Aan het werk

De afgelopen week hebben we tot drie maal toe van een uitgebreide pranzo genoten. Want zaterdagmiddag was er een verjaardag bij de wijnvrienden te vieren. Vóór we aan tafel gingen moesten de wijnboeren samen een inspectieronde maken, dat spreekt vanzelf. Dan worden er ook allerlei technische dingetjes besproken als bodemverbetering en de kans op meeldauw.

Deze week hebben we geen enkele afspraak, dus gaan we klussen. De temperatuur daalt naar iets heel aangenaams en de verfspullen worden uit de schuur gehaald. Want wonen en leven zoals wij, betekent gelukkig dat we nooit te lang stil hoeven te zitten. En dat is maar goed ook.

Vele handen maken het gezellig

IMG_20190228_155034.jpg

Hoopvol hebben we de tuintafel met stoelen buiten gezet. Vooral ook omdat de stoelen nogal in de weg stonden binnen. De temperatuur is aangenaam, rond de zestien graden. Ontbijt en lunch doen we al buiten. De wijnboer neemt de wijngaard onder handen en ik doe een poging blad te ruimen. Vooral niet kijken naar wat nog allemaal gebeuren moet maar tevreden zijn met wat er klaar is. Vier maanden afwezigheid zorgen ervoor dat we ons niet hoeven te vervelen. Onze zoon is hier om een handje te helpen. De vogels kwinkeleren en wij kwetteren tijdens het werk met hen mee.

IMG_20190228_155130~2IMG_20190228_155102~2.jpg

Venster zonder ramen

DSC_0015-002

Toen de vorige eigenaar dit huis renoveerde, had ie ook tekeningen laten maken van een portico. Een afdak tegen de gevel aan, gesteund op gemetselde staanders. Een soort buitenkamer, heel fraai. Maar de gemeente gaf geen toestemming. De oplossing die wij verzonnen was een pergola tegen het huis. En dat werkt eerlijk gezegd nog beter. ’s In het vroege voorjaar kun je optimaal profiteren van het binnenvallend licht. En nu de temperaturen hoog zijn en de zon krachtig is, temperen wisteria en druiven de warmte in huis. Zo hebben we toch een soort buitenkamer gecreëerd met vensters en al.  Vensters die nooit gezeemd hoeven te worden. De bovenste foto is vanaf het terras genomen, de onderste van buiten af.

DSC_0010

 

 

Zonneschijntje

DSC_0021

Juliët zingt graag en vaak. Ze zingt liedjes die ze heeft geleerd maar ook zelfverzonnen versjes die op de actualiteit geschoeid zijn. Gisteren zat ze even bij ons op de achterbank van de auto en hoorden we het volgende: ‘Zonneschijntje, zonneschijntje schijn maar wat minder warm’ en dat een keer of wat achter elkaar uiteindelijk gevolgd door een zacht maar op hoge langgerekte toon ‘alsjeblieft’. Bovendien is ze, net als haar zusje, een vrolijk bloemenmeisje en hielp ze me na de lavendelsnoei de bloemen los te rissen. Handige hulpjes hoor, hier op het erf.

P1220480-001

Schudden

P1200872

Als ie zelf nog niet wil schijnen dan laten we gewoon zonnebloemen zien. De temperatuur klimt weer uit zijn dal. Het was gisteren en vanmorgen maar zestien graden. Da’s ongeveer de helft van de dagen ervoor. Goed. Onderaan de berg staan velden vol met deze vrolijkerds en mijn idee is, om als straks alle vier de kleinkinderen hier zijn, ze tussen deze bloemen te fotograferen. En nou maar hopen dat het gaat lukken. Er hoeft er maar één te zijn die zijn kont tegen de krib gooit en deze oma kan het schudden. Wordt vervolgd.

Stadsbalkon

P1200626

Terwijl er een hartige taart in de oven staat, ga ik een uurtje op ons het balkon zitten. Ik overdrijf niet als ik schrijf dat het een smal balkon is. Een groter contrast met ons Italiaanse buiten bestaat er niet. De zon schijnt ook alleen maar op het wandbord. Maar niet geklaagd, ik zit tenminste buiten en de temperatuur is heerlijk. Mijn boek, Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaers nam ik mee uit onze mini-bieb in de centrale hal van ons gebouw. Het heeft me nog niet bij de kladden dus kan het zomaar gebeuren dat ik  het morgen weer terugzet. We zullen zien.

Kleurtje

DSC_0216

Gisteravond rond een uur of zeven werden we ineens verrast op harde wind. Meestal een teken van een weersomslag. De temperatuur is nog steeds prima zo rond de twintig graden maar de zon, die vanmorgen nog uitbundig scheen, heeft zich achter wat sluierbewolking terug getrokken. Ik heb geprobeerd het meest kleurrijke hoekje op het erf te fotograferen. De hersthooi zit volop in knop. de blauwe regen showt haar laatste trossen en heel in de verte begint de brem te kleuren. Meer kan ik er niet van maken. We gaan straks naar Assisi waar we pelgrimerende familieleden zullen ontmoeten. Dat wordt hoe dan ook warme ontmoeting.