Agnetapark (2)

Na de eerste arbeiderswoningen die Jacques van Marken liet bouwen, volgden er in 1925 meer. Al deze huizen kregen het kenmerkende schilderwerk. De hele buurt is uiteindelijk naar Agneta vernoemd, de sterke en opmerkelijke vrouw van Jacques. Het echtpaar was kinderloos maar Jacques had, aanvankelijk in het geheim, een gezin bij een jongere vrouw uit Rotterdam.

Toen de gezondheid van Jacques afnam en de moeder van zijn kinderen al op 35 jarige leeftijd overleed, ontfermde Agneta zich over de kinderen van haar man. Overigens zijn deze huizen pas na de dood van dit echtpaar door de opvolgers van de Gist-en Spiritus Fabriek gebouwd. En hoe tof is het om ook hier een minibieb te zien die helemaal past in het kleurschema.

Esther, Adriaan, Ton en een weggever

Uit de minibieb haalde ik een boek met verzamelde colums van Esther Verhoef. Nog niet eerder las ik iets van haar. Ze schrijft best aardig, vond ik. En toen ik bij de kringloop twee boeken van haar zag voor nog geen twee euro per stuk, schafte ik ze aan. Lekkere weglezers tijdens de donkere dagen. Fijne doorgevers zijn het ook. Lees vooral dit hele bericht uit.

Van Adriaan van Dis heb ik zo’n beetje zijn hele oevre in de boekenkast staan. Dus dat onlangs geschreven kinderboek wil ik wel hebben, liet ik me recent ontvallen. Ik mocht het op 5 december uitpakken want de wijnboer bleek een attente Sinterklaas te zijn.

Leuk geschreven en geweldig geïllustreerd. Een luxe gouden boekje bovendien. Had ik niet onlangs een zilveren boekje gekregen? Warempel, het meisje met de Parel, geschreven door Ton van Reen en van tekeningen voorzien door Ben van Brummelen.

Waar ken ik nou de naam Ton van Reen ook weer van? Ha, die staat met twee dikke en één dun boek ook in de kast. Korte dagen en veel regen; ik hoef me niet te vervelen.

De twee thrillers van Esther Verhoef ga ik doorgeven. Wie er één wil hebben (als ik ik het uit heb) kan zich melden, ik stuur het met liefde door.

Boeken en zoeken

Nee, ik nam geen boek mee uit deze minibieb. Van lezen komt nog niks terecht. Een foto is ie wel waard, dit mooi afgewerkte kastje, tegenover de Appie. Op mijn vorige laptop had ik een keurig mapje met al mijn gekiekte minibiebs. Op de nieuwe laptop is het nog een zooitje wat betreft rubrieken en ordening. Om daar eens goed voor te gaan zitten, komt ook nog niks terecht. Ach, dat komt allemaal wel weer. Ik graaide onlangs wel dit fantastische boek uit een andere minibieb. Ik zie de komende periode met vertrouwen tegemoet. Dan ga ik veel mooie boeken lezen, heerlijk Italiaans koken en af en nieuwe programma’s op mijn laptop installeren. Ik ga van herfst en winter optimaal profiteren zo neem ik mij voor.

Het succes van de minibieb

Om te beginnen hou ik van het woord minibieb. Een goed bekkende Nederlandse samenstelling die precies zegt wat het is. Hier in Delft zijn er best veel. Zelfs een oud konijnenhok is geschikt gemaakt. Alleen moet je hier op de hurken om een boek te kiezen.

Ik maak vaak gebruik van een minibieb en lees daardoor regelmatig verrassende boeken. Zo nam ik dit boek mee, de titel sprak me direct aan, dat snappen jullie wel. De naam van de auteur zei me niets maar dat ligt aan mij. Ik ben niet zo bekend met de Skandinavische schrijvers. Maar dat gaat veranderen na dit boek. Wat een pracht roman van een waanzinnig goede schrijver. Hij schreef ook de Wallander-serie. Nooit gezien, wel over gehoord.

In Italië kom ik sporadisch een minibieb tegen, maar zie ik er één dan neem ik een kijkje. En dat valt eerlijk gezegd nogal eens tegen.

Verliezen in lezen

P1240333

Toen ik vanmiddag om drie uur met de boodschappen thuis kwam, moest ik nog lunchen. Dat overkomt me vaker als ik de enige in huis ben die het dagritme bepaalt. Ik had vanmorgen mijn zinnen gezet op het uitlezen van deze roman en dat was me gelukt. Een prachtig boek bovendien dat ik voor twee euro bij de kringloop mee griste.

P1240335

In dit nogal knullige schriftje houd ik sinds 1992 bij welke boeken ik lees. Dit jaar staat mijn teller op 35. Mijn streven is om er jaarlijks 52 te lezen, dat heb ik nog nooit gehaald. Het bovenste boek van mijn wachtstapel bestaat uit drie losse verhalen waarvan ik er twee uit heb. Tim Krabbé moet ik in drie uur wel kunnen verschalken. 2018 telt nog twee volle dagen. Ik blijf dus steken bij 37 boeken dit jaar.

P1240339

 

Liggend in het gras

DSC_0014

Uit de minibieb in Delft graaide ik nog snel dit boek mee. Het blijkt een klassieker te zijn uit de Italiaanse literatuur. Ik moest er even in komen maar het boeide zeer. Als je bedenkt dat dit werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw dan is het kalme tempo goed te verdragen. Bovendien hou ik er van op deze manier beter de Italiaanse cultuur te leren kennen. Voor meer over de inhoud klik hier.

DSC_0011

Blogvriendin Bertie mailde me naar aanleiding van het schilderij van de schilder Rafael. en meldde me dat over La Muta een boek is geschreven door Leslie Forbes. Die naam kwam me bekend voor, het boek zei me niets. Staat het hier gewoon in de boekenkast! Aangeschaft in 2008 en ik kan me er geen letter van herinneren. Zelfs niet nu ik al bij hoofdstuk 10  ben. Enfin, ik lees weer een vers boek.

De telefooncel

P1230506P1230503

Kort geleden verscheen er op het blog van Marthy een Franse telefooncel die was ingericht als minibieb. Daarop reageerde Jeanne met de Duitse variant.  Ook een Zeeuwse boekencel kreeg ik al doorgestuurd dus ja, wij bloggers inspireren elkaar. Ik moet zeggen dat het idee van de minibieb in een telefooncel briljant is. De afmeting is perfect, de boeken staan gegarandeerd droog en we worden allemaal blij van hergebruik en boeken. Nu kom ik met een Delftse versie. Horend bij dit café doet ie dienst als de kleinste galerie. Elke maand nieuwe kunst, zegt de site. Maar een spons en zeem is er in máánden niet in de buurt geweest.

P1230504