Tulpenhulp

P1240489

Donderdag kocht ik op de markt in Delft een dikke bos van vijftig tulpen. Bovendien kreeg ik van de bloemenkoopman nóg een bos van vijftig cadeau. ‘Als er dan een rare scheve tussen zit, kun je die weggooien’, zei hij. Gelukkig had ik een zus op bezoek die ik blij kon maken met de extra bos. De koopman had gelijk, er zaten rare tussen. Sommige hadden zelfs nog de schil van de bol om hun kop. Andere zaten stevig weggevouwen in het blad. Zo heb ik het nog nooit gezien. Ik bevrijdde de koppies en zie hier het blije resultaat.

P1240491

P1240496

Advertenties

Blauwe en geparfumeerde luchten

P1240442

Op weg naar mijn ouders zag ik deze auto voor me rijden. Het idee dat ie vol is met tulpen stemde me vrolijk. De weerkaatsing van de zon én de blauwe lucht deed de rest. Omdat ik toch stil stond voor het stoplicht, graaide ik mijn kleine camera uit mijn tas en drukte af.

P1240445

Samen met mijn moeder ruimde ik een ladekast op. We kwamen twee parfumflessen tegen. De linker van Nina Ricci maar leeg. De rechter van Boldoot en nog vol. Bij het openen daarvan zat ik plotseling in de kerk en rook ik weer de lucht die van de besprenkelde dameszakdoek afkwam als er achter mij een handtas werd geopend op zoek naar geld voor de collecte.

Taalmaatjes

dsc_0018

De ene week ga ik naar haar, de andere week komt zij hier. We praten zoveel mogelijk Nederlands en ze maakt goede vorderingen. Inmiddels is het gewoonte geworden iets typisch Indiaas of Nederlands voor elkaar te maken. Vanmiddag was het warme chocolademelk met een gevulde koek. Ze begon het tafereel meteen te fotograferen.

dsc_0020

Want met die tulpen op tafel was het Hollands plaatje compleet, vond ze. Ze slurpt het nieuwe leven dat ze leidt met volle teugen in. Heeft al een klein netwerk, gaat binnenkort een échte cursus Nederlands volgen en vrijwilligerswerk doen voor de internationale gemeenschap hier in Delft. dsc_0019

dsc_0021

Het is een leuke, lieve en slimme meid en we genieten iedere week van ons leerzaam uurtje samenzijn.

Ja toch?

dsc_0001

dsc_0002

dsc_0004

Toen ik vanmorgen bij mijn ouders was, bleek mijn leuke moeder in dezelfde opruimmodus als ik te zitten. Januari is daar ook bij uitstek de maand voor. Verlangend kijken we uit naar het lengen van de dagen maar de realiteit van regen-en hagelbuien kluistert ons aan huis. En huizen hebben de neiging dicht te slibben als je er niet af en toe de bezem flink doorheen haalt. We reorganiseerden samen wat kasten en ik kon met een doos vol ongeregeld hun pand verlaten. Daarna haalde ik meteen onze boodschappen in huis en kon de verleiding van twee bossen tulpen niet weerstaan. Ik zag overigens eergisteren al narcissen bloeien in een perk. Uiteindelijk wordt het dus altijd weer lente.

Bruidsmeisjes

DSC_0015

Geïnspireerd door wat ik tegenkom, heb ik besloten alle tulpen bij elkaar te zetten. Gewoon een bont geheel van maken. Onder de kersenboom staan deze rooie knoeperds al. Na de bloei graaf ik de verdwaalde paarse leukerds uit en zet ze erbij.

DSC_0006

Ik kreeg een tijd geleden een schattig bosje tulpen met bol en al. Die zijn wat kleiner, oranje- geel en uitgebloeid. Dus die bollen kunnen de grond in. En ook een aantal tulpen die nog niet open zijn, gaan uiteindelijk naar mijn klein Keukenhof onder de kersenboom. En wat te denken van de kersenboom zelf? Zoemend gezelschap is er al. Maar zo’n witte bruid met aan haar voet een bont clubje hoogbenige dames, het lijkt me wel wat.

DSC_0008

DSC_0008-001

Dub be le tul le pen

 

DSC_0001-001

Die fotocamera binnen handbereik zorgt ervoor dat ik vrijwel altijd de bloemen in huis fotografeer. Vreemde afwijking zullen jullie denken. Klopt. Maar ik geniet er dus dubbel en dwars van. En dan zeg ik het ook nog vaak hardop tegen mijn huisgenoot, de man hier ter plaatse. ‘Kijk eens hoe ver ze open staan. Wat een aparte kleur, hè. Hebben ze nog genoeg water? Vandaag zijn ze op z’n mooist.’ Dat soort dingen roep ik dus voortdurend. We kregen ze zaterdag en ik laat bij deze graag aan de gevers weten dat ik er niet over uitgekletst raak. Zo mooi!

DSC_0006

DSC_0008-001

De man uit Kazachstan

DSC_0019

Dat iemand zijn geluk beproeft op een ander zijn ongeluk, moet ie zelf weten. Ik zal dat nooit doen. Ik ben geen rover. Dat en veel meer zei de man die me spontaan aansprak toen ik de Appie uitliep. Hij sprak een verzorgd Nederlands maar met accent, was ongeschoren, had een hippe leesbril op z’n neus, verzorgde handen en een pet op zijn hoofd. Hij vroeg me te raden waar hij vandaan kwam, liet wat filosofische kwesties op me los over geweld en vertrouwen. En stelde uiteindelijk, zoals hij het zelf noemde, een indiscrete vraag: mag ik voor u koken? Daar stond ik met mijn bosje tulpen, kilo uien en stoofvlees voor de haché. En: mag ik u naar huis begeleiden? Tot dat moment voerden we een aardig gesprek maar ineens werd ik resoluut. Dat me dat toch geen goed idee leek. Dat als ik hem nog eens tegen zou komen, we opnieuw een interessant gesprek konden voeren maar dat dit me toch iets te ver ging. Hij zei dat ie het wel begreep en wandelde weer bij me vandaan.

DSC_0021