Lang zal ze leven

Mijn opa en oma waren 25 jaar getrouwd, een goede reden om een foto van hen met hun elf kinderen te maken. Gepast ernstig kijkend, staan ze er allemaal op want het was een serieuze aangelegenheid als de fotograaf langskwam. Eén dochter heeft toch een soort van glimlach, het meisje dat rechts van haar moeder staat. Ze heeft een kort geknipt blond koppie. Zij is de enige van dit gezin die nog in leven is. Het is mijn eigen moeder die vandaag in goede gezondheid 97 is geworden. Dat hebben we gevierd in kleine kring. En lachen doet ze nog steeds graag.

Meisjesnaam

DSC_0052

Toen wij een eeuwigheid geleden trouwden, kreeg ik automatisch de naam van mijn man. Dat is inmiddels al lang niet meer verplicht en ik zou dat nu kunnen terugdraaien maar moet dan waarschijnlijk uit gaan leggen dat we niet gaan scheiden. Door de jaren heen heb ik wel bij elke ondertekening naast mijn man’s naam zeer consequent mijn meisjesnaam vermeld. Mijn mailadres bestaat wel uit mijn voornaam en meisjesnaam. Bij de generatie jonge vrouwen om mij heen, zie ik vaak dat ze na hun huwelijk hun meisjesnaam afwerpen en alleen nog maar de mansnaam voeren. Daar kijk ik enorm van op, het lijkt de emancipatie voorbij. Ik ga me in het vervolg maar gewoon weer eens voorstellen met Emie Wempe. Aangenaam.

Dit is mijn meisjesklas 6a lagere school, 1962. Ik zit in het linker rijtje, middelste bank, rechts.