Trouw

Mijn moeder en ik waren op zoek naar iets passends en vonden dit (pillen)doosje in mijn vaders bureau. N.F.R. V.V.N. staat erop en dat is de afkorting van Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland. Tja, zo’n lange naam pas niet op zo’n klein doosje. De afgebeelde Nederlandse leeuw heeft zich van zijn ketens ontdaan.

Wij gebruikten het doosje om de twee gouden ketens in te doen die mijn ouders droegen als teken van hun verbinding. Beide ringen moeten wat kleiner gemaakt worden, zodat mijn moeder ze samen kan dragen. Ik heb ze vanmorgen naar de juwelier gebracht. Het ons onbekende maar o, zo tekenende doosje en die twee ringen; mijn vader voelt nog heel dichtbij.

Dat smaakt naar meer

Mijn moeder keerde mij hachee te maken. Vandaag maak ik het voor mijn moeder. Haar geheim bestond uit een beetje azijn erbij en een schepje suiker. Natuurlijk ook kruidnagel en een blaadje laurier (vers uit de Italiaanse tuin). Toen dat eenmaal stond te stoven, maakte ik mijn lunch.

Een bruine boterham met roomboter en daarop een royale plak Goudse komijnenkaas. Ik heb me voorgenomen van herfst en winter te genieten. Dat lukt uitstekend op deze manier.

Nooit meer jarig

Vandaag had hij 97 jaar zullen worden. En morgen is het precies een maand geleden dat is hij overleden. Het gevoel om geen vader meer te hebben, is erg onwerkelijk. Mijn moeder praat nog in de tegenwoordige tijd over hem. Samen redden we het, hebben we met haar afgesproken. Dus zaten we met elkaar aan de koffie vanmorgen. Koffie met appeltaart. Maar zonder de jarige.

Kink in de kabel

Vliegveld Pisa enkele weken geleden

Terwijl ik bij mijn moeder was, zou de wijnboer de KPN monteur ontvangen, die gisteren tussen twaalf en twee een afspraak met ons had. Ik loste de wijnboer, die naar een afspraak moest, om half drie af. Pas nét op dat moment verscheen de monteur. De man was tot half zes bezig met het het aanleggen van een wifi versterker, het doortrekken van bedrading en nog zo wat. En dus bracht ik de enige zonnige en droge uren die deze week ons geeft, binnenshuis door met een monteur die wel twaalf keer onze twee trappen op en neer moest. De man had een lichte handicap waardoor hij moeilijk liep. Zijn middag verliep dus ook niet zoals hij gehoopt had. We stonden quitte.

Veel te zien

Gisteren naar de stad geweest. Als ik de stad zeg, bedoel ik Den Haag. Waar momenteel een grote bestuurscrisis is maar daar heb ik gelukkig niets mee te maken. Samen met een zus naar de film, hoe gezellig. Onderweg in de tram zag ik een hardloper op blote voeten over een fietspad gaan. Ik zag een jonge moeder achter de kinderwagen met alleen maar aandacht voor haar smartphone. Ik zag hoe de brug openstond en ik zag de eerste kerstboom in een winkel. Maar ik zag vooral een hele mooie film: Red Joan met Judi Dench in de hoofdrol. De film uit 2018 was speciaal geselecteerd voor een middagvoorstelling en was prachtig, boeiend en gebaseerd op een waar verhaal. Alleen die kerstboom in een woonwinkel had voor mij nog niet gehoeven.

In- en ontspannen

Zoon ging zijn vader helpen bij de wijnoogst, dochter was met haar hartsvriendinnen een paar dagen in Lissabon en de wijnboer ploetert nog steeds voort in Caldese. Uiteraard ben ik vaak bij mijn moeder en fladder als een soort vliegende keep tussen van alles door. Maar vandaag doe ik het rustig aan. Slaap uit, zet verwelkte bloemen op de foto voor ik ze weggooi. Ik koop een boek, lees de dikke weekendkrant, doe op mijn gemak boodschappen en gun mezelf een dag ontspanning. Kost me totaal geen moeite.

Koekenbakker

Toen ik aan Eva vroeg wat ze wilde eten tijdens het oppassen, hoefde ze niet lang na te denken. ‘Pannenkoeken’, riep ze direct ‘en ik help mee’, zei ze erbij. Dus gingen we aan de slag. Ze waste haar handen, het haar ging in een paardestaart en ze bakte vrijwel de hele stapel. Ik denk dat ze vaak de kunst heeft afgekeken van haar moeder, want eigenlijk hoefde ik niets te doen behalve een beetje advies geven en toezicht houden. Samen hebben we heerlijk gegeten, wat overbleef was voor haar broer die naar voetbaltraining moest. Zelf ging ze na drie royaal belegde pannenkoeken naar haar dansles, waar ze vrolijk naar toe huppelde. Wat een energie en daadkracht straalt deze kleindochter uit.