Vrouw en macht

Artemisia was een schilderende vrouw in de mannenwereld van het Italië rond 1600. Ze werd opgeleid door haar vader, verkracht door een vriend van haar vader en slechts een van haar vijf kinderen werd volwassen. Een veel bewogen leven dus en een indrukwekkende nalatenschap aan schilderijen.

Een deel ervan is bijeengebracht in een fraaie tentoonstelling in Rijksmuseum Twenthe waar we vanmorgen genietend rondliepen. En omdat we ook op museumgebied aan een kleine inhaalslag begonnen zijn, bezochten we vanmiddag in Ruurlo nog een expositie. Daarover later meer. Artemisia is nog tot 27 maart te zien en wij vonden het de moeite meer dan waard.

Een bijzonder man

In 1926 overleed de tweede vrouw van Paul Tétar van Elven en werd hun voormalige woonhuis museum. Zelf was hij in 1896 op 63 jarige leeftijd overleden en liet een enorme collectie schilderijen en een verzameling porselein en Delfts aardewerk na. Op de foto hieronder poseert hij met zijn eerste vrouw Louise.

foto van het www

Hij was zelf kunstschilder van historiestukken, portretten en kopieën van oude meesters. Dat laatste was gebruikelijk bij het tekenonderricht dat hij doceerde aan de Polytechnische School in Delft.

Terwijl wij zo door dit kleine museum liepen, vertelde één van de vrijwilligers die hier zaalwacht is, dat Tétar van Elven veel geld had verdiend door investeringen aan spoorlijnen. Behalve zakelijk was hij ook intelligent, de uitvinding van de periscoop staat op zijn naam. Hoewel we al vaker in dit museum geweest zijn, blijft het heerlijk om opnieuw even terug te stappen in zijn tijd. En dan heb ik het nóg niet gehad over de tentoonstelling van schilderijen van Thérèse Schwartze. Haar werk is nog tot en met 27 februari in dit museum te zien. Morgen daarvan een kleine impressie op mijn blog. Beloofd.

Onze huisgalerie

Toen kortgeleden de wisselkunst in onze gezamenlijke hal weggehaald was, dacht ik dat er weer nieuw werk in de plaats zou komen. Maar toen ik de schilder in de hal bezig zag, begreep ik de werkelijke reden van de kale muren. Nu musea en galeries zijn gesloten, lijkt nieuwe kunst binnenhalen me onmogelijk. Maar zie. Er hangt tóch weer ander werk. Zowel de schilder als de kunstcommissie hebben weer fantastisch werk geleverd. Het zijn dit soort dingen die de dagen kleuren.

Weggehaalde kunst

Toen ik vanmorgen naar buiten ging en de centrale hal door liep, zag ik dat de schilderijen waren weggehaald. Dat betekent dat de leden van onze kunstcommissie uit ons gebouw weer nieuwe kunst gaan ophangen. Ik had nog twee foto’s in mijn archief klaar staan met het doel deze jullie te laten zien. Beide zijn zeefdrukken van R. Boonacker, getiteld Tanzania en Via Appia. Ik hoef niet uit te leggen welke naam bij wel stuk hoort. Ik vind ze alle twee vrolijk al heb ik – dat zal niet verbazen- een lichte voorkeur voor de onderste. En dat ze hier inmiddels niet meer hangen maakt eigenlijk niks uit. Ik laat binnenkort gewoon de recente aanwinsten weer zien.

Een gelukkige natuur

In het Dordrechts Museum is momenteel een tentoonstelling van de schilder Willem Bastiaan Tholen. Daar was ik niet meer aan toegekomen toen ik er een paar weken geleden was. En omdat de wijnboer en ik ineens over een lege agenda beschikken, wisten we wat we vandaag gingen doen. Het was er beschaafd rustig en we konden op ons gemak ruim honderd schilderijen en nog eens tachtig tekeningen en etsen bekijken. Ik hou van de 19e eeuw, toen de fotografie opkwam en de schilders losser gingen werken. Tholens werk is een ode aan het Hollands landschap maar misschien nog wel meer een ode aan interieurs, gebouwen, mensen en het leven, aldus de folder. We kunnen ons hier helemaal in vinden en waren danig onder de indruk.

Het licht was af en toe belabberd, dus foto’s maken ging lastig. Op de terugweg in de auto hoorden we de persconferentie van Mark Rutte. Eén van de extra maatregelen die vanaf nu worden getroffen om verspreiding van het coronavirus te bemoeilijken, is het sluiten van alle musea. De titel van dit blog is de naam van de expositie. Laten we hopen dat daar snel weer sprake van is.

Ontbijt in een museum

De foto had beter gekund maar mijn bedoeling komt wel over, hoop ik. We kijken hier de ontbijtzaal in van het hotel in Brindisi. Mijn blog over een verrassende ontmoeting daar houden we tegoed, er moeten linkjes in die ik op mijn mobiel niet voor elkaar krijg. Goed, terug naar het hotel waar we vorig weekend verbleven.Door alles in wit- en crème tinten te houden, inclusief de tafelkleden, komt de kunst mooi uit.

Ongesigneerd werk maar wij vonden deze twee schilderijen fantastisch.

Vannacht sliepen we hier. Een echt Duits ingericht hotel. Van een andere orde dus maar ook apart. De eetzaal waar we vanmorgen ontbeten had beslist iets museaals. Morgenochtend ontbijten we in Delft, gewoon weer thuis.

Kunstcommissie

Het is al een paar weken geleden dat ik de voltallige kunstcommissie aan het werk zag. Twee dames en een heer zorgen er telkens voor dat in de hal van ons gebouw een wisselende expositie is. De man links is een buurman die zojuist passeert en net als ik de complimenten overbrengt over de inspanning die de anderen zicht getroosten. ‘Het thema is vrouwen’, vertelde een van de dames en zij vervolgde: ‘J. klimt op de ladder om de schilderijen op te hangen, wij kijken of het recht hangt’. Dus dat hebben de dames van de kunstcommissie handig geregeld. En dit is wat er voorlopig weer hangt.

Ik vind het weer een aardige keuze. Vanwege de lichtinval op het spiegelende glas, heb ik een beetje schuin moeten fotograferen.