Jolig strandleven

Onze ‘vrije’ dag besteedden we gisteren aan de kust. We prijzen ons gelukkig dat we kunnen afwisselen met stad, berg en kust als we eens wat anders willen dan ons eigen erf. Het favoriete restaurant in Senigallia was volgeboekt maar natuurlijk vonden we een andere strandtent om vis te eten. Ah mensen, wat zitten we dan te genieten van de sfeer, het eten en de mensen om ons heen. Geen camera mee, gewoon een ontspannen dag waarop niets moet.

Op de terugweg reden we onze eigen toeristische route, door het glooiende landschap van Le Marche met zonnebloemen en graanvelden. Een waar cadeautje voor het oog. En toen we onze berg weer opreden waren de varens die ik gisteren liet zien en die er ’s morgens schoongespoeld uitzagen, opnieuw bedekt met een klein laagje stof. Jammer dan.

Vertier

DSC_0024-001

DSC_0031

DSC_0037

Zo. Het mag duidelijk zijn waar wij vandaag geweest zijn. Op misschien wel de laatste mooie en warme dag deze week, deden we een stranddag aan de Adriatico. Het bestuderen van de menselijke soort kan daar bovendien heel goed plaatsvinden. Ik kijk veel naar vrouwen. Probeer hun leeftijd én gewicht te schatten en vergelijk dat met mijzelf. Zijn mijn heupen nou ook zo breed? Of: mens koop een badpak in plaats van een bikini, alles flubbert eruit en erover. Dat soort gedachten. Ik kijk ook naar mannen hoor.  Gewoon voor het mooi. Echt, ik amuseer me wel met mijn studie daar aan het strand van Senigallia.

DSC_0036DSC_0042

 

Gelato

P1170635
Kleinkinderen die ijsjes eten; het blijft een smakelijk en dankbaar onderwerp. Een beetje knoeien lijkt erbij te horen maar Eva doet enorm haar best om dat te voorkomen. Vandaag waren we in Senigallia waar deze week een fantastisch 40 en 50 er jaren feest wordt gevierd. Alleen overdag merk je daar minder van, pas in de avonduren komt het echt op gang. We zagen wel verschillende mensen in de juiste kleding uit die tijd, al vergat ik er foto’s van te maken. Kleinkinderen in de buurt hè, die gaan bij mij nou eenmaal altijd voor.