Geïnspireerd

Nadat ik gistermiddag mijn blog had geplaatst, maakte ik mijn bruggenloopje. Ik nam géén camera mee maar fotografeerde toch, omdat ik het niet kan laten. Dan is er altijd nog het mobiel. Ik keek naar voortuinen met vrolijke bloeiers, zag reigers, nijlganzen en ander gefladder. Toen kwam ik langs dit venster. Het gebouw waarin we wonen staat er in weerspiegeld. De kamerplant achter de luxaflex is meegeklapt in het lamellensysteem. Kijk, dacht ik, dit is een soort Luigi Ghirri (zie mijn blog van gisteren) en besloot het vandaag hierbij maar eens te laten.

Italiaanse fotograaf

Het enige echt culturele uitstapje dat we in Parijs maakten, voerde ons naar het Museum Jeu de Paume. Ook vijftig jaar geleden stond het op ons programma. Nu kozen we er een kille en bewolkte dag voor uit. Er was een fototoonstelling te zien van Luigi Ghirri, die ik graag wilde zien. Ogenschijnlijk heel eenvoudige foto’s, gemaakt in de jaren zeventig en in groot contrast met de geënsceneerde foto’s die ik onlangs zag van Erwin Olaf.

Het zijn normale en dagelijkse taferelen in een strak kader. In veertien series zagen we zo’n vierhonderd foto’s. Niet het Italië uit de toeristenfolders maar eenvoudige werkelijkheid soms zelfs met plastic palmbomen. Ik neem me voor vaker met zijn ogen te kijken als ik fotografeer.