Stram

DSC_0048

Door de knieën gaan lukt me niet goed, bovendien is dit een poepveldje. Er zijn nou eenmaal hondeneigenaren die de moeite niet nemen om…Enfin, van bovenaf naar een krokus of roos kijken is ook fijn. Heel fijn zelfs.

DSC_0042

Met de wat hogere temperaturen hóór je de natuur groeien. En zie je iedereen opbloeien. Mensen lopen ook anders, hè. Wat meer ontspannen, meer om zich heen kijkend. Of is dat mijn eigen projectie? Mijn zintuigen openen zich uitluitend bij temperaturen van tien graden en hoger en ik geniet van spelende kinderen die nog met gemak door de knieën gaan.

DSC_0039

 

Praten met planten

DSC_0014

‘Wat hebben jullie er weer een zooitje van gemaakt’, zei ik tegen de maagdenpalm en het gras. ‘Hup, terug naar je eigen domein en niet meer door elkaar heen groeien hoor.’ Het lijkt soms wel een soort oerwoud waar de sterksten het voor het zeggen hebben. Nou mooi niet in my back yard dus. ‘Kom jij maar hier hoor’ fluister ik naar de roos die verdrukt wordt door een uitloper.  Tegen de bijen, hommels en wespen die de lavendel bezoeken, ben ik uiterst vriendelijk. ‘Doe maar lekker je goede werk. Van mij hebben jullie niets te vrezen, ik blijf voorlopig even uit de buurt.’

 

Bottels

DSC_0004
Als je heel gedisciplineerd tuiniert, dan knip je elk uitgebloeid roosje weg. Dat zet de plant aan tot het maken van nieuwe schoonheden. Maar ja, ik hoor niet tot de categorie die voortdurend spiedend met een snoeischaar rondloopt. Dus worden rozen vanzelf rozenbottels en zo hoort het ook. Eén jaar heb ik er jam van gemaakt, maar dat is zo’n heidens karwei, daar begin ik niet meer aan. Van een blogmaatje leerde ik dat je ze ook gewoon in je mond kunt stoppen en een beetje om de harde kern heen eten. Heb het eerlijk gezegd nog niet geprobeerd, ik denk dat ik daarvoor het veld in moet, op zoek naar de wilde variant. In huis heb ik in elk geval een tak rozenbottels in een vaas gezet. En wat te zeggen van dit exemplaar? Gewoon nog aan de struik, mooi toch.

Eenling

DSC_0003
Toegegeven, hij heeft z’n mooiste tijd gehad, deze roos. Dit stukje tuin, dat wij maar al te graag de rozentuin noemen, wordt stevig onder handen genomen. De lavendel is al gesnoeid, uitgebloeide rozen knippen we af, onkruid en gevallen blad wordt verwijderd. Onder het motto ‘weg is maar weg’ breken de najaarsopruimweken aan. In mooie zomers wil de tuin er nog wel tot ver in oktober gezellig uitzien. Dit jaar is dat helaas niet het geval. Vandaar dat ik deze eenling nog maar even in het zonnetje zet. Hij ontkwam aan mijn schaar. Terecht.