Ieder zijn eigen ding

Een man in zijn bootje met knalharde dreunende muziek. Hij geniet ervan. Wij iets minder.

Nu de rest van dit wandelgezelschap op een bank is gaan zitten, valt er een gesprek met elkaar te voeren. Want dat gaat lastig als je in een rolstoel zit en voortgeduwd moet worden.

Met veel geduld en een paar krijtjes zitten moeder en kind bij een speeltoestel.

Laten we er even bij gaan zitten, hebben ze gezegd toen ze elkaar op de fiets tegenkwamen.

Heerlijk de overtollige energie er uit roeien na een weekje thuiswerken. Alleen de twee wandelaars die op zaterdagmiddag een ommetje maakten, staan niet op de foto.

Broodmeisje

Vlakbij het beeld van Wim T. Schippers werd een broodje gegeten. Nu de horeca gesloten is, zie je steeds vaker dat mensen ergens gaan zitten om zojuist gekochte etenswaar naar binnen te werken. Opvallend veel wandelaars met koffiebekers ook. Ik kan maar moeilijk wennen aan het verstilde stadsbeeld zonder mensen op terrassen. En op dagen dat het regent, zoals vandaag, is de boel echt uitgestorven. In een huis aan de overkant worden nieuwe markiezen geplaatst. Zonder dat ik er een foto van maak, hou ik dat beeld voor ogen. Eens komt de tijd dat de zon weer schijnt.

Geen mening

Het was fris gisteren en op sommige slootjes lag al een dun laagje ijs. Hoewel ik geen camera had meegenomen, was de neiging dan maar met mijn mobiel te fotograferen, niet te bedwingen. We besloten een stuk over de smalle weg te lopen langs de boerderijen. Maar zo rond half twaalf op zondag ben je de enige niet. Veel wielrenners, andere wandelaars en auto’s. We moesten voortdurend de berm in en dat wandelt niet echt ontspannen.

Klein Delfgauw heet deze buurtschap en valt voor een deel binnen de Gemeente Delft en deels bij Pijnacker-Nootdorp. Kavels die tot nu toe weiland waren, worden sinds kort verkocht en er zullen moderne luxe villa’s verschijnen. Vooralsnog vind ik dat jammer van dit landelijke gebied. Maar lang niet alle boerderijen en oudere huizen zijn het aanzien waard, dus ik wacht nog even met een oordeel.

De boom en mijn ontmoeting

Samen met de treurwilg hoort de Gingko Biloba tot mijn lievelingsbomen aan het kanaal. Het werd, vond ik, de hoogste tijd om weer eens te kijken hoe die van oorsprong Japanse boom er in de herfst bij staat. Nou, hij knalt ons aardig tegemoet met zijn gele bladeren. De treurwilg staat ook nog behoorlijk in blad, we zien een sliertje links op de foto. Mijn aandacht werd getrokken door een mevrouw in kleermakerszit aan de overkant. Achter haar stond een wandelaar met hond, maar ze liet zich niet afleiden. Mogelijk zat ze te mediteren. Of ze houdt niet van honden. Of ze had geen zin in een praatje. Vul zelf maar in.

Eenmaal aangekomen bij de Gingko moet ik vaak weer denken aan de destijds tachtig jarige vrouw die zeven jaar geleden juist wél graag een praatje maakte. Onder deze zelfde boom vertelde zij me haar levensverhaal (klik). Ik ben haar nooit meer tegen gekomen maar het verhaal vergeet ik niet meer.

Vraag het aan de brug

DSC_0027

Zuid Holland heeft een provinciedichter, Etwin Grootscholten (klik). Dat zag ik onlangs toen de Plantagebrug open stond. Het was nog een uitdaging  om op het juiste moment, mét camera en bij fatsoenlijk weer aan de overkant te staan. Maar vanmorgen lukte dat. Vlakbij lag een groot containerschip aangemeerd. Na een minuut of tien zag ik in de verte de eerste boot naderen. Daar ging de brug al open. Waar bent u? las ik. Nou, aan de overkant dus.

DSC_0051

Schip na schip voer onder de brug door. Ook het containerschip naar de Maashaven sloot aan en voer voorbij.

DSC_0052DSC_0056DSC_0057DSC_0062

Langzaam klapte het boek weer dicht, openden de slagbomen en konden fietsers en wandelaars weer naar de andere overkant. De brug gaf me antwoord maar of  de andere wachtenden het gedicht ook waarderen, heb ik niet nagevraagd. Stom. DSC_0067

DSC_0050