er over en je kunt het lezen onder haar button in de menubalk. Val niet van je stoel van verbazing.

 

Advertenties

Club van acht

DSC_0018

We werkten allemaal in hetzelfde ziekenhuis en kennen elkaar inmiddels een kleine dertig jaar. Elk jaar komen we een avond bij elkaar en dat voelt zó heerlijk en dierbaar. Praten, lachen, lief en leed. Vooral dat laatste is momenteel ook ruim aanwezig en jammer genoeg was één van de club vanwege griep verhinderd. Aan haar stuurden we snel een groepsfoto toe en de nieuwe datum voor volgend jaar. Met dat fijne saamhorige gevoel van gisteravond nog in mijn kop, liep ik vanmorgen in de zon een alternatieve bruggenloop. Vlak bij de Reineveldbrug worden de kademuren vervangen en dat levert dit soort beelden op.

DSC_0015DSC_0010

In de verte rijdt een felgekleurde tram over de brug. Mijn blogkopfoto is aan de zonnige weersomstandigeheden aangepast.

Welkom bij de club

dsc_0013-001

De kamer stond vol met bloemen dus ik was blij dat ik een ander cadeautje meenam voor de gastvrouw. Vorige week nam ze afscheid van ‘ons’ ziekenhuis en nu hoort ze dus ook bij de gepensioneerden. Om dat laatste kan ze hartelijk lachen want wie had nou ooit gedacht dat we als een stel gepensioneerden bij elkaar zouden komen? Die ‘zij’ werd een vriendin nadat we samen met nog twee andere collega’s de Nijmeegse Vierdaagse liepen. Sindsdien hebben we elk jaar een eetafspraak met de andere lopers en hun partners. Ik prijs mezelf gelukkig met dit soort gezellige vriendenclubs. We lachen heel wat af en ik kan eigenlijk wel stellen dat vooral deze vriendin dat vaak en heel aanstekelijk doet.

Gepensioneerd

dsc_0043

Vooral de gedachte dat je zorgt voor elkaar, je bekommert om wie gewond is of het anderszins ongemakkelijk heeft, spreekt me aan. Dat wordt uitgebeeld in het verhaal en dus ook in dit beeld van de barmhartige Samaritaan. Het staat vóór het ziekenhuis waarin ik heb gewerkt. Het is gemaakt door Albert Termote (klik) en voor mij onlosmakelijk verbonden met het Leidschendams-Voorburgse ziekenhuis. Er vond vanmiddag een bijeenkomst plaats van gepensioneerde medewerkers, een groep waar ik, nog steeds tot mijn eigen verbazing, ook deel van uit maak. Het was een heerlijk moment om met velen bij te praten. Helaas waren er nogal veel verdrietige verhalen uit te wisselen. Ik wens die oud-collega’s Samaritanen toe met uitgestoken armen.

Mystiek

p1210490

Met de beelden van Penoza en de schietscène in een ziekenhuis nog op het zojuist gerepareerde netvlies, keken we wel even raar op. Dit pistool lag op een stoel in de wachtkamer van het ospedale. Speelgoed dingetje van een scheel jongetje. Toen we gisteren een enorme rol verpakkingsmateriaal weg kiepten in een container, leek het wel of we een lijk dumpten. Zo’n serie maakt wat los in een mens. Enfin. De heuvels zien er op herfstige dagen soms mysterieus uit. Dat past wel bij het ietwat sinistere sfeertje dat ik zojuist schetste. Maar alles is hier pais en vree en inmiddels zonnig bovendien.

p1210457

Op het palet

P1200466

Een paar weken geleden ging het precies zo. Dagje met en bij mijn dochter, is het de hele dag prutweer en als ik dan eenmaal thuis ben, begint het zonnetje alsnog te schijnen. Ja, dan heb ik natuurlijk geen zonnige buitenfoto kunnen maken. Gelukkig toch een kleurig plaatje in een Dordrechts Ziekenhuis waar we even moesten zijn. Omdat ik mijn hele arbeidzame leven in ziekenhuizen werkte, kijk ik er kritisch rond. Maar het  Albert Schweitzer krijgt, wat uitstraling betreft, van mij een dikke voldoende. Als degene die er ligt nou ook weer snel opknapt, zijn we helemaal tevreden.

Locatie Antoniushove van het MCH

DSC_0015Al tien jaar ben ik weg uit het ziekenhuis waar ik zeventien jaar werkte. Vandaag was er een open dag want de nieuwbouw wordt in gebruik genomen. Het is er prachtig geworden en voor de klinische patiënten zijn er schitterende éénpersoonskamers gerealiseerd. Over alles is nagedacht en het resultaat is bijzonder mooi. Ik ontmoette veel oud collega’s en voelde me ogenblikkelijk weer thuis. De patiënten die er in de toekomst zullen verblijven doen dat in elk geval in een gastvrije omgeving. Al ben ik me zeer bewust dat iedereen liever buiten de poorten van zo’n huis blijft. O ja, die enorme berg hersenen is een informatiestand, die na vandaag weg zal zijn.