Troostrijke limoncello

De citroenschilletjes hadden de pure alcohol behoorlijk gekleurd. Het eerste deel van de bereiding had ik in Italie al gedaan. Ook toen gebruikte ik er een regendag voor. Het flinterdun schillen van de citroenen was nog het meeste werk, er mag namelijk geen wit vruchtvlees mee geschild worden vanwege de bitterheid ervan. De alcohol moet na ten minste 14 dagen worden verdund met suikerwater en daarna door een doek gezeefd. De officiële hoeveelheden zijn de schil van acht citroenen, 1 liter alcohol, 1 1/2 liter water en 1 kilo suiker. Dat heb ik gehalveerd omdat ik drie (enorm grote) citroenen tot mijn beschikking had.

Gisteren en vandaag maakte ik het af. Omdat ik geen etiketten in huis had, heb ik labels geschreven en aan de flesjes gehangen. Natuurlijk heb ik ook geproefd en ik vond het zoet en lekker. Nou niet allemaal vragen om ook een flesje want ze zijn al vergeven. En er zijn maar een paar gelukkigen waaronder uiteraard de citroenleveranciers.

Smullen maar

DSC_0006

Twee weken geleden nam ik er een mee toen we bij familie op de pranzo gingen. Donderdag serveerde ik een variant aan vrienden die bij ons te gast waren. Ik heb het over een limoncello tiramisu. Heel makkelijk, zeer smakelijk en afkomstig van een foodblog waar ik vaak recepten vandaan haal (klik). Maar ja, er gaat wel suiker, mascarpone en slagroom in. En een  berg lange vingers. En al die zoetigheid wil ik liever vermijden.  Over de restanten mocht mijn slanke man zich ontfermen.  Vandaag maakte ik van een restje watermeloen dit feestelijke dessert. ‘Ergens ‘ gevonden op internet.  Het recept voor de tiramisu kun je nalezen onder de receptenknop. Voor het recept van de onderste foto heb je alleen een watermeloen en wat fruit nodig. En een mes.DSC_0011

Even iets anders: internet ligt eruit bij ons. Ach ja. Zit in een bar berichten te verzenden. Dus als het hier verder een beetjes stilletjes blijft, weten jullie hoe het komt.

 

Snoeimand

DSC_0007De tijd dat ik voor iedereen lavendel in geurzakjes deed, ligt al weer even achter me. Ik moest er aan denken toen ik vanmorgen aan de snoei begon van de lavendel die, zeker na de droge zomer, mij altijd doet niezen. Nee hoor, dit jaar geen lavendel tussen het linnengoed. Wel verwerkte ik wat bloemetjes ervan samen met suiker en tijm in een vijgencompote. En dat is me toch smakelijk, proefde ik bij het aflikken van de lepel. Van wat gekruimel uit de snoeimand probeerde ik eens een wat andersoortige foto te maken.