Elk jaar weer het zelfde liedje

DSC_0013

Zoals alle jaren laat ik de bloeiende ginestra zien. Het ruikt bedwelmend en de hele pizzahoek ziet geel. Brem heeft de neiging aan de onderkant kaal te worden en door te schieten. We  snoeien struiken die in het zicht staan met een zekere regelmaat. Dat betekent dat sommige de bloei een jaar overslaan maar dat valt nauwelijks op.

DSC_0014

DSC_0015

Geel is dus de overheersende kleur hier in op het Caldeser erf. En groen, ja.  Voor een andere kleur moet je diep bukken. De eerste oogst van dit seizoen. De wijnboer bukte en plukte. Ik maak een diepe buiging voor deze heerlijkheden.

DSC_0049

 

Advertenties

Het menselijk brein

DSC_0007-001

Een half jaar geleden kregen we van ‘iemand’ een handige pook. Toen we hem hier in Caldese bij de pizza-oven zetten, wisten we beiden niet meer wie nou ook alweer de schenker was. Tijdens een sluimerslaap kwam er ineens een naam bij me naar boven maar toen ik écht wakker werd, was ik die naam weer kwijt. Nou moe. Onuitstaanbaar. Toen ben ik, midden in de nacht, eens diep gaan graven in mijn geheugen. Het eerste dat ik bij het wakker worden tegen de wijnboer zei, was ‘die pook komt van mijn zus’. Ze heeft hem nota bene zelf gemaakt tijdens een workshop bij een smid. Het hele verhaal met alle details kwam bij ons alle twee met gemak weer boven. Om nooit meer te vergeten dus. Sorry zus.

De 24 uur van Caldese

IMG_20170811_195814

Toen we gisteravond de berg afreden voor de vrijdagavond pizza, werden we beneden naar de kant van de weg gedirigeerd. Er bleek een wielerronde te passeren. Gelukkig zat ik op de bestuurdersplaats en kon nog net met mijn mobiel een snelle foto maken. Rakelings racete men langs de auto. Dicht op een kluitje ook. Je houdt je hart vast voor een valpartij. Een van de laatste auto’s die het peloton begeleidde was een ambulance. Op alles voorbereid dus. En verder zag het er hier de laatste uren op de berg zo uit.

DSC_0002

DSC_0004

DSC_0006

En daar worden wij heel blij van.

 

Zomaar een zomeravond

P1220276

Het was warm en feestelijk gisteravond in Gubbio. Op vijf verschillende plaatsen was levende muziek te beluisteren en er stond ook nog ergens een dj veel te hard zijn best te doen.  Letterlijk.  We vonden een rustige plek op een beboomd terras en aten met z’n viertjes de vrijdagavond pizza. Daarna wandelden we nog even door de stad. We kwamen terecht op een plein waar een buurtfeest plaats vond en de lange tafels getuigden van de gezamenlijke maaltijd. Kleine plukjes mensen zaten er nog te praten, een paar spelende meisjes wilde wel even poseren.  Kleine kinderen lagen te slapen in hun buggy.  Zo’n intense zomeravond waarvan iedereen genoot en de foto’s vaag blijven. P1220284P1220287.JPG

Pizzabakkers

img-20161023-wa0020-1

Het werd een echte familiedag, gisteren.Want na de verjaardag vertrokken we naar Zwijndrecht waar thee en vers gebakken appeltaart al klaar stonden. Maar veel belangrijker: onze kinderen en kleinkinderen waren er bijeen. Met z’n tienen zijn we naar Papendrecht gereden waar we bij Il Mercato Italiaans hebben zitten eten. Kinderen mogen daar hun eigen pizza maken en ook nog eens na afloop zelf ijs scheppen. Ze kijken bovendien zo vrolijk omdat ze elkáár weer zagen. Zie ze daar nou eens gearmd staan met z’n viertjes. Bij opkomende zon in de Delftse Hout zag het er vanmorgen zo uit. Toch niet verwonderlijk dat ik een blij ei ben?  img_20161023_090726

Vrijdagavondpizza

DSC_0007

Ziet dat er smakelijk uit of niet? Als ik een pizza zie, dan ruik ik ons Italiaanse leven. Er is geen pizza die kan tippen aan die ze bij Ristorante Contessa in Gubbio maken. Dunne bodem, verse ingrediënten en binnen een paar minuten op tafel. We besluiten om vanavond pizza te eten, zo’n kant en klare van Appie. Zal wel met heimwee te maken hebben. Dit boek kregen we onlangs van lieve vrienden en gaat mee naar Caldese. Want zijn we daar met méér dan twee personen, dan bakken we ze natuurlijk zelf.

kleur bekennen 5

Stad van Franciscus

P1190199Zelf hangen we nu ook een beetje de toerist uit. We slenterden vanmorgen in Assisi. Drommen bezoekers overspoelen deze mooie Umbrische stad dus als je nog een beetje rustig de basiliek wil bekijken, is het handig om dat bijtijds te doen. Twee van ons stonden om elf uur al een ijsje weg te likken. Op dat moment hadden we de highlights al gezien en koffie gedronken in een koel kelderrestaurantje. Mijn oog en dat van de camera werd getrokken naar een smakelijke etalage. De zoetigheden lieten we heel dapper links liggen en we lunchten tenslotte in een soort truckerscafé. We bestelden er alle vier een torta al testo, een plat Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Vanavond maken we zelf pizza. Daarmee kunnen we echt wel een paar typisch Italiaanse dingetjes afstrepen voor vandaag.