Jeuk

DSC_0030

Om te laten zien hoe dik de stam van deze boom is, dacht ik even een ‘Irene’ te doen. Maar ik greep in een mierennest met mijn rechter arm. Direct na de foto legde mijn wijnboer de camera op de grond en stonden we alle twee te klapwieken om die mieren uit mijn kleding te krijgen.  We aten overigens heerlijk bij dit door vrienden aanbevolen restaurant met de mooie naam Mariella. Het ligt even voorbij Gaifana in de gemeente Nocera Umbra.  Onze internet verbinding doet het weer, ontdekte ik gisteravond drie uur na thuiskomst. De jeuk van de mierenbeten verdween ook langzamerhand.

Dat staat er gekleurd op (2)

P1220424

In mijn serie gekleurde huizen vond ik onlangs dit pareltje in pistache-groen. Het was rond zeven uur, de zon verliest zijn kracht. De tafeltjes op het terras zijn nog leeg want het is te vroeg voor de cena, de avondmaaltijd. Tijdens de zelfde wandeling zag ik ook dit huis. Deze combinatie van roze met lichtgeel zie je hier vaker en ik noem het altijd spekkie-kleuren. Er zit nogal wat hoogteverschil in de huizen van de onderste foto waardoor het een zoekplaatje is. Maar het gaat me om de kleuren. Mijn zoektocht gaat door naar een paars of donkerrood huis waarmee ik de miniserie ga beëindigen.

P1220408-001

 

 

 

 

Nocera Umbra

 

maxresdefault

Nocera Umbra (klik) werd in ’97, net als Assisi, getroffen door een aardbeving. Nu, twintig jaar later, is het oude centrum zo goed als hersteld. We waren er gister namiddag en zagen eindelijk tekenen van bewoning in het eerder ontvolkte centrum.

P1220434

P1220414

P1220435

P1220425

De bovenste foto, die ik van het internet haalde,  geeft een goede indruk van hoe fraai dit Middeleeuwse stadje is gelegen. Jaren lang was het een soort spookstad waar we met enige regelmaat een kijkje namen om de vorderingen van het herstel te volgen. Voor het eerst konden we tevreden vaststellen dat er weer leven in de stad is. Dat het weer méér is dan een zielloos filmdecor. Al hangt de geur van de wederopbouw er nog steeds. De geur van nat cement.