Bruidsmeisjes

DSC_0015

Geïnspireerd door wat ik tegenkom, heb ik besloten alle tulpen bij elkaar te zetten. Gewoon een bont geheel van maken. Onder de kersenboom staan deze rooie knoeperds al. Na de bloei graaf ik de verdwaalde paarse leukerds uit en zet ze erbij.

DSC_0006

Ik kreeg een tijd geleden een schattig bosje tulpen met bol en al. Die zijn wat kleiner, oranje- geel en uitgebloeid. Dus die bollen kunnen de grond in. En ook een aantal tulpen die nog niet open zijn, gaan uiteindelijk naar mijn klein Keukenhof onder de kersenboom. En wat te denken van de kersenboom zelf? Zoemend gezelschap is er al. Maar zo’n witte bruid met aan haar voet een bont clubje hoogbenige dames, het lijkt me wel wat.

DSC_0008

DSC_0008-001

Advertenties

Dub be le tul le pen

 

DSC_0001-001

Die fotocamera binnen handbereik zorgt ervoor dat ik vrijwel altijd de bloemen in huis fotografeer. Vreemde afwijking zullen jullie denken. Klopt. Maar ik geniet er dus dubbel en dwars van. En dan zeg ik het ook nog vaak hardop tegen mijn huisgenoot, de man hier ter plaatse. ‘Kijk eens hoe ver ze open staan. Wat een aparte kleur, hè. Hebben ze nog genoeg water? Vandaag zijn ze op z’n mooist.’ Dat soort dingen roep ik dus voortdurend. We kregen ze zaterdag en ik laat bij deze graag aan de gevers weten dat ik er niet over uitgekletst raak. Zo mooi!

DSC_0006

DSC_0008-001

De man uit Kazachstan

DSC_0019

Dat iemand zijn geluk beproeft op een ander zijn ongeluk, moet ie zelf weten. Ik zal dat nooit doen. Ik ben geen rover. Dat en veel meer zei de man die me spontaan aansprak toen ik de Appie uitliep. Hij sprak een verzorgd Nederlands maar met accent, was ongeschoren, had een hippe leesbril op z’n neus, verzorgde handen en een pet op zijn hoofd. Hij vroeg me te raden waar hij vandaan kwam, liet wat filosofische kwesties op me los over geweld en vertrouwen. En stelde uiteindelijk, zoals hij het zelf noemde, een indiscrete vraag: mag ik voor u koken? Daar stond ik met mijn bosje tulpen, kilo uien en stoofvlees voor de haché. En: mag ik u naar huis begeleiden? Tot dat moment voerden we een aardig gesprek maar ineens werd ik resoluut. Dat me dat toch geen goed idee leek. Dat als ik hem nog eens tegen zou komen, we opnieuw een interessant gesprek konden voeren maar dat dit me toch iets te ver ging. Hij zei dat ie het wel begreep en wandelde weer bij me vandaan.

DSC_0021

Tulpen

DSC_0006-002

Twee bosjes voor vijf euro. Ik kon ze niet weerstaan. Maar waarom zitten daar in hemelsnaam acht elastiekjes bij? Eén om tien stelen bij elkaar te houden en desnoods één extra om de bloemenvoeding aan de bos vast te maken, dat lijkt me meer dan genoeg. Nou ja, erg interessant is de kwestie niet maar omdat je op tal van artikelen overbodig verpakkingsmateriaal ziet, werp ik de vraag maar eens op. Vinden jullie dit ook storend? Overigens wordt ik van een flinke bos tulpen wel vrolijk en van ons opgeknapte halletje idem. Daar spelen bloemen de hoofdrol maar het project is nog niet helemaal af. Ik kom er op terug.

DSC_0007

Cirkel

dsc_0001

Van een simpel bosje tulpen kan een mens toch veel plezier hebben. Ze beginnen netjes in de vaas, allemaal in het gelid. Maar het eindigt meestal dat elke tulp voor zich zelf begint en een andere kant op kijkt. Vlak vóór het moment dat ze in het GFT-afval verdwijnen kijk ik er nog een keer goed naar. Ze hebben een lange reis afgelegd van kweker naar winkel naar ons huis naar de vaas en naar het aanrecht. Hulpeloos liggen de stampertjes ongebruikt te zijn. Eén troost, hun reis eindigt nooit. Ze worden gecomposteerd en zijn weer voeding voor nieuw leven.

Beperkt

DSC_0004
In de boerentuin van Caldese moet je het niet al te aangeharkt willen hebben. De tulpenbollen die we ooit kregen, en die ik op de helling achter het huis in de grond stopte, zijn door dieren verplaatst. Of door kabouters. In elk geval zijn deze twee knoeperts zonder mijn inmenging onder de kersenboom terecht gekomen, waarna ik er ook maar de narcisbollen in de grond heb geduwd. In de vage hoop er een soort bloemperk van te maken. De narcissen zijn al weer uitgebloeid en dit is nu ons perk in de avondzon. Ben er dik tevreden mee.

Oud blauw

DSC_0030

Terwijl ik al twee dagen door neuzel over een uitstapje van vorige week vrijdag, gaat het tuinwerk hier in Caldese gestaag verder. We snoeien nog maar eens een boom in model, bedwingen braamstruiken op een vindingrijke manier en genieten van Hollandse tulpen. Die tulpen waren oorspronkelijk blauw. Samen met rode en witte kreeg ik die bollen van collega’s toen ons vertrek naar Italië een feit werd. De witte tulpen zie ik nergens meer, de enige rode liet ik hier al zien en de blauwe kregen hun oorspronkelijke, meer natuurlijke kleur weer terug. Als de bramen gaan doen wat wij willen – en dat valt voor bramen niet mee – krijgen ze ook een blogje. Dat heb ik ze beloofd.