Speuren naar kleuren

Tot aan het middaguur mag er geklust worden op zaterdag, daarna begint toch echt een vrij weekend. De oleanders en pioenrozen kregen nog een knipbeurtje van me en al werkend op het erf kwam ik hier en daar wat kleurigs tegen zoals wat rozenbottels van de egelantier en de rode bes van de meidoorn.

Minder kleurrijk maar hogelijk gewaardeerd zijn vader en dochter die ik tegenkwam met een zwaar zeil om het zwembad weer af te dekken. Zo vinken we met z’n allen de winterklaarmaak-lijst af. De hevige regen is gelukkig weer op zijn retour . Een roosje op een plek waar wij nooit een roos geplant hebben, deed met al dat hemelwater haar voordeel en trakteert ons aldus op een laatste zomergroet.

Olé

DSC_0008De oleander. Toch zo’n typisch Italiaanse middenbermbloeier? Waarom doen ze het langs de autostrada wel en bij ons nauwelijks? Elk voorjaar krijgt ze wat extra voeding en afgezien van water in tijden van droogte, moet ze het zelf verder doen. Ooit stond ze in een pot en ging het beter. Maar ik dacht dat de volle grond veel lekkerder zou zijn. Misschien praat ik toch te weinig tegen haar en haar roze zusje. Kom op dames, ga eens wat meer je best doen.

Van tulp naar oleander

P1180832 Met deze tulp nemen we weer even afscheid van Nederland. Ik ben die tulp letterlijk ingedoken. En zo gaan we dat ook weer doen met ons Italiaanse leven. Vanaf morgen komen de berichten weer rechtstreeks uit Caldese, ons droomoord. Dat woord, een palindroom, pikte ik op uit het boekenweekgeschenk. Mooi boek, mooi woord. Maar daar gaat dit blog niet over. Het gaat erover dat we vandaag kilometers maken en hopen tot in Noord Italië te komen. De oleanders zullen er nog niet bloeien maar de zon schijnt er wel. En daar zijn we voorlopig zeer tevreden mee.