Voor je het weet, heb je vrienden

Dit Italiaans Franse stel nodigde ons uit voor de lunch en daardoor verliep deze dag anders dan gepland maar wel heel aangenaam. Ooit stond de man met een vriend en hond op ons erf en dronken we samen koffie. Een paar jaar later nam hij ook zijn vrouw mee. Sindsdien sturen we kerstkaarten naar elkaar vanuit Nancy en Delft.

Toen we elkaar vanmorgen op de markt in Gubbio onverwacht weer tegenkwamen, werden we spontaan uitgenodigd om crescia mee te eten. Dat is typisch Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Op z’n Italiaans gaat dat vergezeld van grote schalen met vlees, kaas en spinazie. Waarna er gegrild vlees, patat en sla op tafel kwam. De zoon en kleinzoon van dit stel, plus een ander echtpaar, ook Italiaans-Frans, vormden de rest van het gezelschap. We hebben ontzettend smakelijk met elkaar zitten koeterwalen. En ik hoef vanavond niet meer te koken.

Plaatjes uit Puglia

DSC_0024

Wat een totaal ander landschap daar in Puglia. We zagen eeuwenoude olijfgaarden, vaak afgebakend met ongemetselde stapelmuurtjes. Prachtig.

DSC_0026

En cactussen, heel veel cactussen. We merkten goed dat we ruim zevenhonderd kilometer zuidwaarts van Umbria waren.

DSC_0030

DSC_0115

Laat ik niet vergeten de trulli’s te noemen, die typische bouwsels met puntdaken. Gecombineerd met wijngaarden ook al zo beeldbepalend.

DSC_0075

DSC_0084

DSC_0076

Warm. Tjonge, wat was het war-rem. Maar dáár hoef je dezer dagen niet voor naar het zuiden af te zakken. Sterkte in heet Nederland.

Op weg

DSC_0050

Op een transparante banier kijkt het Meisje met de parel ons na. Ik laat op deze heerlijke voorjaarsdag wat Delftse opnamen zien. Omdat het hier zo mooi is en we op het punt staan onze Nederlandse leven weer te verruilen voor het Italiaanse. Enige weemoedigheid is me dus niet vreemd. Waarover moet ik binnenkort bloggen als we zoveel minder prikkels hebben in de heuvels van Umbrië? Als er tuinwerk op ons wacht en ons leven een heel ander ritme vertoont? Ga ik dan ieder grassprietje met mijn makrolens vastleggen. Juichen bij elke bloem? Ik denk het wel. Jullie gaan het beleven.

P1220955-001

DSC_0060

DSC_0059

Tijdschriften

DSC_0040-001

Vrienden tipten ons over een artikel in de Kampioen. Je weet wel, dat tijdschrift van de ANWB. Dat het over Umbrië gaat valt niet over het hoofd te zien. En dat wij vaak op de trappen zaten van de San Lorenzo in Perugia is aardig en herkenbaar voor ons. Maar wat een oppervlakkige tekst, ik vond het een gemiste kans over onze mooie regio in centraal Italië.

DSC_0043

Dit Bookazine kreeg ik van een vriendin en het verhaal sprak me zeer aan. Het speelt voor het grootste deel in Delft waardoor ik onwillekeurig onze Nederlandse woonomgeving met nog meer interesse bekijk. Vaardig geschreven, de moeite waard. Ik zou alleen aan de Libelle willen vragen een minder aanstellerige naam te verzinnen voor een boek in tijdschriftvorm.

DSC_0044-001

Heerlijk meisje in Arezzo

DSC_0105

Toscane is een beetje het sjieke zusje van Umbrië. Af en toe maken we een uitstapje naar deze buurprovincie. Gisteren waren we in Arezzo, een pracht stad en dat laat ik nog wel zien binnenkort. Maar gebouwen en pleinen kunnen nóg zo mooi zijn, mensen zijn voor mij altijd het allermooist.

DSC_0110

DSC_0113DSC_0115

Dit meisje mocht ongehinderd in haar nette kleertjes over het plein rollen, niet uit boosheid maar om het plezier. Helemaal in haar eigen wereld.  Zo onbevangen kunnen spelen, je van niets en niemand iets aantrekken dat is jaloersmakend mooi.  Het lijkt of ze alleen op de wereld is, maar is dat natuurlijk niet.

DSC_0118

Ik denk dat ik haar voorbeeld ga volgen op het gras in onze tuin.  Zonder fotograaf in de buurt.

Leeg en warm

P1220010

De stoelen staan al klaar voor een kooruitvoering aan het eind van de middag op het Piazza San Giovanni. We hoorden de repetitie terwijl we aan de pranzo zaten bij Alla Balestra. Benretornati wordt er tegen ons gezegd. Wat zoveel wil zeggen als welkom terug. Dat klinkt warm en hartelijk en zo voelt het ook. Maar ook daar was het vrij leeg. De toeristen mijden Umbrië, aldus uitbater Mario. Vanwege de aardbevingen van vorig jaar dus. Tja. Er zal misschien een jaar overheen moeten gaan waarin de herinneringen vervagen en de rust figuurlijk weerkeert. Wij hebben de kooruitvoering niet afgewacht maar zitten, met blote benen en een boek in onze warme tuin. Te genieten van de rust.

P1220002-001

Contrast

dsc_0028

Een beetje inzoomen op mijn woonomgeving  levert vandaag dit beeld op.’t Is even wat anders dan de mooie Umbrische heuvels maar we kijken hier wel recht de Vermeerstraat in. Dus hoe Delfts wil je het hebben? In plaats van een berg afrijden pakken we nu de lift naar beneden. Waren we gisteren nog de halve dag bezig ons huis in de afwezigheidstand te zetten, hier plug ik mijn laptop in en kan moeiteloos het internet op. En ook al is de omgeving hier wat steniger, mooie herfstkleuren vind je dus overal.