De herinnering verversen

Ooit heb ik stapels schriften en notitieboekjes met vakantiedagboeken meegenomen naar Italië in de ijdele hoop ze daar op de laptop uit te werken en aldus al onze vakanties en reizen voor het nageslacht te bewaren. Een deel van de Franse vakanties heb ik daadwerkelijk in een pc-bestand gezet. En ook de reizen naar Australië werkte ik uit en de kinderen kregen daar een bijeengebonden exemplaar van. Maar wat doe je verder met al die blaadjes gevuld met stedentrips, zonvakanties en rondreizen? Ik ben vandaag gestart met het voorlezen aan de man met wie ik al die vakanties vierde. Daarna gooi ik het betreffende schrift weg.

Onlangs kwam ik op het spoor van die vakantiedagboeken toen ik opzocht wanneer we voor het eerst in San Quirico d’Orcia waren en hoe we daar verzeild kwamen. Belangrijk is de terug gevonden informatie totaal niet. Het grote opruimen is dus weer begonnen en vandaag past het weer er ook prima bij.

bovenste foto vanuit ons raam, overige twee op de Paardenmarkt

Gemis

DSC_0071

Een collega met wie ik in de loop der jaren bevriend raakte, verloor vorige week haar man. Ze waren pas zeven jaar bij elkaar en vormden een gelukkig stel. Reizen was hun passie, zo hadden ze elkaar ook leren kennen, tijdens een tocht op de Nijl. Hij was een man met een vrolijke en positieve uitstraling. Zo één bij wie je je ogenblikkelijk op je gemak voelt. Zou binnenkort voor het eerst opa worden. Pas 66 jaar en in korte tijd geveld door ziekte. Vorig jaar rond deze tijd deden ze onze berg in Italië aan, op een rondreis door Europa. Nu rest ons slechts de herinnering aan hem en denk ik bij zijn afscheid aan de grote leegte die hij achterlaat bij zijn geliefden.

Het eet geen brood

DSC_0008

Nee. Maar het vergaart wel stof. Dat constateer ik als ik weer eens een kastje opentrek. Nu nam ik het reiskastje onder handen en deed mijn uiterste best niet weemoedig te worden tussen alle stadsplattegronden, landkaarten, knipsels en visitekaartjes. Plattegronden zijn in de tijd van de GPS al jaren behoorlijk overbodig. Ik zou ze kunnen hergebruiken om schoenendozen te beplakken, die dan weer spullen kunnen bevatten. Ja, doei! Een bewoner van een Tiny-House sprak van ‘zolders vol uitgestelde beslissingen’. Raker kan het niet getypeerd worden. Als ik zo iets lees kan ik ineens wél snel beslissen. Weg met de overbodigheid.

DSC_0009

DSC_0007