Warme gastvrijheid

In het zuiden van Umbria, ter hoogte van Narni, woont een vriendin van onze gasten. Wij mochten vandaag mee om daar in de grote villa die ze bewoont, een kookworkshop te volgen en het daarna gezamenlijk op te eten. Wat een feest. De gastvrouw had het vuur in de keuken al aan want het is opnieuw een frisse dag hier. Ze zette snel wat eetbaars op tafel.

We begonnen met het maken van de tiramisu, die daarna tot nader order in de koelkast verdween. Ik ben een slechte fotograaf op zulke momenten, want van het heerlijke eindresultaat heb ik geen foto gemaakt.

Het deeg voor de pizzola was al voorbereid en gerezen. Wij hoefden de pizza’s slechts uit te rollen. Ze deed het één keer voor en hup…aan de slag.

De pizza werd in zonnebloemolie geftrituurd en daarna afwisselend belegd met zelfgemaakte tomatensaus, vlees of parmezaan. Machtig maar heerlijk.

Onze vriendin maakte een volgend gerecht van mozzarella overgoten met een voortreffelijke room-truffelsaus. Waarna de gastvrouw kalfslapjes in witte wijn maakte waar we wat sla bij aten. Heb ik veel geleerd? Ja zeker. Maar dat Italianen gastvrij zijn én lekker kunnen koken, dat wist ik al wel. Evengoed ben ik er keer op keer over verbaasd. Wat een verrassende dag.

Station Delft

P1240571

Het oude stationsgebouw in Delft herbergt tegenwoordig kantoorbedrijven en restaurant Pavarotti met een Italiaanse kaart. Dat hebben we een week geleden uitgeprobeerd en beviel ons prima. Snel, niet te duur, eenvoudige pizza’s en pasta’s in een fraaie omgeving. Toen ik gisterochtend naar Utrecht vertrok was ik in staat een foto bij daglicht te maken. 

P1240528-002

Dit tegeltableau aan de zijkant herinnert aan het viaduct waarover vanaf 1965 de treinen denderden. Rondom wordt nog volop gebouwd maar eindelijk krijgt dit gebied smoel en hoef je als reiziger geen barricaden meer over. Hier de spiegelende zij-ingang van het nieuwe stationsgebouw. In groot contrast met het oude en daar hou ik wel van.

P1240572 

Reizend kleinkind

IMG-20181227-WA0007

Elk kleinkind krijgt voor zijn dertiende verjaardag van ons een uitje, dat hij of zij samen met een van ons mag maken. Er is een vast budget dat door het feestvarken mede wordt beheerd. Afhankelijk van het reisdoel kan de duur van het uitstapje dus variëren. Lucas wilde graag naar Parijs en koos voor een goedkope busreis naar de lichtstad. Ze deden gisteren zo ongeveer de hele dag over de reis. Toch was er gelukkig tijd voor een foto bij de Seine, een wandeling over de Boulevard San Michel en een pizza in het Quartier Latin. Ja, het thuisfront wordt voortdurend op de hoogte gehouden. De mannen hebben het naar hun zin. Vanmorgen kreeg ik deze foto doorgestuurd van een mistig hoogtepunt.

IMG-20181228-WA0004

Elk jaar weer het zelfde liedje

DSC_0013

Zoals alle jaren laat ik de bloeiende ginestra zien. Het ruikt bedwelmend en de hele pizzahoek ziet geel. Brem heeft de neiging aan de onderkant kaal te worden en door te schieten. We  snoeien struiken die in het zicht staan met een zekere regelmaat. Dat betekent dat sommige de bloei een jaar overslaan maar dat valt nauwelijks op.

DSC_0014

DSC_0015

Geel is dus de overheersende kleur hier in op het Caldeser erf. En groen, ja.  Voor een andere kleur moet je diep bukken. De eerste oogst van dit seizoen. De wijnboer bukte en plukte. Ik maak een diepe buiging voor deze heerlijkheden.

DSC_0049

 

Het menselijk brein

DSC_0007-001

Een half jaar geleden kregen we van ‘iemand’ een handige pook. Toen we hem hier in Caldese bij de pizza-oven zetten, wisten we beiden niet meer wie nou ook alweer de schenker was. Tijdens een sluimerslaap kwam er ineens een naam bij me naar boven maar toen ik écht wakker werd, was ik die naam weer kwijt. Nou moe. Onuitstaanbaar. Toen ben ik, midden in de nacht, eens diep gaan graven in mijn geheugen. Het eerste dat ik bij het wakker worden tegen de wijnboer zei, was ‘die pook komt van mijn zus’. Ze heeft hem nota bene zelf gemaakt tijdens een workshop bij een smid. Het hele verhaal met alle details kwam bij ons alle twee met gemak weer boven. Om nooit meer te vergeten dus. Sorry zus.

De 24 uur van Caldese

IMG_20170811_195814

Toen we gisteravond de berg afreden voor de vrijdagavond pizza, werden we beneden naar de kant van de weg gedirigeerd. Er bleek een wielerronde te passeren. Gelukkig zat ik op de bestuurdersplaats en kon nog net met mijn mobiel een snelle foto maken. Rakelings racete men langs de auto. Dicht op een kluitje ook. Je houdt je hart vast voor een valpartij. Een van de laatste auto’s die het peloton begeleidde was een ambulance. Op alles voorbereid dus. En verder zag het er hier de laatste uren op de berg zo uit.

DSC_0002

DSC_0004

DSC_0006

En daar worden wij heel blij van.

 

Zomaar een zomeravond

P1220276

Het was warm en feestelijk gisteravond in Gubbio. Op vijf verschillende plaatsen was levende muziek te beluisteren en er stond ook nog ergens een dj veel te hard zijn best te doen.  Letterlijk.  We vonden een rustige plek op een beboomd terras en aten met z’n viertjes de vrijdagavond pizza. Daarna wandelden we nog even door de stad. We kwamen terecht op een plein waar een buurtfeest plaats vond en de lange tafels getuigden van de gezamenlijke maaltijd. Kleine plukjes mensen zaten er nog te praten, een paar spelende meisjes wilde wel even poseren.  Kleine kinderen lagen te slapen in hun buggy.  Zo’n intense zomeravond waarvan iedereen genoot en de foto’s vaag blijven. P1220284P1220287.JPG