Een kleine greep uit een stapel post

De kerstpost lees ik nogmaals door. Veel kaarten bewaar ik of knip in twee voor hergebruik door de kleinkinderen. Zij maken er versieringen van of geven klasgenootjes aan het eind van 2021 een kaartje. De bovenste kaart gaat natuurlijk niet weg, blogvriendin Bertie wist mij hier blij mee te maken. Het omhelzende echtpaar verdient navolging. Wij lijken er fysiek niet op maar die gelukzalige uitdrukking spreekt me wel aan en past ook bij het stel vrienden die deze kaart stuurde. Helaas zijn omhelzingen momenteel niet voor iedereen weggelegd.

Op een andere kaart die we ontvingen, was naast de persoonlijke boodschap nog dit geschreven: ‘Wij mensen hebben de morele plicht om optimistisch te zijn’. Deze zin komt van Karl Propper, een vooraanstaand filosoof uit de twintigste eeuw. Laten we deze boodschap ter harte nemen.

Kerstengel

Na een rondje frisse neus op eerste kerstdag vonden we in onze brievenbus post. Achterop stond deze tekst. Dan ben ik blij verrast. De oorspronkelijke verzender heeft een Plantsoen en een Singel verwisseld en ook het huisnummer was niet compleet. Dat kan gebeuren en als dat eenmaal verkeerd in het adressenbestand staat, dan gaat dat jaar na jaar mis natuurlijk. Maar dat vervolgens iemand telkens de moeite neemt ons juiste adres op te zoeken en er ook een frisse neus aan waagt is toch aardig? Met een knipoog en een kerstwens toe. Bedankt dus kerstengeltje. We hebben gedaan wat je gevraagd hebt, hoor. En ergens in Rotterdam heeft iemand de administratie aangepast.

Mijn rituelen

De lichtjesavond in Voorburg of het bijwonen van een kerstconcert vormden jarenlang de opmaat naar de kerstmis. Koken voor een groot gezelschap en poetsen van tafelzilver horen er onlosmakelijk bij. Het plaatsen van de foto’s van de grote kerstboom op de Markt hier in Delft, doe ik ook al jaren. Kennelijk heb ik behoefte aan wat rituelen. Daarom om één uur toch naar de koning geluisterd, terwijl ik in feite republikein ben. Hij had het over de de manische meningenmachine die zo op de voorgrond is en pleitte voor een liefdevolle samenleving. Natuurlijk zei hij nog veel meer maar deze twee zaken sprongen er voor mij uit. Ik heb helemaal geen zin meer in al die meningen en mijd de talkshows. Liefdevol met elkaar omgaan, dáár gaat het om. Niet oordelen en elkaar in je waarde laten, het valt niet altijd mee maar het is zeer de moeite waard. Het licht komt terug, zei WA en daar geloof ik ook in. Kijk waar we vanmorgen op getrakteerd werden.

Licht in de duisternis

Van deze foto maakte ik onze kerstkaart. Op deze kortste dag van het jaar is het wel toepasselijk om ook alle bloglezers en facebookvrienden te laten zien dat er zelfs in donkere tijden nog steeds lichtpuntjes te vinden zijn. We moeten allemaal op de een of andere manier dit jaar de kerstdagen anders invullen. Ik hoop en wens dat het jullie lukt om toch met een tevreden gevoel van Kerstmis 2020 iets bijzonders te maken.

Warmte

Precies zo als kleinzoon Lucas zich er al maanden geleden op verheugde, verliep kerstavond aan onze vergrote tafel waar we met wat inschikkelijkheid met z’n tienen omheen pasten. En exact zoals mijn moeder graag haar dagen doorbrengt, aten we eerste kerstdag met z’n drietjes in alle rust aan haar kleine tafel een eenvoudig en smakelijk kerstmaal.

Op deze tweede kerstdag laten we onszelf uit. We komen buren tegen en maken een praatje. We zien op een brug vlakbij het Doelenplein fraaie geschilderde sterren hangen. Even later zien we iemand een kerststal openklappen en inrichten. De man zet net het vuurtje neer bij het kind. Ook met hem maak ik en praatje en hoor dat deze stal een gezamenlijk initiatief is van de drie restaurants op het plein.

‘Nou lieve mensen, nog een fijne dag’, besluit hij ons gesprek. Ík heb geen vuurtje nodig om met een warm gevoel op deze kerstdagen terug te kijken.

Boventoon

Onze kerstkaart maak ik de laatste jaren zelf en altijd zijn vogels het motief. Het wordt een sport om elk jaar iets anders te bedenken. Hier een collage van wat er zoal is gemaakt.

Dit jaar ziet mijn kaart er zó uit. Aan behoorlijk veel mensen is er een verzonden maar voor iedereen die ik via blog en facebook tref, hierbij van harte de wens dat de feestdagen voor allen prettig mogen zijn. Hoe je het ook viert, laat harmonie de boventoon voeren!

Roodkapje

Dat het de donkere dagen voor kerstmis zijn, is goed te zien. In tegenstelling tot vorige week hielden we het gelukkig wel droog tijdens de polderwandeling. Evengoed snel weer naar huis want vandaag is het voor ons kerstboomoptuigdag. Dit jaar hebben we een behoorlijk grote boom; een geschenk van een leverancier van de wijnboer. De halve kamer moest veranderd worden, wat een gedoe. Ik weet nu al, dat het volgend jaar weer een bescheiden boom zal komen. Kijk hoe vrolijk deze mini’s me toelachten toen we nog even bij een supermarkt aangingen voor een laatste boodschap.

En over mini’s gesproken. Er wandelde vanmorgen een kleindochter van mijn zus en zwager mee. Schattig toch zo’n roodkapje?

Pleidooi voor de kerstkaart

Post ontvangen is leuk, tenminste als het persoonlijke post is. Kerstpost is daar bij uitstek geschikt voor. Ik weet het, veel mensen beginnen er niet meer aan. Sturen via de elektronische weg de beste wensen door. Das handig en efficiënt. Voor mij vormt het ten minste een maal per jaar aan familie en vrienden een kaartje sturen een aangename bezigheid die ik hoop dit weekend af te ronden. De eerste kerstkaarten voor ons zijn binnen. Alles wat hier op de foto’s staat, kwam van een blogvriendin die er tijd en moeite in heeft gestoken. Met dit mooie resultaat. Ik open elke envelop met vreugde, lees de beste wensen en geef de kaart daarna een plekje. In mijn hart en in ons huis.

Kerstsfeer bij mijn moeder

De vraag was niet zozeer óf maar hóe we het huis van mijn moeder een beetje in kerstsfeer zouden brengen. Dus ging ik in overleg met haar de boel versieren. We houden het eenvoudig, riepen we telkens tegen elkaar. De kast waarop ze uitkijkt als ze op haar vaste plaats zit, kreeg wat rode en zilveren ballen. De waxinelichtjes zijn van die neppers en een gele kaars werd vervangen door een rode.

De kerststal was altijd mijn vaders project. Zetten we de hele groep inclusief stal neer of houden we het klein? We kozen voor het laatste en ook de locatie wijzigde, de kern van de kerstgroep staat nu in de hal, op een plek die toch opvalt. Met nog een rood lopertje onder het theeservies en een krans met lichtjes aan de spiegel, ziet het er gezellig uit. Mijn moeder en ik keken tevreden rond. Papa zal dit zeker goed vinden, zei ze.

Eén herder en twee koningen

Afgelopen week leverden we de restanten van onze niet verkochte rommelmarktspul in bij de plaatselijke kringloopwinkel. Dus ik ging ábsoluut niets kopen toen ik vanmorgen met een vriendin bij Rataplan was. Zij zocht kerstboomverlichting en slaagde uitstekend terwijl ik zomaar wat rondsnuffelde.

Ik kocht evengoed wel drie boeken, waarvan ik er één aan mijn vriendin gaf. De andere twee gaan mij leesplezier verschaffen én mijn zelf opgelegde boekenquotum voor dit jaar toch nog enigszins in de juiste richting helpen. Ik kwam bovendien thuis met een nieuw idee: volgend jaar gaat deze sinterklaas bij de kringloop winkelen en mijn hele klazenfamilie daartoe ook te zien overhalen.