Verscholen plein

Vrijwel altijd heeft een plein meerdere toegangswegen. Zo niet dit verborgen plein vlakbij ons huis waar ik evengoed nog nooit geweest was. Je zou het ook een hofje kunnen noemen met maar één toegang. Er zijn wat nieuwbouw huizen en de rest wordt gevormd door de achterkant van hotel de Plataan en achtertuinen van huizen aan de Verwersdijk. In mijn fantasie zie ik buren hier jaarlijks feestjes houden. Gelukkig is het nou eens niet verpest met lelijke kunststof speeltoestellen. Waarschijnlijk wonen er ook helemaal geen kinderen in de nieuwe appartementen op de kopse kant van dit rustieke pleintje. Ik stel me voor hoe het zou zijn om hier te wonen. Mooi, een beetje ingetogen maar ook een tikkie saai.

Strijd

Al twee keer eerder (hier en hier) liet ik een gedicht zien dat bij hotel De Plantaan aan de gevel hangt. Sinds kort hangt er weer een nieuwe tekst en thuis zocht ik even de naam op van de bedenker van deze regels. Regels die ik niet erg poëtisch maar wel realistisch en aanmoedigend vind. Guterres is al vier jaar secretaris generaal voor de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en ik herkende zijn naam niet! Enfin, ik doe er nu maar mijn voordeel mee. Dat er gestreden en dus ook geleden wordt, zag ik ook aan onderstaand bord. In kleine letters staat er nog wat boven waardoor de complete tekst luidt: zonder aanvullende steun waarschijnlijk binnenkort te huur. Morgenavond krijgen we van regeringswege te horen hoe nu verder. Een langere lockdown is zeer waarschijnlijk om niet in dezelfde situatie terecht te komen als er nu in Engeland is. Financiële ondersteuning wordt uitgebreid. Vooral dat laatste hoop ik van harte voor ál die ondernemers en anderen die in grote financiële nood verkeren. De strijd is nog niet gestreden, we moeten volhouden.

Tic voor teksten

Waar ik ook ben, ik lees altijd teksten die op gevels. ramen, deuren zijn geplaatst. Ronduit allergisch ben ik voor A4-tjes met plakband. Dat is ontstaan toen ik nog werkte voor de afdeling Communicatie in een ziekenhuis en medewerkers vaak de neiging hadden bezoekers en patiënten op die manier op de hoogte te brengen van wat dan ook. Het staat klungelig en onprofessioneel. Italiaanse ziekenhuizen hangen van plakband aan elkaar heb ik ontdekt. Maar ik dwaal af. Taal-en spellingsfouten vallen me ook direct op. Terwijl ik er in mijn eigen teksten vaak overheen kijk. Een soort bedrijfsblindheid noem ik dat maar. Heel irritant. Bij Hotel de Plataan hier om de hoek hangt sinds kort weer een nieuw gedicht met een hoopvolle strekking. Zo levert dat bijna dwangmatige lezen van mij me toch altijd weer wat aardigs op.