Zondagskind

Toen mijn vader mij als vijfjarige een optimist noemde, kende ik het woord nog niet. Hij legde toen uit: ‘een optimist zegt hij trekt wel weer op, die mist. En pessimist zal zeggen wat een pest die mist. ‘ En mijn vader had gelijk, ik ben een rasoptimist. Mijn lievelingskleur is van jongs af aan geel. Die kleur staat voor optimisme en energie. Dat kan dus geen toeval zijn. Toon mij een bloeiend koolzaadveld of een akker vol met zonnebloemen en ik ben gelukkig. Ik ken mensen die een enorme hekel aan geel hebben en het absoluut niet in huis willen. Het zal duidelijk zijn dat ik daar niet toe behoor. Maar of ik nou mijn hele huis geel zou verven dat weet ik zo net nog niet.

Langs de slootkant

Het is geel en groen wat de klok slaat. De forsythia loopt wat bloei betreft al weer op z’n end maar dan neemt het koolzaad de gele estafette over.

Ook het eerste bloeiende fluitekruid al weer gezien. Ik ben een echt lente-zomermens en word van deze uitbundigheid in de natuur zelf ook heel erg vrolijk. Bovendien waren we vanmorgen bij de polderwandeling weer met een grotere groep en gaan we elkaar aan het eind van de middag als eetclub opnieuw ontmoeten. Wat een heerlijke dag.