Nou vooruit…het berenpak

Het verhaal van het berenpak is niet zo spannend, hoor. Toen ik onze kleindochters eens zag in een onesie, zei ik spontaan: ‘oh, zo’n pak wil ik ook!’ Als enorme koukleum leek het me heerlijk om in een allesomvattend pak te kruipen. Niets knelt, nergens tochtkiertjes. De wijnboer, die mij ’s avonds steeds meer vesten en sokken zag aantrekken, ging op onderzoek uit en verraste mij op pakjesavond met een bruin, harig en zeer comfortabele onesie. En dat noem ik nu mijn berenpak. Ik trek het om een uur of tien ’s avonds aan als we naar onze dagelijkse serie op Netflix gaan kijken. En dan alleen op koude avonden, hè. Het ziet er niet uit, gebruik je fantasie maar. Omdat een blog zonder foto’s niet aantrekkelijk is, laat ik wat leuke grachtenhuisjes zien aan de Geerweg.

Deel één is gelukt

De gezinnen van onze kinderen bestaan elk uit vier personen. Met ons zelf daarbij vormen we een groep van tien. We hebben dit jaar lootjes getrokken, maakten surprises en gedichten want er zijn geen gelovigen zielen meer en we houden allemaal van het Sinterklaasfeest. ‘Hier uw Sintcoördinator’ stond er in de familie-app een paar dagen geleden. Onze dochter is degene die het logistieke proces organiseerde. In onze hal stond het een en ander klaar vanmorgen. Dat is inmiddels naar de juiste adressen gebracht door haar. Onze zoon kwam tegelijkertijd langs om af te leveren en op te halen. Na korte tijd was de grote pakjeswissel voltooid. Hoe we dat verder vanavond gaan doen, lezen jullie morgen wel. Onze gezamenlijke voorpret is groot. Voor iedereen die het viert: fijne avond. En voor wie het niet viert natuurlijk ook.

Trap

De voorbereidingen voor pakjesavond zijn volop in gang. Ik moet nog drie cadeautjes kopen, de rest is in huis. Aan de surprise moet ik nog beginnen maar ik heb gelukkig al wel een idee. Dat is alvast iets. Nu de uitvoering nog. Uiteraard moeten er gedichten worden gemaakt, bij elk pakje één. Als ik daar eens even goed voor ga zitten dan rollen die er wel uit. Toch voelt deze periode als een trap waar ik maar moeizaam op naar boven kom. Ik hik tegen lijstjes met actiepunten aan en ver vooruit kijken levert niet veel op in deze periode. Voor de planner die ik ben, geeft dat nog wel eens wat onrust. Goed, stap voor stap de trap nemen, geen treden overslaan. En vooral niet vergeten te genieten van de mooie herfstdagen met zonneschijn. Ik heb mezelf weer toegesproken en dat werkt altijd.

5 december

Vandaag hou ik me bezig met het Sinterklaasfeest. Eerst bij mijn moeder op de koffie. Op de eettafel heeft ze een theeblad staan dat gevuld is met kleine presentjes voor haar dochters en schoonzonen. Wat een fantastisch mens is ze toch dat ze daar energie in heeft gestoken. Natuurlijk heeft de Sint ook haar bedacht. We kwamen hem afgelopen zaterdag in de Choorstraat tegen. Hij nam alle tijd om handen te schudden en zich op de foto te laten zetten. Er liep een flinke stoet Pieten mee, kinderen mochten een kleine klimproef doen. Zie dat meisje eens stralen.

Deze vrolijkerd kroop zowat in de camera toen ik hem vroeg of hij wilde poseren. We vieren vanavond pakjesavond met z’n achten. Ik kan bijna niet wachten.