Doorlopen

Als ik gisteren de moeite had genomen een andere kant op te lopen, was ik wel degelijk bloesem en groene waasjes tegen gekomen. Vandaag op weg naar de dichtstbijzijnde winkelstraat passeer ik eerst de Doelentuin waar narcissen en rododendrons strijden om de eer de meest vrolijke bloeiers te zijn.

In de Choorstraat aangekomen is het een en al bloesem wat ik zie. Nou ja, en fietsen en winkelend publiek. En over een andere kant oplopen gesproken. Gisteravond dachten wij nog even snel onze tweede booster zonder afspraak te gaan halen bij de Broodfabriek in Rijswijk. Bleek dat de informatie op internet niet klopte. In plaats van de GGD-post was er nu een aanmeldpunt voor Oekraïners. Het was nog een hele tippel om in die tamelijk desolate kantorenpolder het juiste prikadres te vinden dat bovendien bij onze aankomst al gesloten bleek. Waardoor ik wel even de pest in had maar me daarvoor nu schaam. In vergelijking met vluchtelingen is elk ongemak relatief.

De man met de lange neus

Deze affiche kwam ik vandaag tegen toen we op weg waren naar de markt in Gubbio. ‘De avonturen van een dromer’ is de ondertitel van deze voorstelling. Van Pinocchio is bekend dat zijn neus begint te groeien zodra hij een leugen vertelt of het met de waarheid niet zo nauw neemt. De voorstelling wordt gebracht door een marionettentheater. Een man met dromen, vele leugens en een stel marionetten om zich, waar doet me dat toch aan denken?

Aan de gevel van de basisschool in het centrum hangt een grote Oekraïense vlag. Op de ramen staat het woord Vrede in vele talen. Daar blijven we met z’n allen toch maar al te graag in geloven. Leugens worden altijd achterhaald en marionetten kunnen, zodra ze niet meer bespeeld worden, niets uitrichten. Die droom moet waarheid worden en ik blijf in sprookjes geloven.

Je wil wat dóen

Achter op dit pamflet staan adressen van Oekraïense Stichtingen in NL waar je geld of goederen kunt doneren voor humanitaire hulp. We kregen het uitgereikt tijdens een manifestatie op de Markt.

Het Blauwe Hart, het kunstwerk bij de keerlus voor toeristenbussen bij de Markt, was toepasselijk versierd en veel bezoekers hadden ook hun kleding aangepast. Vanuit het Westland waren bloemen gedoneerd die bezoekers na afloop mee naar huis mochten nemen. Na diverse sprekers – die wij omdat we achteraan stonden, niet konden verstaan – werd het Oekraïens volkslied gezongen. Daar krijg je hoe dan ook kippenvel van, te meer omdat vooraf de vertaalde tekst werd voorgelezen en wij dat toen wél konden verstaan.

Het was goed om daar vanmiddag even te zijn en ons gevoel te kunnen delen.

Onmacht

Gistermiddag om kwart over vijf luidden de kerkklokken in NL. Dat is hier op ons Delftse bovenhuis heel goed te horen, de prachtige Bourdonklok van de Oude Kerk heeft een magistraal geluid en de wetenschap dat ie luidde om onze verbondenheid met de mensen in Oekraïne te tonen, maakte het ontroerend om naar te luisteren.

In navolging van blogvriendin Judy plaats ik vandaag wat foto’s in de kleuren geel-blauw, de Oekraïense vlag. Zomaar wat huiselijke taferelen die ik gisteren bij mijn moeder thuis op de foto zette en toevalligerwijs ook de kleuren van de kleding die de wijnboer vandaag aantrok.

De onmacht die we allemaal voelen is groot, want we kunnen niets doen aan de brute inval van het Russische leger. Ja, we maken geld over aan de UNHCR, brengen kleding en beddengoed naar het dichtstbij zijnde inzamelpunt en hopen zondagmiddag mee te doen met een kleine manifestatie op de Markt. Meer kunnen we niet doen, het voelt waardeloos.