Pausen

Facebook meldt mij elke ochtend wat ik een aantal jaren geleden heb geplaatst. Vooral als het onze kleinkinderen betreft, klinkt er een ‘oh ja!’ Maar verder is het niet erg interessant en neem ik het voor kennisgeving aan. Gisteren las ik dat we precies acht jaar geleden de film Habemus Papam zagen. Daarin kregen we een inkijkje in het Vaticaan tijdens een Paus verkiezing. Het toeval wil, dat we gister aan het eind van de middag in het filmhuis The Two Popes zagen. Benedictus trad af, Franciscus aan. Wij, ex-katholieken, vonden het een fantastische film in meerdere opzichten. Briljant gespeeld door Antony Hopkins en Jonathan Pryce. Een boeiend verhaal tegen de historische achtergrond, prachtige dialogen, mooie beelden en met de nodige humor. Eens in de acht jaar een film over het rijke Roomse leven, het bevalt ons prima.

foto’s van het internet

Mensen op maandag

P1170802-001

Termini in Rome. Een treinstation met allure. Er hangt zo’n lekkere reissfeer die je ook op vliegvelden aantreft. Het soort prettige spanning horend bij aankomst en vertrek. Ik mag op zo’n plek graag naar mensen kijken. Deze pater zit er behoorlijk gelaten bij. Zou hij in het Vaticaan geweest zijn, op bezoek bij zijn grote baas? Of is hij een gemoedelijke dorpspastoor die inspiratie op heeft gedaan? Hij heeft een beetje de pest in dat ie nog een half uur op die ongemakkelijke harde stenen bank moet zitten. Hij heeft zich suf gelopen in de warme stad en zijn voeten doen pijn. Hij neemt zich voor minstens tien kilo af te vallen en voorlopig heeft hij het wel weer even gezien, dat Rome.