Herfst op het erf

Er had vandaag een blogje kunnen staan over hoe wij ons reisje door Toscane vervolgden. Maar de actualiteit is ook wel aardig om te laten zien. Zonneschijn op de verkleurende druivenbladeren van de pergola. Een werkmand met snoeiafval en mijn afgeworpen sjaal, want het is veel te warm voor een sjaal.

Ik zag een spin, zijn schaduw en zijn prooi met diens schaduw. Van het spinnenweb zie je niks in die felle zon. De paddestoelen in het gras zijn helaas nét met de laatste maaibeurt van het seizoen weggemaaid. Ik had ze graag laten zien. Maar jullie begrijpen dat ik al werkend geniet van de herfst. Als de zon maar schijnt.

Kwetsbaar

Hier wreekt zich een beetje mijn onvermogen om over de grond te kruipen voor het mooiste resultaat. Bovendien maak ik nog steeds uitsluitend foto’s met mijn mobiel. De grote mensen camera ligt in Italië dus het is nog een beetje behelpen. Maar goed, het gaat me om deze fraaie paddestoelen. Bijna doorschijnend en heel fragiel. Als het dan toch herfst moet worden, hou ik het graag een beetje luchtig.

Alles vieren

P1240093

Gistermiddag heb ik een pompoencheesetaart staan bakken. Het smaakte prima, onze gasten vonden hem heerlijk en ik ook. Hij vormde het slotstuk van de pranzo ter gelegenheid van het achtjarig bestaan van onze wandelclub, die meerdere keren per jaar in een eetclub verandert. We begonnen met drie gerechtjes waarin zalm het hoofdingrediënt vormde en vervolgden met ravioli met paddestoelen. Een etentje waar ik, als gastvrouw, alleen maar werkfoto’s van maakte. Deze schaal met groenten schoof ik zo de oven in. Onder het motto ‘je moet alles vieren’ haden we een genoegelijke maaltijd met elkaar. Zonder foto’s.P1240094

Onze wondere wereld

DSC_0006-001
Op het grasveld groeien paddestoelen. Onze buren weten altijd precies welke er eetbaar zijn en welke niet. Wij hebben geen flauw benul dus wagen we ons er niet aan. In een geul aan de voorkant van ons terrein gooien we grof tuinafval. Dat composteert langzaam, we stampen het wel eens een beetje aan, verder doen we er niks mee. Gaat prima. Ineens groeien daar trostomaatjes. Overgewaaide bloemetjes? Door dieren meegenomen zaadjes? We hebben, alweer, geen idee hoe die tomaten daar zijn gekomen. Het lijkt verdorie wel of hier kabouters aan het werk zijn.