Gekraak, geknerp en geplof

Het gaf behoorlijk wat herrie toen er gistermiddag een ijsbreker door het kanaal voer. Een ijsbreker! Een auto van Rijkswaterstaat vergezelde het schip op de kant.

Vanmorgen maakten we een heuse sneeuwwandeling door het Abwoudse bos. Af en toe zakte ik tot mijn enkels in het witte tapijt. Ik had een Nordic Walking Pole meegenomen, dus dat liep met wat extra houvast. De foto maakte ik vlakbij ons huis toen de zon zo mooi op mijn geliefde treurwilg scheen.

Het geplop werd veroorzaakt door deze twee chocolade bommen. Gisteren bracht onze attente dochter deze twee versnaperingen. Na de wandeling vanmorgen overgoten we ze met stomend warme melk en daar plopten zomaar ineens ook mini marshmallows omhoog. Heerlijk.

Voor wie nog wil weten hoe de Thaise maaltijd gisteren was: voortreffelijk maar véél te veel. Bovendien een enorme berg aan plastic aanleverbakjes. Dus dat doen we een volgende keer anders, dan gaan er gewoon bakjes van ons zelf mee waar we het eten in laten doen. Dat er een volgende keer komt, is zeker al kan dat nog even duren. Voorlopig staat er nog een maaltje in de vriezer.

Rondje om de kerk

Zullen we nog even een kleine wandeling maken vroegen onze vrienden nadat we geluncht hadden en enigszins bijgepraat waren. Dat Naaldwijk in het centrum zo’n prachtig stuk geconserveerde historie heeft, waren we bijna vergeten. Vlakbij de Hervormde Kerk ligt het Heilig Geesthofje, deze huisjes voor arme en oude mensen dateren uit 1630. Ook de kapel dateert hoogst waarschijnlijk uit die tijd. De kapel is tijdens de Napoleontische tijd ziekenzaal geweest, later als synagoge in gebruik genomen, een tijdlang streekmuseum en is tegenwoordig trouwlocatie.

Je zal er maar wonen, denk ik altijd als ik dit soort woningen zie. En dat trof want bij het verlaten van dit hofje kwamen we een bewoonster tegen. Met een verse bos bloemen onder haar arm vertelde ze enthousiast dat ze er zo heerlijk woonde. Samen met een nieuwe liefde in haar leven was ze er erg gelukkig, vertelde ze. Van twee huisjes is na restauratie in de zestiger jaren één woning gemaakt. In 2006 werd het beheer van de huisjes overgedragen aan Vereniging Hendrick de Keyser. Nieuwe bewoners kunnen sindsdien niet langer gratis in de huisjes wonen. Ik kreeg niet de indruk dat die mevrouw daar moeite mee had.

Het stadse ommetje

Ons dagelijkse wandelingetje ging vandaag toch maar weer eens door het centrum. Direct na de lunch strekten we de benen. Eerder vanmorgen is het televisietoestel naar de reparateur gebracht en zijn twee tassen met kleding, stapels met overtollige boeken uit onze minibieb en vier stoelen naar de kringloop gebracht. Kortom we zijn weer aardig aan het ruimen. Gaat de man die al dat wegbrengwerk en sjouwen voor zijn rekening nam hier geïnteresseerd staan snuffelen bij een minibieb die we passeerden. ‘Ik hou mijn handen in mijn zakken’ zei hij en dat deed ie ook. Ik niet. Ik maakte nog even snel een foto van zomaar iets.

Droomhuis

De zondagochtendwandeling maakten we vandaag in Ede. Ede? Ja Ede, want twee leden van ons clubje verhuisden er jaren geleden naar toe. Gelukkig blijft ons contact gegarandeerd want ze zijn ook familie. De wandeling voerde ons over oude kazerneterreinen die inmiddels een woonbestemming hebben.

Tussen de legerbehuizing in, is ook plaats voor nieuwbouw. Mooi dat veel oude bomen gespaard zijn, waardoor zo’n project direct al smoel krijgt.

Hier en daar staan nog opknappers.

Ook de gebouwen die hieronder staan moeten nog gerenoveerd worden. We liepen te kwijlen toen we de mooie details zagen en de ruimtelijkheid van het gebied.

Er is zelfs een klein legermuseum, geheel compleet met wachthuisje. Na de wandeling werden we onthaald op een heerlijk buffet, goede wijn en een hoop gezelligheid waarvoor we onze dankbaarheid aan gastheer -en vrouw niet vaak genoeg kunnen herhalen.

Brievenbuswandeling

Sinds het aantal brievenbussen in onze omgeving drastisch is verminderd, is een nieuwe wandeling aan ons arsenaal toegevoegd. Daartoe lopen we eerst door mijn favoriete boslaan. Ja, ik geef graag mooie namen aan onbeduidend korte weggetjes. Het asfalt is weggehaald, er komt echte bestrating.

We passeren de Tweemolentjeskade en kijken zo richting de Delftse Hout. Maar we moeten rechtsaf en zien nog meer water. Tenslotte komen we aan waar we wezen moeten wat betreft de brievenbus. Na al dat luxe gedoe met etentjes is het wel heel prettig en noodzakelijk de benen te strekken. Tussen de buien door.

Vrachtauto vol regenwater

P1240460

Een van de jonge mensen uit de bediening van ons ontbijtrestaurant had een wereldreis gemaakt van twee jaar. Heel veel mooie dingen gezien en gedaan en tussendoor op campings geld verdiend om verder te kunnen reizen. In december was hij terug in NL voor een tussenstop. Ineens had het idee post gevat om weer te gaan settelen. Het was mooi geweest, het voelde afgerond. Alleen moest hij nogal wennen aan het weer, zei hij. Daar kan ik me echt alles bij voorstellen. Voor wat kleur hoefde ik niet al te ver te lopen maar zelfs van mijn kleine wandeling werd ik behoorlijk nat. Gelukkig kan de wereldreiziger heerlijke cappuccino maken. P1240454

P1240455

Pas op de plaats

P1230752

Op sommige plaatsen ziet de natuur er herfstachtig uit. De bereklauwen zijn al ingedroogd en kunnen weer meegenomen worden door wie zo’n decortieve tak in huis wil. Ik hou van dit soort opraapsels maar niet van de herfst.

P1230753

P1230755

Nou ja, eind oktober een herfstwandeling maken door een ritselend bos is heerlijk maar ik wil de zomer graag volledg uitbuiten en heb dit jaar dus niets te klagen. En toch heb ik mijn dag niet. Afspraken wijzigden en ik loop mezelf enorm in de weg. Kennen jullie dat gevoel? Ik moet eens goed naar mezelf luisteren vandaag. Wie weet leer ik iets nieuws.

Stadse fratsen

DSC_0018-001

DSC_0019-001

Zomaar een paar huizen aan de Koningin Emmakade in Den Haag. Aan de overkant van het water, waar ik stond, heet het Waldeck Pyrmontkade. Vernoemd naar Emma, de Duitse prinses die met Koning Wilhelm III trouwde. Langs deze statige panden in de wijk Duinoord maakte ik gisteren, tussen de buien door, een korte wandeling met mijn zus. Zij woont hier met haar man sinds een klein jaar en is nog dagelijks onder de indruk van haar woonomgeving, vertrouwde ze me toe.

DSC_0036-002

Ook het nabij gelegen Sweelinckplein deden we aan. Daar kom ik nog wel eens in een blog op terug. Al was het maar om alle fraaie details te laten zien.  DSC_0022-001

Samen een straatje om

DSC_0004

De afdeling handhaving belde vanmorgen. Fiets 1 heeft al een sticker en zal zo snel mogelijk worden weggehaald. Fiets 2 is vandaag gestickerd en als ie er over zes weken nog staat, wordt ook deze verwijderd. Nette service toch? Lees mijn blog van gisteren als je niet snapt waar ik het vandaag nou weer over heb. Goed, iets anders. We maken elke avond een wandeling door onze directe omgeving. Vooral omdat we veel minder buiten zijn dan in Caldese. Ik schoot foto’s onderweg.

DSC_0008

De een roeit, een ander wandelt. Weer een ander zit onbeweeglijk.

DSC_0011

We bewonderen de nieuwe kademuur en het schelpenpad ernaast. Voor wie heel goed kijkt, ziet dat er ook iemand rustig op een bankje zit en over het water staart.

DSC_0012

Als je dit tijdens een klein blokje om tegenkomt, dan heb je niets te klagen.

Vorstelijk

P1200301

Terwijl er een lint van in felle kleuren gestoken sporters aan mijn horizon verschijnt, loop ik mijn eigen kalme wandeling. Enig tempo zit er voor mij niet in maar aan mijn oren mankeer ik niets. En dus hoor ik de vogels zingen en zing ik met ze mee. Ook verder verloopt de dag zoals gedroomd. Ik schuif een makkelijke stoel naar een zonnige hoek in de kamer en lees. En lees. Verbaas me over de wreedheid van het lot in sommige levens. Verheug me over de veerkracht van de Amerikaanse Prinses. En geniet van de schrijfstijl van Annejet.

P1200305

P1200322