Maandag

In de kookstudio van een zus en jarige zwager hebben we gisteren met mijn moeder, zussen en zwagers gekookt. Allereerst werd het menu uitgelegd en we werden in groepjes opgedeeld. Vooraf zalm, dan risotto, gevolgd door confit de canard met hete bliksem en spruitjes en toe een stoofpeer op bladerdeeg met spijs en slagroom. We mochten het nog opeten ook! Mijn moeder maakte de spruiten schoon en genoot van ons gezamenlijk samenzijn. Zaterdagavond hadden we hier vrienden te eten, zaten eerder die dag met nichten van de wijnboer aan de koffie in een leuk restaurantje in Delft en ontmoette de wijnboer wat collega wijnboeren tijdens een nieuwjaarsreceptie. Je kunt dus wel spreken van een bijzonder goed gevuld weekend.

Dus stapten we vandaag weer over tot de orde van de dag met de gewone dagelijkse dingen en laat ik zien hoe mooi een blauwe maandag er uit ziet.

Tante Ida

P1230820-001.JPG

‘Kan een mens zich ook écht doodlachen?’ vroeg mijn tante zich hardop af op haar sterfbed. ‘Want dan wil ik dat wel proberen.’ Het is haar niet gelukt. Heel kalm gleed ze uit het leven weg. Er waren meer van dit soort verhalen over haar vanmiddag bij haar afscheid. Treffende verhalen over een prachtige, sterke en trotse vrouw die 91 jaar werd. Ik sprak met haar drie dochters en drie zonen en complimenteerde hen met het mooie monument dat ze op deze wijze hadden opgericht voor hun moeder. We vierden daarna het leven zoals Ida dat wenste met een borrel in Kasteel Rhoon. Onze grote familie mist weer een bijzonder mens.

Afscheid van Annie

 

IMG_20170703_091013

Mijn moeder komt uit een gezin van elf kinderen. Vandaag namen we afscheid van haar jongste zus die de respectabele leeftijd van 89 jaar bereikte. De man van deze tante overleed twaalf jaar geleden en ze hadden geen kinderen. De bijeenkomst met koffie en de broodjes na afloop kreeg al snel het karakter van een aangename neven-en nichten reünie. Daar werden herinneringen gedeeld en actualiteiten uitgewisseld. Nadien ben ik mijn ouders verslag uit gaan brengen. Zij zijn fysiek niet meer in staat tot het bijwonen van van een crematie buiten de regio. Maar het portret van Annie stond in de kamer met een klein lichtje erbij. In gedachten waren ze aanwezig. Mooi toch?