Spanning en struikelstoepen

Alle huizen aan het Haagse Sweelinckplein hebben de status van Rijksmonument én dat is zeer terecht. Zie ook een eerder blog van me (klik). Het spanningshuisje op het plein is knap beschilderd en vanaf het punt waarop ik stond lijk je er dwars doorheen te kijken. Mooi gedaan door Jille van der Veen in 2019. Het middendeel, dat een parkachtige allure heeft, verdient wel wat extra zorg van de plantsoenendienst, vind ik.

In twee hoeken is nieuwe aanplant gedaan. De afzetlinten moeten er voor zorgen dat deze delen niet betreden worden. Maar het was jammer genoeg nogal doorgeschoten, rommelig en vol met onkruid. De bankjes zijn tamelijk verveloos en de stoepen er omheen zo ongelijk dat ik voortdurend naar beneden moest kijken om niet te struikelen. Evengoed heb ik natuurlijk erg van deze oase genoten waar ik samen met een zusje wat wandelde, van de zon genoot en elders op een terrasje neerstreek. Een maandagmiddag in vakantiestemming.

Voetstappen van Vermeer

Als er nou iets tegenwoordig een karakteristiek beeld van het oude Delft geeft, is het de Oostpoort wel. Het beeld doet me altijd direct denken aan dit beroemde schilderij van Johannes Vermeer. Maar daarop zien we de Schiedampoort en de Rotterdampoort, die beide niet meer bestaan. De Oostpoort is als enige overgebleven van de zes stadspoorten die Delft kende.

De Oostpoort heeft een landbrug en een waterbrug en is inclusief ophaalbrug een Rijksmonument. Op deze plaats vóel je de middeleeuwen en ik denk altijd dat ik de voetstappen van Vermeer nog hoor.