Thematisch wandelen

We lopen ons gebouw uit en maken een praatje met een buurvrouw. Twintig meter verder spreken we een andere buuf die net haar groene tuinafval wegbrengt. Het is echt zo’n zomerse avond waarop iedereen nog even buiten wil zijn en wij dus ook. Ik zet een rode fiets op de kiek. Gewoon omdat ie zo lekker in de heg is neergezet.

Even later zie ik deze prachtige rode Vespa staan en mijn thema heeft zich aangediend: dat van de gekleurde tweewielers. Want kijk er dient zich nog een geel en roze exemplaar aan.

Het bevalt me zeer, de ontmoetingen en de stadse beelden bij invallende schemering. Maar er zit ook symboliek in deze serie. De fietsen wijzen alle drie dezelfde kant op, de Italiaanse scooter kijkt eigenwijs naar een andere richting. Nog drie nachtjes slapen dan bekijk ik de wereld ook weer vanuit een andere hoek.

Tijdsbeeld

Elke tijd heeft zijn eigen straatmeubilair. Ik kwam twee foto’s tegen in mijn archief die dit aardig illustreren. Hier een oplaadpunt voor fiets, scooter en scootmobiel. Heel eigentijds heeft iemand er ook nog een mondkapje in gefrommeld. Zo kunnen we deze foto aardig dateren. Onuitstaanbaar dat er op deze manier met de wegwerpkapjes wordt omgesprongen want niemand wil ze aanraken. We moeten ze maar mondkapjes-voor-eenmalig-gebruik gaan noemen, die je gewoon thuis weggooit in je eigen vuilnisbak!

De ouderwetse brievenbus (gefotografeerd in Delfshaven) roept nostalgische gevoelens bij me op. Dat je als jong kind op je tenen moest gaan staan om de brief te posten voelde heel gewichtig. Onze stembiljetten zijn ingevuld. Als zeventigplussers mogen we schriftelijk stemmen. Morgen sta ik opnieuw bij de brievenbus, maar bij de moderne variant. Dan post ik heel gewichtig mijn democratisch recht en daar hoef ik niet voor op mijn tenen te gaan staan.

Steken

 

dsc_0033

Het Italiaanse woord voor ‘nest’ hebben we even op moeten zoeken; nido. Dat van ‘wesp’ kennen we wel, want dat is vespa. Inderdaad, die leuke scooter is er naar vernoemd. Maar goed, we blijken dus een wespennest aan de schuur te hebben hangen. Dat ontdekte de wijnboer gisteren pijnlijk toen hij gras ging maaien. Tot twee maal toe werd hij in zijn hoofd gestoken en dat deed behoorlijk zeer. Nadat ik een soort EHBO had verleend, ben ik eens op internet gaan zoeken hoe we verder moeten met dat nest. Daarover morgen meer. De tuin is vooralsnog maar voor de helft gemaaid. En ja, we moeten ook nodig de schuur verven.

dsc_0004