Speuren naar kleuren

Tot aan het middaguur mag er geklust worden op zaterdag, daarna begint toch echt een vrij weekend. De oleanders en pioenrozen kregen nog een knipbeurtje van me en al werkend op het erf kwam ik hier en daar wat kleurigs tegen zoals wat rozenbottels van de egelantier en de rode bes van de meidoorn.

Minder kleurrijk maar hogelijk gewaardeerd zijn vader en dochter die ik tegenkwam met een zwaar zeil om het zwembad weer af te dekken. Zo vinken we met z’n allen de winterklaarmaak-lijst af. De hevige regen is gelukkig weer op zijn retour . Een roosje op een plek waar wij nooit een roos geplant hebben, deed met al dat hemelwater haar voordeel en trakteert ons aldus op een laatste zomergroet.

Pioen voor mam

20170529_103229_HDRDSC_0023

DSC_0026

Toen we vier weken geleden naar NL gingen, had ik in mijn handbagage wat pioenrozen gestopt. Ze waren nog in de knop en ik veronderstelde dat ze in de warme kamer bij mijn ouders thuis, wel open zouden gaan.  De plant komt oorspronkelijk uit de tuin van mijn oma en ik maak die leuke moeder van me altijd blij met een pioennazaat. Maar kennelijk was ik te vroeg. Ondanks mijn moeders zorg van vers water, steeltje bijknippen en knop open peuteren, werd het niks. U zult het dit jaar met de foto’s moeten doen, mam.

DSC_0026DSC_0020

Moeder en dochters

IMG_20150524_114740~2
Vlak voor we Caldese verlieten, knipte ik een stengel vol met knoppen uit de pioenroos. Nu staat deze vijfbloemige schone bij mijn ouders in een vaasje. De grap is dat de plant waaruit ik knipte alweer een dochter is van de oorspronkelijke boerenpioen die zestig of zeventig jaar geleden bij mijn oma in de tuin stond. Een onvoorstelbaar sterk (bloemen)geslacht dus dat ik tijdens de bloei elk jaar wel even laat zien. Jammer genoeg krijg ik het op mijn tablet niet voor elkaar ook de links naar voorgaande jaren mee te geven. Houden jullie tegoed.