Zon en water

DSC_0024-001

In 1275 begon men met de bouw van de Fontana Maggiore In Perugia. De fontein heeft drie niveau’s en is één van de belangrijkste romaanse monumenten in Italië. Menig bezoeker loopt hier rond met een reisgids in de hand om te lezen over de meer dan 49 reliëfafbeeldingen. Het beschermende hek is lekker praktisch. Je kunt er je kinderfiets tegen aan zetten. Of als ruggesteun gebruiken bij een overpeinzing.

DSC_0024-002.JPG

DSC_0041

Maar op die mooie zonnige middag toen wij in Perugia op de trappen zaten bij de Duomo van San Lorenzo, deed de fontein precies wat fonteinen horen te doen: een beetje spelen met water en het zonlicht gebruiken voor wat extra spektakel. DSC_0040-001

Advertenties

Ontspannen

DSC_0043

Om toch een beetje geciviliseerd te blijven, gingen we gistermddag naar Città di Castello. Want alleen maar als een paar dwazen over het terrein kruipen in de strijd tegen het onkruid, kan ook niet helemaal de bedoeling zijn van ons Italiaanse leven. En weet je wat nog meer? Ik liet expres mijn camera thuis. Aangezien ik toch niet verwacht dat jullie na een paar foto’s van dat leuke stadje massaal deze kant op zullen komen. Ik had nog wel plaatjes van mijn andere hobby, die van mensen kijken. Città di Castello is de moeite waard, hoor. Maar ontspannen op een terras zitten en niets hoeven, óók.

DSC_0033

DSC_0027-002.JPG

(foto’s maakte ik een week geleden in Perugia)

De moderne mens

DSC_0029

Je staat op de Piazza Dante, een schitterend plein hartje Perugia. Even je mobieltje checken.

DSC_0035

Leuker is het natuurlijk om een selfie te maken. Hier staan nog vier andere mobiel-gebruikers om de dames heen.

DSC_0019-001

Een heuse meneer van RAI tv draait wat beelden vanwege het journalistencongres.

DSC_0025-001

Een filmer en fotograaf die er behoorlijk serieus en professioneel uitzien.

DSC_0042

Een vader die zijn vrouw en dochter fotografeert, vlak áchter een man die zijn vriend op de foto zet.  Op anderhalve meter afstand zat een Nederlandse vrouw. Die moest en die zou ook wat plaatjes schieten. Ze heeft nu genoeg materiaal voor minstens vier blogs.

Plezier in Perugia

DSC_0010

Er was een internationaal journalistencongres in Perugia. En het werd ook nog eens mooi weer gistermiddag. Dat samen zorgde voor een heerlijke sfeer. We hádden naar een tentoonstelling kunnen gaan maar de hoofdstad van Umbria stelde zich zelf aan ons tentoon. Dus liepen we gelukzalig over de Corso Vannucci richting de San Lorenzo. Daar sloten we ons aan bij alle trapzitters, keken en genoten.

DSC_0014-002.JPG

 

DSC_0049

DSC_0020-001

Hier lijkt de tijd te hebben stil gestaan. De stad, gesticht door de Etrusken, overleefde bloedige aanslagen door de Romeinen en had zijn grote bloeiperiode in de 13e en 14e eeuw. Hoe de moderne mens zich gedraagt in deze middeleeuwse stad, laat zich raden. Ik laat het morgen zien.

Tijdschriften

DSC_0040-001

Vrienden tipten ons over een artikel in de Kampioen. Je weet wel, dat tijdschrift van de ANWB. Dat het over Umbrië gaat valt niet over het hoofd te zien. En dat wij vaak op de trappen zaten van de San Lorenzo in Perugia is aardig en herkenbaar voor ons. Maar wat een oppervlakkige tekst, ik vond het een gemiste kans over onze mooie regio in centraal Italië.

DSC_0043

Dit Bookazine kreeg ik van een vriendin en het verhaal sprak me zeer aan. Het speelt voor het grootste deel in Delft waardoor ik onwillekeurig onze Nederlandse woonomgeving met nog meer interesse bekijk. Vaardig geschreven, de moeite waard. Ik zou alleen aan de Libelle willen vragen een minder aanstellerige naam te verzinnen voor een boek in tijdschriftvorm.

DSC_0044-001

Wij bestaan

DSC_0002

Jullie hebben het verhaal over aflevering van pakketten nog tegoed.  Dat wil ik, in tegenstelling tot de daadwerkelijke afgifte, maar niet al te lang maken. Via track & trace is de route te volgen. Ons pak werd tot twee maal toe naar het centrale punt in Perugia teruggebracht omdat ons adres niet bestaat. En dat is dus klinkklare onzin. In deze brievenbus op ons terrein ploffen met een zekere regelmaat bankenveloppen, telefoonrekeningen en meer van dan leuks. Maar ja, de postbode die belast is met de buitengebieden, kent de weg. Pakketbezorgers lijken er gewoon geen zin in te hebben om de heuvels in te rijden op zoek naar een adres. Zeker niet als dat adres niet duidelijk zichtbaar op een straatnaambord terug te vinden is. Meestal wisselen we telefoonnummers uit met de chauffeurs. Zo pikt de wijnboer bijvoorbeeld de chauffeur die ons gas levert, beneden aan de berg op. Maar die truc werkte dit maal niet. Enfin, na talloze heen en weer gesprekken met de vervoerder is het pakket afgeleverd bij een speciaal daarvoor ingericht adres in Gubbio. Het had een hoop frustratie voor beide partijen gescheeld als dat direct was gedaan. Er is een tweede pakje onderweg. We zijn benieuwd.

P1220052

Een kind kan de was doen

 

DSC_0037

 

Bij de Ipercoöp,een mega grote supermarkt vlakbij Perugia, zag ik iets fantastisch. Een tP1200935appunt voor wasmiddelen. Je neemt een flacon mee van huis en vult hem in de winkel. Dat is nog eens milieubewust. Zelf wasmiddel maken is nog goedkoper, milieubewuster en zó eenvoudig. Je hebt nodig 80 gram zeepvlokken, kant en klaar gekocht of zelf geraspt van een blok Marseillezeep, Sunlight of Aleppozeep . Die vlokken los je op in vijf liter warm/heet water en dit laat je 24 uur afkoelen. Klaar! Prima voor de bonte was. Als je er ook nog een dikke eetlepel soda bijdoet, is het uitstekend voor de witte was. 

Het gezegde waar ik gisteren op doelde was ‘je kop boven het maaiveld uitsteken’. Wieneke verwoordde het exact. De inzending van Antonet, Vlasje en Marja kloppen ook en reken ik ook goed, al had ik die niet in de kop.Eervolle vermelding voor Marjon.