Het nakijken

Vanuit onze hoge woonkamer is zoveel fraais te zien. Het bloesemt ons allemaal tegemoet. De groene grasstrook, het kille water, de roeiers; ik kijk er met genoegen naar.

Nog zo’n tere schoonheid waar ik graag op neerkijk. Maar langzaam aan verdwijnt de bloesem en worden de bomen groen. De Vermeerstraat, waar wij recht in kijken, wordt weer aan het zicht onttrokken door het uitbottend blad.

Het is echt de hoogste tijd dat wij Delft gaan verlaten en weer in de aarde gaan wroeten in plaats van er op neer kijken. Tijd om te zien hoe de natuur in Caldese er bij staat. We nemen afscheid van de grachten, de toeristen, de winkelstraten en het draaiorgel. Het meisje van Vermeer draait zich nog eenmaal naar me om. We zijn onderweg naar ons Italiaanse leven.

Minder mooi (5)

P1190606Een paar weken lang liet ik op dinsdag dingen zien die me storen. Eigenlijk geen leuke rubriek want niet erg passend bij mij. Maar er was nog één aspect van het Italiaanse leven dat getoond moet worden en dat zijn de wegen. Wij zijn niet de enigen die ons er aan ergeren, het haalt ook de journaals hier. Gaten en kuilen is hier de norm. Klungelige reparaties die nooit afdoende blijken, ook. En nou zeur ik nergens meer over en negeren we voortaan de lelijkheid. P1190611