De basisschool in de 21e eeuw

p1240388

Het was opa-en omadag op de basisschool van onze kleindochters. En dat was leerzaam voor ons. De moderne media zijn er niet meer weg te denken. Bij de achtjarige Isabel stond een laptop op haar tafeltje en bij de zesjarige Juliët een wat kleurrijker variant.

p1240392

Uiteraard lieten de meisjes ons graag en enthousiast zien hoe zij hun oefeningen maken. In een gesprek met de directeur vroeg ik of de kinderen wel aan schrijven toekwamen. Hij kon me verzekeren dat dit onderwerp voortdurend de aandacht krijgt die het verdient en men het morgen, tijdens een studiedag, hoog op de agenda heeft staan. Mooi, dat stelt me gerust want erg belangrijk.

Daarna had ik thuis met Isabel nog een gesprek dat ik jullie niet wil onthouden. In haar klas zit een mooi jongetje die al jarenlang verkering heeft met een klasgenootje. “Ja, dat is leuk hoor, een stelletje in de klas”, zei Isabel. “Hoezo?” vroeg ik. “Gewoon veel liefde” was haar antwoord. Het was een leerzame middag dus.

Nieuwe opdracht aan mezelf

DSC_0020-001

Een jaar lang heb ik elke avond in dit boekje geschreven. Iets positiefs dat ik die dag beleefd had. Pas nu mocht ik het van mezelf nalezen. Het zijn geen wereldschokkende dingen die er in staan. Vrijwel altijd heeft het met mensen te maken. Een ontmoeting, goed gesprek, een lachbui. Soms ook intense tevredenheid over klusjes die geklaard zijn in huis of tuin. Inmiddels is het een goede gewoonte geworden om elke dag iets positiefs te benoemen en hoef ik het niet meer op te schrijven. Ik ga de rest van het boekje benutten om elke avond drie klusjes op te schrijven die ik de volgende móet doen. Ik ben nog al eens van het doorschuiven. Dat kan beter.

Wielerronde

DSC_0079DSC_0054DSC_0076

Erg spectaculair verlopen de dagen niet. Ik zit aan mijn bureau en ben bezig met de kerstkaarten.  Als het even kan probeer ik aan elke ontvanger iets peroonlijks te schrijven. In een tijd waar veel per email en app gecommuniceerd wordt, is een handgeschreven kaart steeds zeldzamer.  Zelfs felicitatiekaarten bij verjaardagen verstuur ik vanuit Italië digitaal. Dus ga ik er eens per jaar uitgebreid voor zitten en schrijf en schrijf. Om toch de noodzakeijke beweging te hebben, loop ik ook mijn bruggenroute en fotografeer wat details van voorwerpen die zó in het straatbeeld horen, dat ze nauwelijks meer opvallen.