Binnenkijken

Met hernieuwde belangstelling liep ik vanmorgen langs de afgeknotte molen in de Delftse Hout. Kort geleden kon ik via het programma Binnenste Buiten een kijkje binnen nemen. Er woont een echtpaar in dit oorspronkelijk als dienstwoning beschikbare monument. Jaren geleden was de dieselpomp die de polder droog moest malen nog in het pand gevestigd. Toen de pomp buiten werd geplaatst kreeg het gezin wat meer woonruimte en de beschikbare vierkante meters zijn creatief benut. Toen ik er langs wandelde stond de achterdeur open en kringelden kleine rookpluimpjes naar buiten. Eén van de bewoners stond een sigaretje te roken. De Oost Indische kers stond behoorlijk te wiebelen in de wind, dus ook de rook verwaaide gelukkig nogal snel.

Voor wie tijd heeft om te kijken en geïnteresseerd is, staat hieronder de link naar het tv programma.

https://binnenstebuiten.kro-ncrv.nl/terugkijken/30-september-2022

Koffie in Schiedam

Van de parkeerplaats naar het huis van mijn vriendin, passeerde ik deze molen. Gebouwd in 1794 en met een indrukwekkende historie van tegenslag en branden is Molen de Walvisch sinds 2018 ook een museum. Schiedam heeft maar liefs zeven molens. Het merendeel, de brandersmolens, maalde graan voor de branders, die moutwijn stookten voor de jeneverindustrie. Om binnen de bebouwing voldoende wind te vangen, en voor een grotere opslag- en productiecapaciteit, groeiden de molens uit tot de hoogste ter wereld.

Als ik verder langs de haven naar haar huis loop, zie ik in de verte alweer een molen staan. Wat een fraai stadsbeeld biedt Schiedam toch en dan valt mijn oog ook nog op een auto die museumwaardig is. Mijn vriendin verhuisde van Breda, ook al een mooie stad, naar hier. Ze heeft even moeten wennen maar inmiddels wil ze niet meer weg. Niet zo gek als dit je uitzicht is. Voor de storm in alle hevigheid losbarstte, was ik weer thuis. Eten in huis, ramen dicht, boek op schoot. Ik kom ook de rest van de dag genoeglijk door.

Amusement

De afgeknotte molen in de Delftse Hout is altijd weer een heerlijke plek om naar toe te lopen. Van veraf ziet het er nog niet zo spectaculair uit. Maar eenmaal dichtbij…

Eén zee van wilde bloemen. Of jullie het gezoem en gegons er even bij willen denken. En stel je ook nog het geluid van de koekoek erbij voor die niet uit gekoekt raakte. Dan vertel ik nog even over een fietser die vreesde onderuit te gaan op het asfalt waar behoorlijk wat zand lag. ‘Een beetje stofzuigen hier is toch niet teveel gevraagd’, mopperde hij. ‘En dan moet ik ook steeds rekening houden met de Tour de France’ ging hij verder, doelend op de grote groepen wielrenners die de wegen behoorlijk onveilig maken voor de overige weggebruikers. Ja, ik heb me weer prima geamuseerd vanmorgen. Straks nog een feestje. Het kan niet op vandaag.

Mooi Midden Delftland

De Schilpen, heet dit leuke museum in Maasland dat gelegen is aan een schelpenpleintje. ‘De grutterij die nooit verdween’ meldt het museum trots. Het kruidenierswinkeltje is nog volledig ingericht als rond 1900 en je kunt er ouderwets snoepgoed kopen. Ook het woonhuis en het pakhuis kun je bezoeken, sommige delen dateren uit de 16e eeuw. Toen wij er jaren geleden met ons toen nog jonge kinderen waren, werden we in de winkel geholpen door een vrijwilligster die passend gekleed was en ons sterk aan Saartje deed denken.

Ach, plaatsjes zoals deze, ze zijn om te koesteren. Vrijwel alle huizen zijn rijksmonument, al kwam ik er één tegen, die wel een behoorlijke opknapbeurt kan gebruiken. De laatste foto maakte ik op de terugweg vanuit de auto, de weg was te smal om te stoppen. Midden Delftland heet dit gebied, met molens en weilanden, met schapen en koeien en aalscholvers die hun vleugels laten drogen in de westenwind.

Stil in Gorinchem

Tamelijk toevallig kregen we de Dalempoort in het vizier. De laatst overgebleven stadspoort in deze vestingstad. Daarachter bevinden zich uiterwaarden van de Boven Merwede. Met een paar hondenuitlaters sopten we over het drassige grasland en lieten de ruimte op ons inwerken.

Molen De Hoop zagen we alleen van een afstandje. Verder dwaalden we, zoals we dat graag doen, zonder vast plan door Gorinchem. We vonden een fantastische bakkerij waar we koffie to go kochten en een lekkere groentenquiche voor het avondmaal. Naast de ‘verplichte’ foto’s van historische hoogtepunten, verlustig ik mij aan fraaie steegjes en doorkijkjes. We missen wel de levendigheid uit het pré coronatijdperk. Het is niet anders.

Hoog bezoek

Of ze een kopje koffie lusten, vroegen we onze bezoekers. ‘Nou, graag we wilden juist bestellen’, riep de bijdehandste van de twee. In tijd van ja en nee werden de ramen op onze zesde etage gezeemd. Vol ontzag kijk ik naar die twee die met een hoogwerker zichzelf van dakkapel naar dakkapel verplaatsen. Ik volgde hun goede voorbeeld. Maar dan wel gewoon binnen. De walm die waxinelichtjes en kaarsen veroorzaken werd op die manier weer weggepoetst. Even later werden ook de ramen aan de achterkant gezeemd en zag ik het zonlicht als een spot op de molen schijnen. Het licht keert aan binnen-en buitenkant terug. Ik ga er bijna van stralen.

Geknot

Het eerste dat we vanmorgen in de Delftse Hout zagen, was een andere lichtval. Er bleken wilgen geknot en er was een takkentrail gemaakt. Het is een perfecte plek voor vogels, muizen, egels en insecten. In de stille tijd op het land zijn er toch altijd weer werkzaamheden uit te voeren. Dat vind ik mooi en ik krijg er Italiaanse kriebels van.

De drie kale stammen hier op de achtergrond zijn trouwens geen knotwilgen, mogelijk staan ze er al een tijd zo bij, ze vielen me nooit eerder op. Deze trail staat op het erf van de afgeknotte, bewoonde molen. Heel karakteristiek en ik laat het met graagte nog een keer zien. Lekker landelijk.

Maan en zon

P1240512

Supergroot stond ie gisteravond aan de schemerende hemel. We stootten elkaar aan hier op onze hooggelegen woonkamer. “Zie je hoe groot en mooi ie is?” Waarna ik me richting keuken begaf want er dient op tijd gegeten te worden. En daar werd ik getrakteerd op een fraaie zonsondergang, die ik toen ook maar fotografeerde.

P1240513

Dit uitzicht over de daken is wel vaker op mijn blog te zien geweest. Maar als je, vanuit het keukenraam in het centrum van Delft, een molen kunt zien staan, raak je daar nooit op uit gekeken. Althans ik niet.

Klein wonen, grootse plek

P1240120

In mijn eigen tempo en overal stoppend voor het maken van foto’s, loop ik vandaag maar eens een andere kant op. Terwijl de heren van de wandelclub er stevig de pas in zetten ga ik richting de afgeknotte molen.

P1240128

Het lijkt me erg klein om in te wonen maar er zit gelukkig flink wat grond omheen met een bloementuin, moestuin en een rommelhoekje.

P1240125

P1240132

Bij het laatste zicht op deze molen kijk ik over de moestuin van de Groenteboerin. (klik)

P1240141

Via Facebook ben ik met haar bevriend maar ik kóm er zelden. Mijn fiets en ik gaan daar verandering in brengen.

Voortgang spoorzone

P1190425Nu het spoorviaduct in Delft is afgebroken, is de lichtval er anders; mooier. Maar dat het gebied nou al een opgeruimde indruk maakt, nee, dat kan ik niet zeggen. De plaats waar ik de vorige keer een foto maakte, was nu lastig bereikbaar. Daarom laat ik vandaag wat anders zien. De molen, de hijskranen, de stellage links en de bovenleidingen van de tram zorgen voor een lijnenspel. Zeer opmerkelijk vind ik het gele voertuig waarop staat dat het aan ‘stofbestrijding’ doet. Het sproeit water over de weg waar vrachtauto’s af en aan rijden. Vandaag is het voor het eerst sinds een dag of drie weer zonnig en droog. Het komt op mij nogal overdreven over maar misschien denken de bewoners van het gebied er heel anders over.