Niks geen vergane glorie

Dat kan ik dan gewoonweg niet laten, hè. Het volgen van het leven van de tulp. Ik kreeg deze bos van schoonzoon na een middag oppassen bij de kleindochters. Prachtige dubbele tulpen in fantastische kleuren. En wat er dan vervolgens in een week tijd gebeurt in de vaas, is ronduit fascinerend. Zolang de blaadjes niet op tafel vallen, blijft deze bos gewoon bij ons staan, het is nog steeds de moeite waard.

vers
na een week

Ik wil het niet zien…

….maar er wel alles over lezen. Naar het tv-journaal, nieuwsprogramma’s en talkshows kijk ik niet meer. In plaats daarvan luister ik naar de radio en lees de krant. Uitvoerig. Voor het eerst dit seizoen zit ik op ons balkon met een goed boek. Soms is het prettig om een bepaalde werkelijkheid terzijde te schuiven. En om een andere werkelijkheid toe te laten. Zoals dubbele tulpen in een zonnige kamer.

Ja, alweer tulpen

Onder leiding van een fysiotherapeut ben ik aan het uitzoeken of er toch wat meer beweging in dat enorme stramme en haperende lijf van mij te krijgen is. Ik begon met één keer in de week en inmiddels ben ik zelfs twee keer in de week in een sportzaaltje te vinden. Na twee jaar oefentherapie volgens Caesar, twee jaar gentle yoga en een internetcursus Vitaal Oud Worden, probeer ik op deze manier mijn geluk. Vanmorgen mocht ik weer. Dat is hard werken maar fotowaardig is dat allemaal niet natuurlijk. Bedden verschonen en de slaapkamer doen levert ook al niets op. Behalve dan een lekker fris bed. Dus laat ik vandaag de tulpen in de huiskamer zien waar rond half vijf de zon uitbundig op scheen. Ik zat er met een kopje thee naast en werd daar instant blij van. Is het toch nog een vrolijke dag!

Fleurig bossie

Kijk hoe mooi de rode en paarse tulpen kleuren bij het kussen op de bank. Stom toeval hoor. Traditioneel begin ik de maand februari op mijn blog met bloemen. Hoewel het de kortste maand is, vind ik het altijd de saaiste maand van het jaar. Nee, nou niet allemaal roepen dat juist nu de krokussen en en narcissen hun kop op steken. Dat wéét ik heus wel. Ik heb gewoon niks met februari. Wél met tulpen zo je ziet.

Ik hou van ze. Als ze in de vaas gaan piepen de stelen en later groeien ze lekker eigenwijs alle kanten op. Mijn voeten staan wat sullig op de onderste foto maar daar kijken jullie maar overheen.

Er zijn wat probleempjes met mijn google-account. Wordt aan gewerkt maar het maakt het reageren bij anderen soms heel ingewikkeld. Foto’s plaats ik al dagenlang via mijn mobiel op mijn blog. Brr…ik heb af en toe een haat-liefde verhouding met alle digitoestanden. Zodra er op dat gebied iets tegenzit, krijg ik de pest in. Maar goed, februari ben ik toch maar mooi weer vrolijk begonnen.

De Delftse bollen

Had ik het gisteren nog over 150.000 perenbomen, vandaag praat ik jullie bij over 10.000 tulpenbollen. In november werden ze in de grond gestopt rondom de grootste Delfts Blauwe Tulpenvaas. Telkens als we over de grote weg richting Rotterdam reden, keek ik even of er al kleur te zien was. Die vaas staat namelijk pal langs de A13 en rijdend in de auto zag ik wel een vleugje rood dat om nadere inspectie vroeg.

Deze Koningsdag was een uitgelezen moment om op zoek te gaan naar een activiteit waar niet een hoop volk bijeen kwam. Dus wandelden we vanmorgen in Land Art Delft om van dichtbij deze feestelijke combinatie te bekijken. Eigenlijk hoort vandaag alles oranje te kleuren maar ik doe het gewoon met rood-wit-blauw.

Lentegeuren en -kleuren

Februari was dit keer best een leuke maand. Er zat een fraaie winterweek in met sneeuw en ijs, gevolgd door een plots opvlammende lente met hoge temperaturen. En heel Nederland genoot van het buiten zijn. Normaal doe ik mijn best om in de februarifoto’s kleur aan te brengen, dat ging dit keer vanzelf. Op 2 februari zette ik een bos uitbundig bloeiende tulpen op mijn blog, nu eindig ik de maand met de hyacinten die in de kamer staan. De kleuren zijn bijna hysterisch maar daar kan ik wel tegen. We gaan in één moeite door naar maart waarin de lente officieel begint. Zin in.

De kleur van spekkies

Dit is nou echt de periode van het jaar om een bos vrolijke tulpen in huis te halen. Toen ik even wat oude blogs indook zag ik dat ik ze juist in februari meermaals op de foto zette. Logisch eigenlijk. Het is een wat saaie maand en hoewel ondergronds de narcissen en krokussen zich voorbereiden om hun koppies op te steken, moeten we buiten nog even nog even wat onbestemde dagen door. Deze combinatie van roze-gele tulpen had ik nog nooit eerder gezien. En dus kijk ik bijna verlekkerd naar dit heerlijke bosje dat de wijnboer zaterdag voor mij meenam.

Spontane actie

Om een beetje afwisseling in ons dagelijkse wandelingetje te brengen besloten we gistermiddag naar Voorschoten te gaan. Daar bleek tot onze verrassing markt te zijn en het was er aangenaam levendig. Niet té druk maar wel gewoon gezellig. Goede markeringsstrepen bij de kramen, vriendelijke kooplieden, we hadden het direct naar ons zin. Uiteraard konden we de verleiding van een bos tulpen niet weerstaan. Spontaan veranderde ik ter plaatse onze eetplannen; bij de poelier kochten we hazenpeper, bij de groentenstal spruitjes en stoofperen. Komende week staat er boerenkool met worst op ons menu. Laat nu de sneeuw maar vallen.

Kleur

In deze maand word ik altijd ongeduldig, ben de grauwheid van de wintermaanden zó zat. Twee dagen geleden benoemde ik het ook al. Vandaar dat ik met mijzelf de uitdaging aan ga om in februari zoveel mogelijk kleur in mijn foto’s te stoppen. Van de prachtige bos tulpen die ik onlangs van vrienden kreeg, heb ik tot het uiterste genoten. Ze gingen uiteindelijk voor even in de plastic afvalzak richting groencontainer. Daar verdwenen ze dwarrelend in de gapende muil waar ander compostmateriaal ze geurend opwachtte.

Op zoek naar kleur, misschien is dat zelfs wel mijn levensmotto. Maar vooralsnog in elk geval negenentwintig dagen achter elkaar.

Aanrechtvondsten

P1240461

Voor mijn zus nam ik twee bossen tulpen mee, die ze direct in een vaas zette. Dit bleef er op aan aanrecht achter. Een vis op het droge of een prehistorisch dier. In elk geval iets voor een nadere beschouwing. Hij werd weer gesplitst in papier en groenafval, zijn leven was kort.

P1240471

In een andere keuken, waar ik gastkoker was, trof ik deze situatie aan. De peper bleef ongebruikt, de limoen werd uitgeknepen boven een heerlijke saus en de ietwat verrimpelde mango werd geslacht en verder onbewerkt door drie personen naar binnengewerkt. De stillevens bestaan dus niet meer, de kleurige foto’s wel.