Bij Niki in de tuin

Bij de ingang van Il Giardino dei Tarocchi werd onze temperatuur gemeten en ook in de Tarottuin bleven de mondmaskers op. We wilden nu met eigen ogen zien wat Niki de Saint Phalle had gecreëerd. In februari zagen we Niki aan zee, een vervolg kon niet uitblijven nu we zo dicht in de buurt waren.

Natuurlijk is het ongelooflijk wat ze hier, met een groot team en in navolging van Gaudi tot stand heeft gebracht. Sprookjesachtig en fantasievol. Maar het was er behoorlijk druk, al is dat op mijn foto’s niet te zien. De omvang van het park was kleiner dan we dachten en de rit er naar toe langer dan we hoopten.

We hadden het dus eigenlijk snel gezien, vooral ook omdat er veel mensen waren en de ruimten om elkaar te passeren klein. Het tufstenen stadje van gisteren willen we nog wel eens bezoeken, Niki hebben we nu wel gezien.

Niki aan zee

Iedereen zal ze herkennen; de Nana’s van Niki de Saint Phalle (1930-2002). Nog tot 1 maart is in het museum Beelden aan Zee een tentoonstelling van deze Frans-Amerikaanse kunstenares te zien. Ze was beschadigd door seksueel misbruik van haar vader op haar twaalfde. Misschien daardoor ook was ze tot het uiterste gedreven om krachtige vrouwenfiguren te maken.

In Toscane is de Giardino dei Tarocchi te bezoeken waarin bouwsels van haar hand staan. Ze werd daarbij geïnspireerd door Gaudi. Als ik nog eens in Italië kom, dan wil ik er graag heen. Naast vrouwenfiguren zagen we ook talrijke fantasiewezens tijdens ons bezoek en ik was onder de indruk.

Er was nog een tweede expositie waarvoor mijn belangstelling eigenlijk groter was; die van Klaas Gubbels. Maar niet zo kleurrijk, dus die hou ik lekker voor mezelf.