Ondertussen in Gubbio

Blogvriend Ton, die inmiddels samen met Rick ook tot onze vrienden in het echte leven hoort, maakt een pelgrimsreis naar Rome. Toen hun plannen vorm kregen, boden wij hen een bed en maaltijd aan als tussenstation. We maakten zelfs de afspraak voor een extra rustdag bij ons in Caldese. Voor ons alle vier was het een teleurstelling dat wij juist in deze periode niet aanwezig kunnen zijn vanwege de slechte gezondheid van mijn hoogbejaarde vader. Onze buren, de schatten, boden uitkomst. Gisteren en vandaag verbleven Ton en Rick bij hen. Hoe dat verliep, is hier te lezen.

Vertrouwen

P1170503
Het is toch net een menselijk figuurtje dat hier op een bankje zit? Dat iemand zomaar al zijn spullen onbeheerd achterlaat, denk je dan. Maar ach, als paspoort en geld in je broekzak zitten, wat ik gemakshalve maar even veronderstel, valt er eigenlijk niks te pikken. De uitrusting is van een doorgewinterde pelgrim, dat kun je zien aan de sint Jacobsschelp op zijn hoed. Hij liep al eens naar Santiago de Compostella en heeft gewoon alle vertrouwen in de mensheid. Nergens was de man te bekennen. Ik denk aan dringend toiletbezoek te oordelen naar de overhaaste aftocht. Inderdaad; ik fantaseer er maar een beetje op los. Wat had ik graag even een praatje gemaakt en hem vrede en alle goeds gewenst. Nee, het was niet de pelgrim die onze herberg onlangs aandeed. Maar van hem leende ik wel deze Franciscusgroet.

Reizigers

DSC_0003

Vanmiddag zaten er Delftse buren aan de pranzo bij ons. Ze hadden de laatste weken een lange en mooie tour door Italië gemaakt. Vanmorgen kregen we ook bericht dat ‘onze’ pelgrim in Rome in aangekomen. Hij schreef een mooi gedicht en ik ga nog aan hem vragen of ik het mag plaatsen. Het werd voor ons dus een heerlijke dag in het teken van reisverhalen en ontmoetingen. En van voetbal! We gaan er met z’n vieren naar kijken.

De reis is het doel

DSC_0008-001
Wie Gubbio bezoekt, mag eigenlijk de basiliek van de heilige Ubaldo niet missen. En als je pelgrim bent al helemaal niet. Gisterochtend rond een uur of twaalf werd er een mis opgedragen. Navraag leerde dat de kerkgangers de dragers van de Cero van Ubaldo waren. Ze sloten de feestelijkheden (waarover ik op 15 mei berichtte) hiermee af. Natuurlijk was er na de mis een gezamenlijke pranzo. De koks die de voorbereiding net hebben gedaan, nemen alvast een wijntje, de pasta in het karton staat klaar om bereid te worden. Wij zochten na afloop nog het beeld van Franciscus op en vanmorgen vroeg ging ‘onze’ pelgrim weer op pad, richting Assisi. We wensen hem een buon pellegrinaggio.
DSC_0028-001

De pelgrim

DSC_0003Hij is de broer van de man van een nichtje en wandelt de Franciscus route. Vanaf Florence tot aan Assisi of nog verder. Hij ziet wel. ‘Ik ben geen prestatie-pelgrim.’ Hij heeft zes jaar geleden al eens van Lourdes naar Santiago de Compostella en nog verder gelopen. Dat vind ik een behoorlijke prestatie maar we snappen dat het daar niet om te doen is. Mooie verhalen gisteravond aan tafel een meejuichend bij het voetbal daarna. Vandaag houdt hij een rustdag ‘maar als ik wat voor jullie kan doen?’. Ja hoor, er is altijd wel wat te doen hier. En daarna maar weer meejuichen bij het hockey?

Doorweekt

DSC_0008-001
Op de kop van ons huis, onder de pergola die de grens tussen terras en grind markeert, hebben we tien jaar geleden hertshooi geplant. Dat spul staat er nu op zijn mooist bij. Hoewel, ik denk eigenlijk dat ie vorige week op zijn uitbundigst was, al waren wij er toen even niet om hem te bewonderen. Aan het eind van het seizoen moeten we eens flink gaan snoeien, willen we hier niet als Doornroosje eindigen. De gieter en flessen staan klaar om de moestuin te bewateren maar dat hoeft niet meer, de hemelsluizen staan wagenwijd open. Komt mooi uit, we hebben iets anders te doen, er is een opgewekte maar doorweekte pelgrim gearriveerd. Daarover morgen meer.