De bui zien hangen

P1220399

De tropische tuin in Colombia (klik) is andere koek dan ons Italiaanse erf.  Er viel hier de laatste twee weken geen druppel en onze familie begreep de wens voor een fijne plensbui dan ook heel goed. Hun aanmoedigingen hebben geholpen want terwijl wij weer op huis aanreden vanaf het vliegveld in Ancona waar we hen hadden afgeleverd, zagen we dit. Nog geen vijf minuten later zagen we niets meer en gingen bij een benzinestation maar even de weg af. Daar stonden zowel personen-als vrachtauto’s de bui af  te wachten. Tien minuten later konden we onze route vervolgen. Onze tuin is heerlijk opgefrist van deze tropische bui. Wij ook. Dus aan de slag in de tuin. Net zo lang tot onze ruggen het wel weer genoeg vinden.

DSC_0012

 

Gezelschap

DSC_0044

’s Avonds als het kil wordt in huis, wil ik mijn stoel nogal eens vlak naast een cv-radiator zetten. En daar krijg ik gezelschap van een nogal duffe wesp. Vliegen kan hij niet meer. Een beetje suffig rondhangen, dat is het wel zo’n beetje. Even zat ie zelfs op mijn knie. Nou moe, daar beginnen we niet aan hoor.  Bereidwillig liet ie zich transporteren naar de hangoortafel waar ik hem op mijn gemak kon fotograferen. Wij gaan vandaag gasten van het vliegveld halen waarvan ik zeker weet dat zij de komende tijd niet suffig rond zullen hangen.  Maar misschien willen ze wel voor me op de foto.

Stilte voor de storm

P1190149Geen hooibalen of moestuin vandaag. De zomerse blik is hier gericht op de enige echte Adriatico. Omdat we al vroeg in Ancona waren om onze vrienden naar het vliegveld te brengen, moesten we ook even zeelucht opsnuiven. Niet dat we er heel lang vertoefden, maar een kop koffie en later nog een ijsje was toch wel het minste. Het was er nog rustig. Maar zodra de schoolvakantie begint, en dat is volgende week, stromen de opa’s en oma’s met kleinkinderen toe. Kinderen in Italië hebben maar liefst drie maanden vakantie. Dan zijn werkende ouders dolblij dat ze niet ál te jeugdig waren toen hun eerste kind geboren werd en dat hun ouders juist behoorlijk vroeg pensioneerden.

Verbijsterd

P1190114Vrienden die vandaag met ons meereisden naar Caldese hadden, naast de gebruikelijke koffertjes, ook nog een plastic boodschappentas bij zich. Daarin zaten, tot mijn verbijstering, twee duiven. Levende. Als ingebakerde baby’s waren ze liefdevol in een krant verpakt, het kopje eruit. Eenmaal in Duitsland niet ver van het vliegveld, kregen ze de vrijheid. Postduiven, inderdaad. Over onze vrienden gaan jullie de komende week vast nog meer horen. Na de lunch op onze berg, werd er even gerust want we stonden vannacht om twee uur al op. Rust ziet er bij ons zo uit.