Zondagse traditie

Aan de oude weg naar Perugia liggen wat restaurants waarvan wij dachten dat ze minder druk beklant zouden zijn nu er verderop een snellere tweebaansweg is aangelegd. Er dentert inderdaad beduidend minder vrachtverkeer maar we waren blij dat we vanmiddag gereserveerd hadden bij dit restaurant. Op zondagmiddag heeft men een heerlijk vismenu op de kaart staan en daar komt heel veel volk op af, inclusief enorme groepen motorrijders.

Umbria grenst nergens aan zee, visrestaurants zijn hier spaarzaam. Bovendien willen veel mensen, net als wij in deze Coronatijd, het liefst buiten te eten. Dat verklaart voor een deel de drukte. Of komt het gewoon door de geleverde kwaliteit en de snelle en aardige bediening die we hier aantreffen? Hoe dan ook, wij eten vanavond alleen nog een cracker en wat fruit want onze hoofdmaaltijd hebben we al genoten.

Vakantievierders

Nog nooit eerder is er zoveel twijfel geweest of onze dochter met haar gezin wel of niet naar Italië zouden komen. De vliegtickets waren al in januari geboekt en de vlucht ging uiteindelijk ook gewoon door. Voor het eerst maakten ze gebruik van de lijn Rotterdam Airport naar Perugia en ze waren in vijf uur van deur tot deur. Het vliegtuig zat maar voor de helft vol en het was dus een ontspannen reis. ‘Ik heb voor jullie een chill hoekje gemaakt meiden’, zei ik vanmorgen met het idee in hun eigen jargon te praten. ‘We noemen het gewoon een speelhoek, oma’, was het antwoord, daarmee het Engels vermijdend waaraan ikzelf altijd zo’n hekel heb. En het hier opgeslagen speelgoed werd met veel plezier herontdekt. Dat gaan weer gezellige tijden worden.

Het laatste plein

Bij het verlaten van Perugia zijn we nog even op dit plein gaan zitten. De wijnboer met zijn onafscheidelijke ijsje en ik met mijn camera. Links is het provinciehuis dat in de jaren na de oprichting in 1860, is gebouwd. Umbria is opgedeeld in zes districten en telt 176 gemeenten. Gubbio, de stad waar wij wonen, valt onder het district Perugia.

Vlak voor we de stad via de roltrappen naar beneden weer uitgaan, zijn er nog een paar fraaie doorkijkjes te zien. Zo Italiaans als het maar kan, als je het mij vraagt.

De lege stad

Toen we nog in NL waren, hadden we ons al voorgenomen tenminste elke week één dag de hort op te gaan. Even van het terrein af en het lijf een beetje rust gunnen. Gisteren zijn we naar Perugia, de hoofdstad van Umbria, geweest. De universiteiten zijn gesloten en er zijn geen toeristen. Dat zie en voel je direct. Vanaf het terras waarop we koffie dronken, maakte ik de bovenste twee foto’s en het was niet moeilijk om mensen buiten beeld te houden. Het voelde als een filmdecor waar de meeste figuranten nog ontbraken. In het restaurant waar we lunchten werd bij binnenkomst onze temperatuur gemeten. Handgel bij de ingang en pas wanneer je aan tafel zit, mag het mondmasker af. We moesten naam en emailadres achter laten toen we afrekenden. De Italianen nemen de veiligheidsmaatregelen zeer serieus. We voelen ons veilig, opgekikkerd en tevreden.

Perugia swingt

Het is een geweldige stad, die hoofdstad van Umbria. We kochten er gisteren in de uitverkoop twee paar nieuwe schoenen voor de wijnboer. Maar dat was maar bijvangst. We gingen om te genieten van Umbria Jazz. Na wat geslenter streken we neer op een terrasje waar de band Heavy Wood aukoestische hardrock speelde.

De gevestigde artiesten treden ’s avonds op, vaak ook op besloten locaties waarvoor entree wordt geheven. Maar de bands die overdag straatoptredens verzorgen, zijn het beluisteren echt meer dan waard.Ik vond zelfs een You Tube filmpje van een optreden maar ben te onhandig om het hier te plaatsen. Misschien lukt het me op FB.

Een rondje achterom

DSC_0003

We begonnen met zomaar een beetje rond te rijden. Niet onze berg af, maar er achterlangs. Dan zie je Gubbio prachtig liggen met op de achtergrond de Apenijnen. En juist toen we tegen elkaar zeiden dat er toch zoveel mooi gerestaureerde huizen in ons gebied staan, kwamen we deze tegen.

DSC_0009

DSC_0010

Rood-wit afzetlint moet bezoekers weerhouden ‘binnen’ te kijken. Dus bleef ik braaf op afstand. Mensen die oude huizen restaureren worden hebberig en enthousiast van al dat mooie bouwmateriaal dat ongebruikt de tijd laat passeren. En voor dit uitzicht sprong ik ook de auto uit.

DSC_0016

We eindigden uiteindelijk bij Il Castellaccio, aan de oude weg naar Perugia, waar we aan een heerlijke pranzo zaten. Dat hoort namelijk op zondag.

DSC_0030

San Pietro

DSC_0125

DSC_0081

Voor de tweede en laatste keer nog even wat beelden van de San Pietro in Perugia.  De buitenkant is onopvallend en sober. Dat maakt de verrassing binnen des te groter. Er was, op de dag dat wij er waren, een Career Day georganiseerd. Dus was het extra druk en geanimeerd op de binnenplaats van deze kerk. DSC_0078

Maar dan stap je de Mariakapel in. Waar onder meer Vasari voor de schilderingen zorgde. Hemelsblauw als hoofdkleur. Stilte. Trompe l’oeil effecten waar je even voor moet gaan zitten. Het binnenvallende licht geeft de koepel een extra dimensie. Wij waren zeer onder de indruk. Maar dat hadden jullie al begrepen. DSC_0114

DSC_0116

 

 

Kerken zijn gratis musea

DSC_0088

In de bar waar we gisteren koffie dronken na het bezoek aan de kruidentuin, hing deze foto. Dat maakte nieuwsgierig. De naastgelegen San Pietro kerk stond al langer op ons lijstje om nog eens te bekijken. Dat deden we met open monden.

DSC_0104

DSC_0110

DSC_0117

Wat een pracht en praal. Geen stukje was onversierd of niet beschilderd. Met een tablet in de hand konden we een rondleiding doen. Lekker modern dus voor een kerk die al in de tiende eeuw gesticht werd. Enfin, we keken ons ogen uit en staken een kaarsje op. Met onze Roomse achtergrond blijft dat een aansprekelijke symboliek voor hen die het moeilijk hebben.

DSC_0101

Werkonderbreking

 

DSC_0046

Ons zelf opgelegde regiem om alle onkruid er deze week uit te hebben, is versoepeld. Als we niet uitkijken komen we de berg alleen nog maar af voor boodschappen en de zondagse lunch. De Universiteit van Perugia heeft een arboretum en kruidentuin. Dat werd ons uitstapje vandaag.  We zagen een zonnewijzer met als middelpunt een eeuwenoude olijfboom.

DSC_0073DSC_0052.JPG

DSC_0069

De tuin was enigszins rommelig en het junilicht is zo schel dat ik mijn plan om hier een schitterende fotoserie te maken, ook al bij moest stellen. Het zij zo. We kennen aardig wat mensen wier hele leven momenteel op zijn kop staat. Dat relativeert. We maakten er een heerlijke wandeling en dat was precies het doel. DSC_0065

Uitzicht

DSC_0058

Schreef ik het onlangs niet? Dat ik tijdens één middag in Perugia foto’s maakte voor wel vier blogs? Nou dit is zelfs de vijfde in de reeks. De hooggelegen stad biedt prachtige vergezichten.

DSC_0057

Ik keek naar de mensen op dit terras die op hun beurt weer van het uitzicht genoten.

DSC_0059

Ik zag prachtige daken van de ogenschijnlijk schots en scheefstaande huizen

DSC_0053.JPG

en in de verte zag ik Assisi liggen.

DSC_0065

Het was een van de eerste vriendelijke lentedagen waarop iedereen zo zichtbaar genoot van het buiten zijn. Nu, twee weken later, is de luxe van het voorjaar al bijna weer  gewoon geworden. Ik hoop dat deze koningsdag de temperatuur ook een beetje meewerkt voor alle buitenactiviteiten die in NL gaan plaatsvinden.