Kerstkaarten retour

Eind oktober 2021 kwam onze kerstkaart die ik in december 2020 naar Australië had gestuurd retour. Daar had die kaart dus best lang over gedaan. Onze familie heeft als huisnummer 28, dat had ik ook geschreven maar is aangezien voor nummer 20. Return to Sender, Not at 20 Bakerstreet staat er ten overvloede bij op de achterkant. Vier huizen verder! Dat postbode of bewoners niet even verder hebben gekeken dan hun neus lang is, vind ik op z’n zachtst gezegd merkwaardig. De blauwe kaart die de rest van hun adres ligt af te dekken, vond ik in een doos met kerstballen toen we met de buren de kerstboom in de hal optuigden. Elk jaar hang ik onze kerstwens voor de buren in die boom, de aftuigers hebben de kaart dus bewaard.

Vandaag ben ik begonnen met het schrijven van onze kerstpost. De verre bestemmingen zijn al op de bus gedaan. Op de kaart naar zus en zwager staat nu: 28 Bakerstreet twenty eight. Ik hoor het wel als ie is aangekomen. De kerstzegels zijn grappig en kunstig gemaakt. Met een speciale app kun je ze scannen en komen ze tot leven, aldus de instructie. Maar daar heb ik allemaal geen tijd voor, hoor. Ik ben druk met schrijven.

Naar de brievenbus

Er zijn nog maar twee brievenbussen op enigszins redelijke afstand van ons huis. En de wijnboer heeft vrijwel iedere dag wat te posten. Dat past dan mooi in ons dagelijkse ommetje, al is het wel vaak aan het eind van de middag. Gisteren kwam dat goed uit, want meer dan de halve dag viel er regen en vanaf een uur of drie was het droog. De feestverlichting hangt nog in de bomen en dat zal nog wel even zo blijven. Toch is er weinig feestelijks te beleven, verschillende winkeliers hebben hun puien dichtgetimmerd. De kleine aardenwerkfabriek De Candelaer heeft een blauwe fiets opgetuigd tegen de grachtengevel gezet in de hoop dat ooit de toeristen hun weg weer weten te vinden naar Delft.

Pleidooi voor de kerstkaart

Post ontvangen is leuk, tenminste als het persoonlijke post is. Kerstpost is daar bij uitstek geschikt voor. Ik weet het, veel mensen beginnen er niet meer aan. Sturen via de elektronische weg de beste wensen door. Das handig en efficiënt. Voor mij vormt het ten minste een maal per jaar aan familie en vrienden een kaartje sturen een aangename bezigheid die ik hoop dit weekend af te ronden. De eerste kerstkaarten voor ons zijn binnen. Alles wat hier op de foto’s staat, kwam van een blogvriendin die er tijd en moeite in heeft gestoken. Met dit mooie resultaat. Ik open elke envelop met vreugde, lees de beste wensen en geef de kaart daarna een plekje. In mijn hart en in ons huis.

Blog(gers) post

DSC_0002

De postbode weet niet wat hem overkomt. En ik ook niet. Vrijdag vond ik deze leuke felicitatiepost in de bievenbus. Een blogvriendin raadt me aan mijn ‘blessings te counten’ en dat doe ik. Ook al zijn er af en toe wat donkere wolken, mijn zegeningen hebben de overhand en ik tel me wezenloos.

DSC_0004-001

Zaterdag een tweede zending. De rechter kaart komt van lieve vrienden. Ik denk dat ik in Caldese een tweede verzamelhoekje begin met het meisje. De linker kaart, ook van een blogmaatje, laat een vrolijke dame op leeftijd zien. Daar ga ik glimlachend een voorbeeld aan nemen. En het zou me niet verbazen als de postbode binnenkort voor de derde keer de berg op komt.

Post

P1200531

Het is in al die jaren hier in Italië maar één of twee keer voorgekomen dat er post speciaal voor mij was. Maar vorige week, toen we terug kwamen uit Spanje, vond ik in de enigszins natgeregende brievenbus een envelop aan mij gericht die vol was met aardige attenties en zelfs de postzegels waren met zorg uitgekozen. Gestuurd door een mij onbekende Nederlandse vrouw. Hoe leuk is dat? Nou ja, ik ken haar als blogmaatje maar niet in het echte leven. Ik lees haar dagelijks, ze schrijft over gevarieerde onderwerpen die ook mijn interesse hebben. Klik hier maar eens. Dan laat ik ook even zien wat me ten deel viel.

P1200532

P1200534

De naamkralen hangen al aan mijn groene handtas en de zaadjes voor lathyrus zitten in de grond. Ook de andere attenties gaan hun weg wel vinden. In de poëzieplaatjes zie ik onze kleinkinderen; drie engelachtige meisjes en een jongetje. Enorm bedankt Bertie.

Tussen de zegels

P1200232

‘Dat vind ik nou toch zo’n leuke tas’, zei een meneer tegen me terwijl we in de lift van het parkeerdak naar de winkel afzakten. ‘Jammer dat ik destijds net te laat was voor die Postnl-actie’, vervolgde hij. Dus kijk ik ineens heel anders tegen dit krijgertje aan en voelt het alsof ik de andijvie in een soort collectors item meedraag. Plastic draagtasjes kunnen niet meer anno 2016 maar hoe ik vier handperen zonder plastic de supermarkt uitkrijg, is nog een puzzel. Om van een bakje blauwe bessen maar te zwijgen.

kleur bekennen 2