Zoek en vind

DSC_0020
Twee pelgrims op weg naar Santiago de Compostella lopen een eind met elkaar op en raken in gesprek. ‘Mijn leven is een en al narigheid’, zegt de een. ‘Het geluk is voor mij kennelijk niet weggelegd. Ik zal ook nooit een klavertje vier vinden, terwijl de klaver hier langs de weg groeit’. ‘Ik kom ze juist altijd tegen, zegt de ander, bukt en plukt er één. Na een paar dagen heeft hij er 41. Ton vertelde dit vorige week. En met dat verhaal in mijn achterhoofd zat ik vanmorgen bij een polletje klaver. En wat denken jullie? Binnen vijf tellen.

Vertrouwen

P1170503
Het is toch net een menselijk figuurtje dat hier op een bankje zit? Dat iemand zomaar al zijn spullen onbeheerd achterlaat, denk je dan. Maar ach, als paspoort en geld in je broekzak zitten, wat ik gemakshalve maar even veronderstel, valt er eigenlijk niks te pikken. De uitrusting is van een doorgewinterde pelgrim, dat kun je zien aan de sint Jacobsschelp op zijn hoed. Hij liep al eens naar Santiago de Compostella en heeft gewoon alle vertrouwen in de mensheid. Nergens was de man te bekennen. Ik denk aan dringend toiletbezoek te oordelen naar de overhaaste aftocht. Inderdaad; ik fantaseer er maar een beetje op los. Wat had ik graag even een praatje gemaakt en hem vrede en alle goeds gewenst. Nee, het was niet de pelgrim die onze herberg onlangs aandeed. Maar van hem leende ik wel deze Franciscusgroet.

De pelgrim

DSC_0003Hij is de broer van de man van een nichtje en wandelt de Franciscus route. Vanaf Florence tot aan Assisi of nog verder. Hij ziet wel. ‘Ik ben geen prestatie-pelgrim.’ Hij heeft zes jaar geleden al eens van Lourdes naar Santiago de Compostella en nog verder gelopen. Dat vind ik een behoorlijke prestatie maar we snappen dat het daar niet om te doen is. Mooie verhalen gisteravond aan tafel een meejuichend bij het voetbal daarna. Vandaag houdt hij een rustdag ‘maar als ik wat voor jullie kan doen?’. Ja hoor, er is altijd wel wat te doen hier. En daarna maar weer meejuichen bij het hockey?