Achteruitkijkspiegel

Als we een beetje achteruitkijken moeten we vast stellen dat dit een jaar was van ‘we hadden eigenlijk’. De reis naar Cuba, ging in maart niet door en ook de alternatieve datum in december is definitief van de baan. We zullen dit jaar onze familie uit Australië en Colombia helaas niet weerzien. De grote familie Pinksterpicknick ging in voor- en najaar niet door. En voor vandaag stond onze jaarlijkse kleinkinderdag op de agenda. Het uitdenken van een uitje, de cadeautjes; het was allemaal geregeld. Maar ja. Twee kleinkinderen zitten op de middelbare school en dat zijn nogal Corona-haarden momenteel. De jongste twee zouden weinig risico voor ons opleveren maar we zoeken de randjes van wat mag en kan, toch liever niet op. Gelukkig hadden al die verstandige kleinkinderen er begrip voor en vandaag brachten we wel de cadeautjes langs. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wanneer zien we elkaar weer in groter familieverband?

We hadden eigenlijk

Dit is een tijd van uitgestelde en afgestelde afspraken. Vandaag stond de inhaal Pinksterpicknick op de agenda. Die, waar mijn ouders, hun kinderen, kleinkinderen en hun achterkleinkinderen al 36 jaar op rij bij elkaar kwamen. Toen we rond Pinksteren dit jaar de afspraak doorschoven naar vandaag hadden we de hoop dat het Corona-gedoe voorbij zou zijn. We hadden eigenlijk ook vanmorgen onze vaste zondagochtend wandeling met ontbijt zullen doen. Niet alleen de enorme regenbuien weerhouden ons van beide activiteiten, ook het ingewikkeld samenzijn in kleine of grotere groepen, zorgen voor een afgelasting. Ach. Het is wat het is, zeggen we dan tegen elkaar. Als een rietstengel in de wind buigen we mee op het ritme van wat wél kan. We leggen twee bezoeken af vandaag en zijn dan telkens met drie personen bij elkaar. In de hoop op betere tijden hebben we het eigenlijk prima voor elkaar.

Kalmpjes aan

Nee, geen verslag van een familie Pinksterpicknick dit jaar. We hopen eind van de zomervakantie met een grote club bij elkaar te kunnen zijn, dat hebben we al weken geleden afgesproken. Gisteren waren we gezellig bij mijn moeder en vandaag maakten we een fietstochtje waarbij we koffiepauze hielden in de tuin van onze zoon. Hier wacht de wijnboer geduldig tot ik mijn foto heb gemaakt. Op de achtergrond is een grote bouwmarkt waar het tweede Pinksterdag enorm druk moet zijn geweest, gezien de vele auto’s op het parkeerterrein.

Van die drukte was niets meer te zien toen we eenmaal langs deze nieuwe woonwijk fietsten. De Waterwijk in het Haagse stadsdeel Ypenburg doet zijn naam eer aan en het levert aardige plaatjes op van blauwe luchten weerspiegeld kalme watertjes.

Picknick nummer 36

Er zijn ontzettend veel mensen die weten dat wij op eerste Pinksterdag een grote familiepicknick houden. En velen zullen gezegd hebben dat we maar weer eens boffen met het weer. Gisteren nog storm en regen, morgen ook niet stralend maar vandaag! Mijn ouders waren er ruim twee uur bij. De baby die vorig jaar werd aangekondigd, spartelde nu vrolijk mee in de kinderwagen. Een ander kleintje ging van schoot tot schoot. †

De formule is even eenvoudig als succesvol. Twaalf uur verzamelen en wat lekkers meenemen. Vandaag ontstond er spontaan een geheime Indianenclub, het gezelschapspel Weerwolf werd gespeeld, er werd bijgepraat en gevoetbald. Editie 36 zit er weer op. In al zijn ongedwongenheid een heerlijke familietraditie.

Ze begonnen met z’n twee

P1230345

P1230341

Het zijn een beetje de geijkte polderwandeling plaatjes maar dat maakt wat mij betreft het genieten er niet minder om. Vandaag gingen we op de fiets naar de Delftse Hout, wandelden en tenslotte zaten we op volle sterkte, met acht personen, aan het ontbijt. De rest van de dag zijn we samen en ondernemen niet veel meer. Ook wel eens fijn.

IMG-20180521-WA0004

Met genoegen laat ik nog even de foto’s zien die gisteren met een drone zijn gemaakt. Hier het voltallige gezelschap dat deelnam aan de Pinksterpicknick (met dank aan B.S.)

IMG-20180521-WA0003

De titel van dit blog slaat op een lied dat we zongen toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren.

.

Editie 35

P1230320

Twee zussen zitten wat verscholen, een andere zus maakte de foto en een baby in kinderwagen staat buiten beeld. We zien hier de totale familie 35 jaar geleden tijdens onze eerste Pinksterpicknick.

P1230333

En dit is hetzelfde clubje nu. De baby van toen vertelde vandaag aan mijn ouders dat hij voor de derde keer vader wordt.

P1230340

Van een afstand ziet het er al jaren hetzelfde uit. De plek en aanvangstijd zijn hetzelfde. Het meegenomen eten is altijd heerlijk en de onderlinge verstandhouding en familieband is prima. De aanwas is in de loop der jaren enorm geweest en breidt dus nog steeds uit. Maar het middelpunt vormen die leuke ouders. En kijk, ze zitten op de zelfde stoeltjes als 35 jaar geleden.

P1230329

Hangen

DSC_0024

Medebloggers kennen het vast wel.  Dat je heel veel foto’s maakt en die vervolgens niet gebruikt. Dat je een foto wel leuk vindt maar er geen verhaal bij past. De kersen plukten we van eigen Italiaanse boom en deelden uit op de Pinksterpicknick. Die wil ik toch graag nog even laten zien.

DSC_0016-001

Op een kleine biomarkt in de Bieslandpolder zag ik deze verschrikkelijk lelijke kappen in een boom. Ik weet het wel, het is weer erg hip maar ik vond ze in de zeventiger jaren al lelijk en nu nog steeds. Het effect in de boom is dan wel weer grappig.

DSC_0038-001

Dit zijn twee achternichtjes die tijdens de Pinksterpicknick vriendschap sloten met een simpel zinnetje als: ‘meisje kom je ook hier spelen?’

Dan blijkt opeens dat er toch wat gemeenschappelijks zit in deze kleine serie…