Franciscus en Clara

Bij het wandelen door de vernieuwde spoorzone vorige week zagen we een ons onbekende kerk. Het blijkt de H.H. Franciscus en Clarakerk te zijn. Bij Franciscus slaan wij natuurlijk meteen aan omdat hij in Gubbio, waar wij zomers wonen, de wolf temde.

Er staat een mozaïekbank tegen de kerkgevel waarin de tekst Vrede en alle goeds is verwerkt. Pelgrims naar Assisi en volgers van de heilige Franciscus dragen deze spreuk uit. De bank is verder versierd met zonnebloemen, refererend aan het Zonnelied van deze heilige. De Delftse skyline voegt beide werelden bijeen. Ik vond het een leuke ontdekking.

Het huis direct naast de kloeke kerk heeft een aantal mozaïekpanelen aan de gevel. Alsof de restjes van de bank hier zijn verwerkt . De straat is overigens een ratjetoe aan bouwstijlen, niet perse mooi maar wel heel opmerkelijk.

O ja, de heilige Clara tenslotte, gaf in navolging van haar tijdgenoot Franciscus haar maatschappelijke positie op en is oprichtster van de kloosterorde der Clarissen.

Niet te tillen

Istie nou nieuw of staat het hier al langer? We weten het niet en bekeken de bank uitvoerig. Op de rand zijn al wat mozaïekstenen weg, dus waarschijnlijk staat deze bank op het Raam hier al jaren zonder dat het ons opviel. Zijn onbedekte broer staat er wat kaal naast.

En nu we het toch over meubilair hebben. Deze zware fauteuil tilden wij twee trappen af. Maar bij de eerste trap kwamen we beneden klem te zitten. Even dachten we dat onze levens voortaan gescheiden op twee etages vervolgd zouden worden. Ik boven, de wijnboer beneden. De stoel tussen ons in. Na een hoop gewurm en gelach kwam het toch nog goed. Dit is voortaan de voetbalwedstrijdkijkstoel. Maar verder leven we gewoon gezellig samen zonder enige barrière.

Mozaïekfascinatie

Eivormige objecten die verstrooid op het Elzenplein in Delft liggen. Waarschijnlijk met de bedoeling om auto’s te weren. Altijd fraaier dan een stel saaie betonnen paaltjes. †

Er staan namen bij van Corrie en Rene, Hans en Diny. Misschien een kleinschalig buurtproject? Voorlopig volg ik op FB de Stichting Samen Doen die al verschillende keramiek kunstwerken in de stad heeft aangebracht. Het zou me niets verbazen als dit de initiatiefnemers zijn. Hoe dan ook, ik vind het geslaagd. Sinds we in Ravenna waren heb ik een nieuwe interesse: stadsmozaïek en kan ik in Delft mijn lol nog op.

Serieuze kunst

Je blijft omhoog kijken. Op één toegangskaartje konden we vijf kerken bezoeken en overal stonden we met open monden van verbazing te genieten. Ravenna is een belangrijke archeologische vindplaats.Toen de macht van Rome afnam, werd Ravenna in 402 de hoofdstad van het West Romeinse rijk en dat is te zien.

Ook de vloeren deden mee in de pracht en praal. Bij vloeren denk ik sowieso aan al die voetstappen die er in de loop der eeuwen zijn gezet. Van mensen met harten vol vreugde of verdriet. Je voelt er de geschiedenis het meest tastbaar.

Pas sinds 2002 is het Domus dei Tappeti di Pietra te bezichtigen, waarvan deze twee kleine afbeeldingen afkomstig zijn. Het staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco en wordt bovendien prachtig gepresenteerd, drie meter onder straatniveau, liggend onder een eenvoudige kerk waaraan je zo voorbij zou lopen. Ravenna dus. Het bleek een verrassende stad waar we ons bijzonder goed hebben vermaakt.

Veelkleurigheid bijeen

DSC_0025

Met wat details van een mozaïekmuur knal ik februari weer uit. Op het Delftse Doelenplein is deze kleurige muur te vinden en bij nadere beschouwing zijn er aardige details te ontdekken. Een vogelhuisje, twee meegemetselde stenen muisjes en een groot hart.

DSC_0028

Het mooie is dat alle stukken op zich niet veel waarde hebben maar samen vormen ze een fleurig geheel. In feite een weergave van de maatschappij waaraan iedereen zijn waardevolle steentje bij kan dragen. Samen dingen doen, dat is krachtig. En noodzakelijk. De verschillen benutten en met begrip als stevig cement van losse onderdelen iets moois maken. Veelkleurigheid bijeen, ik word er blij van.

DSC_0027-001