In Leerdam scheen de zon

Op onze terugweg naar huis gisteren, hadden we nog een afspraak in Goudriaan. Maar vóór we daar heen gingen, deden we Leerdam nog even aan. Het blijkt al bijna tien jaar geleden te zijn dat we daar samen met familie in het glasmuseum waren. Een museumbezoek zit er nu even niet in, maar aan glaskunst ontkom je gelukkig niet als je in Leerdam bent.

In de Kerkstraat zagen we iets merkwaardigs. Daar bevond zich lang geleden
het Schoonhuis of Drossaardshuis. Het enige wat er nu nog van over is, is het
poortje met daarboven de tekst ‘Vriheyt en is om gheen gelt te coop’ , Vrijheid is voor geen geld te koop. Zo is het maar net. Maar om daar nou een schreeuwerige telefoonwinkel in te huisvesten, vind ik wel eeuwig zonde.

Delfts glas


DSC_0045

‘Waarom staat de pot met pepermuntjes niet meer in de hal?’ vroeg kleindochter Eva onlangs. Bij het weggaan nog even snel zo’n snoepje voor onderweg hoort er voor haar helemaal bij. Ik had er eigenlijk geen goed antwoord op. Af en toe verplaats ik dingen en richt ik een hoekje anders in.

DSC_0025

In een curiosawinkeltje zag ik deze koektrommel op een draaiend plateau staan. Leerdam 1929 Russisch slijpsel stond erbij. Verhip, zo een staat bij ons in de kast. Dus begon ik te verplaatsen en te vullen. De pepermuntjes staan weer op de oude plek en als zaterdag de kleinkinderen bij de aankomst van de Sint in Delft zijn, grijpen ze niet mis.

 

DSC_0046