Als in Downton Abbey

Je moet toch nog even die grafstenen lezen, hoor, zei ik tegen de wijnboer toen we vorige week op landgoed Clingendael waren. Dus daar staat hij dan in een soort zoekplaatje. Het gaat hier om hondengraven.

Peter, altijd betrouwbaar en Togo. Hij hoorde niks, hij zag niks maar wist alles. Veertien jaar is deze hond geworden en kennelijk doof en blind op het eind van zijn leven. Op Netflix volgen wij momenteel Downton Abbey en zitten helemaal in dat sfeertje van de adel in een groot kasteel. Dat maakt het makkelijk om me te verbeelden hoe de mensen eruit hebben gezien die destijds deze honden hebben begraven. Meer lezen over deze graven kan hier. En nou hou ik op over Clingendael hoor!

Zo vliegen 24 uur snel voorbij

Alsof we op een Frans binnenpleintje te gast waren gisteravond. We zaten bij vrienden in de tuin en kregen heerlijk Italiaans getinte maaltijd voorgeschoteld in een gastvrije ambiance die zich niet laat vangen op de foto. Enfin, jullie kennen dat wel: bijpraten, lachen, herinneringen ophalen, boekentips uitwisselen, naar elkaars kinderen vragen en nog zo meer.

Eenmaal thuis keken we nog naar een aflevering van Anne with an E , een Netflix serie waar we inmiddels helemaal door gegrepen zijn. Voor wie nog op zoek is naar een lief, romantisch verhaal in het Canada van eind negentiende eeuw, een aanrader.

Vandaag ging ik aan de slag met een zus die voor een bepaald project foto’s van haar zelf nodig had en dat graag deed in het decor van ons trappenhuis. We hebben reuze lol gehad en uiteindelijk deed ze ook een shoot met mij in de hoofdrol. Daar kan ik altijd minder om lachen maar vooruit, ik laat er hier een zien.

Van Zweden naar Israël

De gewoonte om samen elke avond rond een uur of tien naar een Netflix-serie te kijken, verschaft ons veel kijkplezier. De Zweedse serie The Restaurant hebben we inmiddels beëindigd maar het woord ‘absoluut’ blijven we hier op z’n Zweeds uitspreken. Het Hebreeuws uit de serie Shitsel ligt wat minder in ons gehoor maar als men daar in het Jiddish overgaat, is het vaak te volgen. Zo reizen we in de luie stoel de wereld over en volgden we het familieleven van een Zweedse familie in het restaurantwezen en zitten we nu midden in de belevenissen van een orthodoxe familie in Israël. De entourage en uitgangspunten zijn heel anders, dramatische familie ontwikkelingen zijn in feite universeel. Aan Shitsel hebben we even moeten wennen maar ik kan beide series van harte aanbevelen. We denken hierna door te reizen naar Spanje voor La Casa De Papel.

Nou vooruit…het berenpak

Het verhaal van het berenpak is niet zo spannend, hoor. Toen ik onze kleindochters eens zag in een onesie, zei ik spontaan: ‘oh, zo’n pak wil ik ook!’ Als enorme koukleum leek het me heerlijk om in een allesomvattend pak te kruipen. Niets knelt, nergens tochtkiertjes. De wijnboer, die mij ’s avonds steeds meer vesten en sokken zag aantrekken, ging op onderzoek uit en verraste mij op pakjesavond met een bruin, harig en zeer comfortabele onesie. En dat noem ik nu mijn berenpak. Ik trek het om een uur of tien ’s avonds aan als we naar onze dagelijkse serie op Netflix gaan kijken. En dan alleen op koude avonden, hè. Het ziet er niet uit, gebruik je fantasie maar. Omdat een blog zonder foto’s niet aantrekkelijk is, laat ik wat leuke grachtenhuisjes zien aan de Geerweg.

Achterlopers

Voor ons hoefde het nooit. Tot onze dochter zei: ‘ík moet je een bekentenis doen, we nemen als proef Netflix voor drie maanden’. Sinds twee weken delen we nu een abonnement. In deze lockdown zochten we naar wat extra ontspanning. De talkshows en het nieuws zijn we behoorlijk beu en van het samen gezelschapspelletjes doen zijn we niet. Boeken lezen is heerlijk maar je kan het ook overdrijven. Nu kijken we elke avond rond een uur of tien naar een aflevering van The Crown. Alle lovende reacties die we eerder hoorden, kloppen. Het is ook een opfrissen van onze eigen kennis van de geschiedenis, de beelden zijn prachtig en het spel fantastisch. We zijn net aan de tweede serie begonnen en hebben dus nog veel om ons op te verheugen. In ons Italiaanse leven past Netflix niet maar voorlopig zitten we hier gebakken.

Series kijken

Illustratie Paul van der Steen voor NRC

Wij zijn de enige Nederlanders zonder Netflix. Denk ik. Eerlijk gezegd hebben we er ook geen behoefte aan. Er zijn vast heel veel goede series maar van regelmatig kijken komt bij ons weinig terecht. Zo proberen wij momenteel De Geniale Vriendin te volgen. Gewoon op NPO. Dat hoeft niet op het moment van uitzending, kan ook achteraf . En dat moeten we dan plennen. We lazen beiden de hele serie boeken die Elena Ferrante schreef over deze twee Napolitaanse vriendinnen. De verfilming is schitterend maar we lopen al twee afleveringen achter. Ik roep altijd: wat je niet ziet, mis je niet. Maar ik moet mezelf een beetje tegenspreken want als je eenmaal een mooie serie volgt, wil je die tot het eind uitzien. Vandaar dat we geen Netflix willen hebben. Logisch toch?